Nicholas Burns Discusses U.S. Strategy Toward Iran


Undersecretary of State for Political Affairs Nicholas Burns

Excerpts from Address Regarding Iran

June 4, 2007

Unlike some countries that hope Iran will not become a nuclear weapons power, our policy is that Iran shall not become a nuclear weapons power.

And so that means that we have to marshal a wide array of options to prevent that from happening.  We've tried to provide for multiple points of pressure against the Iranians to drive up the cost to them of their nuclear ambitions and to force them to the negotiating table.

First and foremost, we have passed two Security Council sanctions resolutions against Iran.

Secondly, we've tried to make those sanctions as strong as they can be. I think we're heading toward a third Security Council resolution at the end of this month or early in July, because I don't think that Iran is going to agree to suspend its enrichment program, which is what we've demanded that Iran do.  And if Iran cannot make that commitment in the next couple of weeks, we will sponsor a third Security Council resolution.

The International Community Has Sanctioned Iran

What we've tried to do in these resolutions is to say that those people that work in Iran's nuclear industry should not study in our universities, and they should not be free to travel anywhere in the world.  That's a voluntary ban right now on travel; we want to make it mandatory. 

There is a ban in the last Security Council resolution on Iran's ability to export arms-to anyone.  We think they're violating that, because they've been exporting arms, unfortunately, to the Taliban in Afghanistan as they export arms to Hizballah and to Shia militant groups operating inside Iraq.  

We've gone after the Iranian Revolutionary Guard Corps.  This is the body, the organ of the Iranian state that is responsible for not just most of the nuclear weapons apparatus and the ballistic missile programs, but also the support to terrorist groups.  And we've now made them an object of international sanctions, and we'd like to expand that in the next Security Council resolution.

The United States is Working Inside and Outside the U.N. to Contain Iran

So doing as much as we can through the Security Council is going to be important.  But frankly, I think we've got to do more than that.  I think we have to go outside the Security Council as well.  Whatever we choose to do in the Security Council will be important, but if we can ask Europe and Japan and South Korea and the Gulf states to take even stronger measures on their own, that might be truly effective in signaling to the Iranians it's not business as usual. 

The Europeans had $22 billion in export credits made available to their own companies last year and the year before to stimulate trade with Iran.  And we've said to the Europeans, isn't this a little bit contradictory?  We don't support what the Iranians are doing on the nuclear side or the terrorism front, so there shouldn't be a business-as-usual, commercial attitude on the part of Europeans and the European Union with Iran.  We'd like to see those export credits not just reduced, but completely eliminated. 

Now in addition to those formal, state-to-state sanctions, Secretary [of the Treasury Henry] Paulson and we have been working to try to convince European and Asian financial institutions that they ought to restrict lines of credit and lending with the Iranian government.  We've had some success.  I don't want to exaggerate this-there's still too much money going into Iran.  But we've seen now investment channels begin to be constricted. 

And we've pointed out to some of the European banking institutions, in particular, what they might not have known, and that is that the Iranians tend to use legitimate financial institutions to launder their money to terrorist groups.  And we know that they've been doing that with Hamas and Hizballah.  And so you've begun to see some European banks shut down those opportunities. 

America Is Committed to Preserving Peace in the Persian Gulf

We've also decided that in the [Persian] Gulf itself, we wanted to demonstrate to the Iranians that that's not an Iranian lake.  And so you've seen us for the first time since the first Gulf War in 1991 deploy two carrier battle groups to the Gulf over the last month or so.  And that American naval presence, we say, is not new, and it's certainly not meant to be provocative.  We are the principal guarantor of security and peace and stability in that part of the world, and we intend to exercise it. 

We believe in encompassing 360 degrees in points of pressure on the Iranians to let them know there's a price for their behavior. 

The object of this is not just to be punitive, just for the sake of being punitive.  It's to say to the Iranians, you may think that you're doing what is in your interest, but there's going to be an increasingly high price to you for these actions.

Source: AIPAC

۱۳۸٦/٤/٢٩ - سيد کريم


Iran uses activists for propaganda

(Christian Science Monitor - By Scott Peterson – 20 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/٢٩ - سيد کريم

   ترکیه ممکن است عملیات نظامی علیه کردهای جدایی طلب را به زودی آغاز کند   

"رجب طیب اردوغان" نخست وزیر ترکیه اعلام کرد که این کشور احتمالا عملیات نظامی را در شمال عراق علیه جنگجویان جدایی طلب حزب کارگر کردستان "پ ک ک" بعد از انتخابات مجلس روز یکشنبه 22 جولای آغاز کند.

روز جمعه شبکه تلویزیونی NTV به نقل از اردوغان گزارش داد: "مسئله انجام عملیات فرامرزی ممکن است در دستور کار بعد از انتخابات قرار گیرد. آنچه که باید، انجام خواهد شد".

وی خاطر نشان ساخت: "اگر شما (آمریکا و عراق) به تعهدات خویش در خصوص مقابله با "پ ک ک" عمل نکنید ما اینکار را انجام خواهیم داد".

به گفته اردوغان بعد از انتخابات قرار است با "نوری المالکی" نخست وزیر عراق  مسائل مقابله با کردهای جدایی طلب را بررسی کند.

وی گفت: "بعد از انتخابات نخست وزیر عراق به ترکیه سفر خواهد کرد و مذاکرات را با ایشان در زمینه مکانیزم همکاری میان سه کشور انجام می دهیم. اگر نتایج رضایت بخشی را دریافت نکنیم همراه با سازمان های ذیربط ارزیابی اوضاع را انجام داده و تصمیمات لازم را اتخاذ خواهیم نمود".

وی چندی پیش در دیدار با خبرنگاران اعلام کرد: "عملیات نظامی در شمال عراق مثبت خواهد بود. البته "پ ک ک" را نمی توان با تهاجم به شمال عراق نابود کرد اما می توان به جدایی طلبان ضربات شدیدی وارد آورد".

آنکارا، 29 تیر، خبرگزاری «نووستی»

۱۳۸٦/٤/٢٩ - سيد کريم


Sensing history, &c.

By Jay Nordlinger

July 19, 2007 6:00 AM

Friends, I hope you’re plowing through your new NR, which is loaded with excellent stuff. (I know that’s not for me to say — I’m the managing editor. But a little boasting is not unheard of on the Net, as in life, right?) I hate to single out a few pieces, because to do so is to neglect others. But I think of the cover story, by Byron York, on the “Fairness Doctrine” (about which there ain’t much fair). And Theodore Dalrymple on the subject of terrorist doctors. And John O’Sullivan summing up Tony Blair. And much, much more.

(That “much, much more” includes wise and entertaining columns by Mark Steyn, Florence King, Rob Long, and Rick Brookhiser — a veritable murderers’ row.)

In last Thursday’s Impromptus, I wrote about the experience of seeing Michael Moore’s new movie, Sicko. And in the current issue, I have a piece rebutting Moore’s claims about Cuban health care. Those claims are outrageous, of course. One of the worst things about them is that some of the bravest and most persecuted people on the island are doctors: doctors who have rebelled against the Castro regime and its lies — lies that Michael Moore and his ilk perpetuate.

The myth of Cuban health care is an old one, of course, but it calls for our attention every now and then. There are essentially three systems in Cuba: one for foreigners, who pay in hard currency — and that system is excellent. One for Cuban elites, such as party officials, military brass, and state-approved artists — and that system is very good, too. Then there’s the system for everybody else: for ordinary Cubans. And that one is a nightmare, as I discuss in the NR piece.

In any case — read in good health (so to speak).

* One of the people I quote in the above-mentioned piece is Jaime Suchliki, director of the Institute for Cuban and Cuban-American Studies at the University of Miami. He himself is a Cuban American — strange name for one, huh? Not Jaime González, but Jaime Suchliki. How’d he get that way? His father was a refugee from Soviet Communism. And he had to flee again — from Cuban Communism. Twice a refugee.

This reminded me of Otto Reich’s dad. (Otto is the erstwhile government official, now in the private sector.) Strange name for a Cuban American, huh? “Otto Juan Reich.” Otto’s dad, Walter, was a refugee from Nazism. And he was a refugee again — from Castro’s brand of totalitarianism.

Of course none of this has stopped some “liberals” from branding Otto a Nazi — never mind that much of his family perished in the Holocaust. That’s the way our lovely Left always functions, sad to say.

Otto Reich and Jaime Suchliki are two men who have dedicated much of their lives to opposing totalitarianism, in whatever guise — and to exposing the lies that such regimes need to tell.

* Jotting the above, I was reminded of something that Richard Pipes wrote, in his memoirs, Vixi. (Pipes is the great historian of Russia and all-around intellectual. He and his parents fled Nazi-occupied Poland when Pipes was 16.)

The main effect of the Holocaust on my psyche was to make me delight in every day of life that has been granted to me, for I was saved from certain death. I felt and feel to this day that I have been spared not to waste my life on self-indulgence or self-aggrandizement but to spread a moral message by showing, using examples from history, how evil ideas lead to evil consequences. Since scholars have written enough on the Holocaust, I thought it my mission to demonstrate this truth using the example of communism. Furthermore, I felt and feel that to defy Hitler, I have a duty to lead a full and happy life . . .

Pipes had this to add: “I admit to having little patience with the psychological problems of free people, especially if they involve a ‘search for identity’ or some other form of self-seeking.”

Amen, amen, and amen again.

* Ladies and gentlemen, you have probably heard of the Compean/Ramos case — the case of Jose Compean and Ignacio Ramos. They are the Border Patrol agents convicted of mishandling — grossly mishandling — a drug smuggler named Osvaldo Aldrete-Davila. In some quarters, they are regarded as heroes, martyred for doing a thankless job. I think this view is badly misguided.

Rather than rehash the details of the case here and now, I refer you back to two excellent articles written by Andy McCarthy, and published on this website. They are here and here. They give you not only chapter and verse, but also the perspective necessary, I believe.

The prosecutor in the case was Johnny Sutton, U.S. attorney for West Texas. From all I know about him, he is a true-blue conservative, and legal straight arrow — just the sort of person we want in U.S.-attorney jobs. In a recent exchange with me, he said the following:

“This case is not about immigration, it is about the rule of law. My district led the nation in the number of drug cases prosecuted last year. We are second in the number of illegal-immigration cases (the Southern District of Texas does a little more). The point is, we slam dopers like Aldrete-Davila every day. . . .

“Border Patrol agents are our friends and co-workers. 99.9 percent of them are American heroes. But when BP agents commit crimes, prosecutors cannot look the other way. No prosecutor wants to prosecute a cop. But this is one of the reasons that America is so great: No one is above the law, including politicians, rich people, actors, athletes, and even cops.”

Folks, we conservatives have a number of causes célèbres. I don’t think we need another one — that is, we don’t need one that should not be a cause at all.

* May I make an obvious point? If Barack Obama is the Democratic nominee, there will be huge pressure on the electorate to “do the right thing” and elect our nation’s first black president. So too, if Hillary is the nominee, there will be pressure to elect a woman — though less than in the former case, I believe.

In her current Newsweek column, Anna Quindlen implores Hillary to make Obama her VP. (I doubt Obama is ready to declare himself the loser in the race for the top slot, however!) She writes, “. . . with the most recent poll results, you must have a sense of yourself as the front runner. [Quindlen is addressing Hillary directly.] Now it’s time to show that you have a sense of history, a sense that this election is bigger than just one woman’s ambitions. Make it your business to persuade Barack Obama to be your running mate.”

Exactly: That’s what the message of the major media will be, in ’08: Show that you have a sense of history. And if you happen to favor the Republican nominee — well, you have no sense of history, at a minimum.

Impromptus readers have heard me say the following a million times, I’m afraid: When Doug Wilder was the Democratic nominee for governor of Virginia, there was great pressure on the Virginia electorate to vote for Wilder, making him the first black governor since Reconstruction. If they failed to do that — they would wear a scarlet R, for Racist.

But in my home state of Michigan, there was an earlier black nominee for governor — Bill Lucas. He, not Wilder, would have been the first black governor since Reconstruction. But there was no suggestion anywhere that Michigan voters should “make history,” or else hang their heads in shame.

What was the difference? Well, Lucas was a Republican; and Wilder . . . not.

One more quick point — or rather, a story. I have a friend who serves on the faculty of a northeastern university. In the lunchroom (or wherever) recently, they were sitting around, talking about whom to support in 2008. It was simply assumed that the choice was: Hillary or Obama. Not even other Democrats were considered. And it never occurred to anyone that someone in the group might consider a Republican.

A woman said, “You know, I really think we should have a black president — that would be so great. It’s so important. But, as a woman, I have to think about Hillary, too.” I suggested to my friend that he should have said, “Why not go for Condi Rice, and have it both ways?” My friend said that, had he uttered such a quip, there would have been astonished silence — then, possibly, a lynching.

* Listen, if you will, to Hossein Sheikholeslam, a major Iranian official: “[The Americans], using their creation, al Qaeda, carried out the events of 9/11.” (You will find the wisdom of this man at MEMRI TV, here.) These words did not surprise me, because I have long known the Iranian position: George W. Bush committed 9/11, yes. But also, the U.S. put together al Qaeda.

At the 2005 Davos forum, I listened to Kamal Kharrazi, then Iran’s foreign minister. He said that the U.S. had created al Qaeda for the purpose of destroying the Iranian government. I wrote, “If that’s the case, then they’ve done a poor job of it.”

The other Iranian, Sheikholeslam, went on to say something very, very interesting — chillingly interesting:

Since the victory of the Islamic revolution [in Iran, 1979], the pressure exerted on Israel is so great that Israel, which was growing bigger and bigger in the past, is now growing smaller and smaller. It has withdrawn from Lebanon — from Beirut and from the occupied strip in South Lebanon, the security zone — and it has withdrawn from Gaza. Now it is building a wall, which, by the way, we oppose. What does this mean? It means that [Israel] plans to move behind this wall. All their theories of Arab and Zionist coexistence have collapsed. If the pressure continues — and Allah willing, it will — Israel will cease to exist. They will have to return to where they came from.

To where they came from. I see. Auschwitz?

* Was reminded of something the other day: Bill Clinton and his people invented the “permanent campaign.” They never stopped campaigning, even after they were elected (twice). They rejoiced in this phrase, and concept: “the permanent campaign.” The idea was to wage political war all the time. There was no real difference between governing and campaigning. You simply stayed on Republican throats, the entire time.

This is something that, for better or worse, George W. Bush and his people do not do — they do not permanently campaign. They campaigned in 2000 and again in 2004. After elections, they largely go about the business of government, including war-making. (Damn hard, too.) And they are getting killed, politically.

Just sayin’ . . .

* Noticed something rather interesting in an AP report — about our government’s use of drones in the Iraq War. The story is here. And the reporter said, “The arrival of these outsized U.S. ‘hunter-killer’ drones, in aviation history’s first robot attack squadron, will be a watershed moment even in an Iraq that has seen too many innovative ways to hunt and kill.”

Too many innovative ways to hunt and kill. Now, that may be true, and I don’t propose to argue about it here. But it’s an interesting thing to say in a wire-service report, rather than an opinion column, don’t you think?

* Did you catch Elizabeth Edwards’s interview in Salon? One of the questions asked why her husband supports civil unions, rather than full-blown gay marriage. Ms. Edwards answered, “Well, I think it’s a struggle for him, having grown up in a Southern Baptist church where it was pounded into him. . . .”

And that rang a bell. Did it ring one with you? It reminded me of the apology Dick Gephardt offered, when explaining to pro-choicers why he had once opposed abortion. I’ll let the New York Times tell the story (here). The time is January 2003:

“As some of you know, I was raised in a working-class family of Baptist faith, and I went to college on a church scholarship where early teachings were reinforced,” Mr. Gephardt said. “Abortion was wrong, I was taught. There was a moral reason it was illegal.”

He noted, to a few soft boos, that he had sponsored an amendment to ban abortion. “At that time, at the beginning of my journey in public service, I didn’t yet realize the full consequences of my positions and beliefs,” he continued to the hushed audience.

And so on. Makes me sick, I have to tell you.

* The Iraq War suffered a bit of a blow two days ago, when it lost the support of Ed Koch. New York’s ex-mayor began his column, “I’m bailing out.” (That column is here.) Koch has always been a staunch supporter of the War on Terror, including its Iraq component, and he has always been a staunch supporter of President Bush. (His line is that he doesn’t agree with Bush on domestic policy but values him as commander-in-chief.)

I respect Koch a great deal, but I believe he’s terribly wrong about the wisdom of a pullout. (Still, he’s far more realistic than most who favor such an action.) I quote John F. Burns, the New York Times war correspondent, who appeared on Charlie Rose Tuesday: “. . . there’s no doubt that the price of staying is very, very high, in American blood, to begin with, and American treasure, too. But it seems to me incontrovertible that the most likely outcome of an American withdrawal anytime soon would be cataclysmic violence.”

* Does it sometimes seem that there is no good news at all? Well, here’s a little, after a fashion:

President Mugabe of Zimbabwe has become the first international figure to be stripped of an honorary degree by a British university.

The Edinburgh University Senate decided at a special meeting yesterday to withdraw the degree it awarded to Mr Mugabe in 1984 for services to education in Africa. A letter will be written to him, asking that the degree be returned.

The rest of that article is here. It’s bad news that Mugabe is terrorizing and immiserating Zimbabwe. It’s good news that someone is awake to that fact.

* Lay a little music on you? The Kirov Opera of the Mariinsky Theater is now performing Wagner’s Ring at the Metropolitan Opera House. (The conductor is Valery Gergiev.) For reviews of the first two installments of that cycle — The Rhine Gold and The Valkyrie — go here.

How about some recordings? Reviewed in this piece are duos for violin and cello, performed by David Chan and Rafael Figueroa; and sonatas for violin and piano by Brahms, performed by Nikolaj Znaider and Yefim Bronfman. And reviewed in this piece are Sabine Meyer and Julian Bliss (who are clarinetists); Ian Bostridge (a tenor); and Osvaldo Golijov (a composer).

All of the above comes from the New York Sun.

* Guys, am miles and miles behind on my mail. Sorry about this sorry state of affairs.

* Finally, you think Tiger will do it in the British Open? You shouldn’t bet the ranch. But you shouldn’t bet the ranch against, either. In the last four majors, Tiger has gone 1, 1, tied for second, tied for second. I’m so unreasonable, I’m flummoxed every time Tiger doesn’t win. But he has conditioned such “unreasonableness.”

Source: National Review

۱۳۸٦/٤/٢٩ - سيد کريم


AIPAC panel lobbies on Iran

Published: 07/19/2007

Executive members of the American Israel Public Affairs Committee lobbied Congress to pass Iran sanctions bills.

About 100 members of AIPAC's executive committee meeting in Washington this week pushed bills that would tighten existing sanctions, as well as enable state and local governments to divest from Iran.

Committee members also urged lawmakers to back Palestinian Authority President Mahmoud Abbas now that he has exiled Hamas from his government and sought support for $2.4 billion in defense assistance to Israel.

They were armed with lists of senators and members of the U.S. House of Representatives who had yet to sponsor the Iran sanctions bills, as well as a recent House roll call on foreign aid. More than 160 Republicans voted against the foreign aid bill, which included the $2.4 billion for Israel, citing a desire to cut foreign aid in general.

Source: JTA

۱۳۸٦/٤/٢٩ - سيد کريم

   بیانیه رسمی وزارت خارجه اسرائیل به مناسبت سیزدهمین سال انفجار:   

جنایت سهمگین انفجار کانون همیاری، کار عوامل حکومت ایران بود  

18 ژوئیه 2007

امروز (چهارشنبه 18 ژوئیه 2007) مصادف با سالروز انفجار تروریستی کانون همیاری یهودیان در بوئنوس آیرس پایتخت آرژانتین است. 13 سال پیش در چنین روزی، ساعت 9 بامداد، صدای انفجاری سراسر شهر را لرزاند که در واقع دومین جنایت تروریستی در خاک آرژانتین و پایتخت آن علیه نهادهای اسرائیلی و یهودی بود. دو سال پیش از آن، با شیوه ای مشابه، ساختمان سفارت اسرائیل در بوئنوس آیرس منفجر شده بود.

در انفجار کانون همیاری (موسوم به آمیا)، نهادی که در آن دفاتر همه سازمانهای کمک و داوطلبی یهودی متمرکز شده بود، ساختمان به کلی فروریخت و 85 تن جان باختند و صدها نفر دیگر زخمی شدند.

رنج و اندوهی که در وجود ما غلیان می کند، هنگامی دو چندان می شود که می بینم هنوز عاملان و آمران این جنایت تروریستی و انفجاری که دو سال پیش از آن ساختمان سفارت اسرائیل را ویران کرد، به پای میز محاکمه کشانده نشده اند و عدالت در مورد آنان اجرا نشده است.

گرچه نام عاملان این جنایات ناشناس مانده، ولی نام آمران آنها ناآشنا نیست. زیرا پس از سالیان دراز بررسی و بازپرسی، قاضی بازپرس آرژانتینی امسال برای نخستین بار صریحا اعلام داشت که این جنایت توسط سران جمهوری اسلامی ایران طراحی گردید و تروریستهای جنایتکار نیز توسط همان رژیم به این ماموریت فرستاده شدند. دولت آرژانتین حتی با مراجعه به اینترپول (پلیس بین الملل) علیه چند تن از افراد مظنون (که همگی ماموران و مقامات جمهوری اسلامی ایران هستند) قرار توقیف بین المللی صادر کرده و این امر مورد تائید کمیته اجرائی اینترپول نیز قرار گرفته است.

ما با صدای بلند و با قاطعیت کامل نقش جمهوری اسلامی ایران را در طراحی و اجرای این عملیات آدم کشی و دیگر سوءقصدهائی که به دستور آن رژیم در دیگر نقاط دنیا روی می دهد محکوم می دانیم. زیرا رژیم ایران خواستار محو اسرائیل از نقشه جغرافیا گردیده و همزمان به برپائی سازمانهای تروریستی می پردازد، افراد آنها را آموزش می دهد، و اسلحه و پول در اختیارشان می گذارد.

در این لحظات دشوار و دردآور، ملت و دولت اسرائیل همدردی و همبستگی خود را با خانواده هائی که عزیزان خود را در این انفجارها از دست دادند ابراز می دارند و با جامعه یهودیان آرژانتین و همچنین با همه مردمان آن سرزمین اعلام همدردی می کنند.

در این فرصت ما به سران جامعه یهودیان آرژانتین درود می فرستیم که توانستند پس از این رویدادهای تکان دهنده و تاسف بار دوباره روی پای خود بایستند و زندگی و تلاش را از سرگیرند و فعالیت اجتماعی را ادامه دهند و همچنان با دولت و ملت اسرائیل مناسبات نزدیک و همکاری صمیمانه داشته باشند- وهمزمان، ما از تلاشهای دولت آرژانتین برای کشف واقعیات و به کیفر رساندن آمران و عاملان این جنایات قدردانی کرده و پیروزی آن دولت را در این مهم آرزو می کنیم.

منبع: سايت وزارت امور خارجه اسرائيل

۱۳۸٦/٤/٢۸ - سيد کريم


Listen to the Military  

By Michael A. Ledeen

Posted: Tuesday, July 17, 2007


National Review Online   

Publication Date: July 17, 2007

At his press conference last week, President Bush--echoing the public assessments from his military underlings in Iraq--gave a clear picture of the war. Remarkably, not a single political leader or pundit saw fit to notice the dimensions of the war he described:

The fight in Iraq is part of a broader struggle that's unfolding across the region. . . . The same regime in Iran that is pursuing nuclear weapons and threatening to wipe Israel off the map is also providing sophisticated IEDs to extremists in Iraq who are using them to kill American soldiers.

The same Hezbollah terrorists who are waging war against the forces of democracy in Lebanon are training extremists to do the same against coalition forces in Iraq.

The same Syrian regime that provides support and sanctuary for Islamic jihad and Hamas has refused to close its airport in Damascus to suicide bombers headed to Iraq.

. . . the war against extremists and radicals is not only evident in Iraq, but it's evident in Lebanon, the Palestinian Territories and Afghanistan.

In short, the president sees that it is a regional war, as it has been from the beginning, just as our enemies in Damascus and Tehran publicly told us it would be, even before a single American soldier set foot in Iraq. The two biggest causes of casualties in Iraq are non-indigenous: suicide bombers and constantly improving explosive devices deployed in and alongside roads. Eighty to ninety percent of all suicide bombers are foreigners (mostly Saudis who are trained in Syria), not Iraqis, and the explosives have long been known to be of Iranian design to contain Iranian components, and often constructed in Iran (see the latest intelligence news about al Qaeda reconstituting in Iran).

Moreover, the spinal column of the terror army in Iraq is intimately linked to Iran and Syria. As U.S. Army Brig. Gen. Kevin Bergner recently put it, our recent successes in Iraq have been accomplished despite ongoing resistance from al-Qaeda, proxy groups like the Iranian Revolutionary Guard Corps and their Lebanese Hezbollah surrogates. Bergner stressed that the activities of these Iranian forces, and joint instruments of Iran and Syria such as Hezbollah, are relentlessly increasing. "we've actually been very forthright in explaining the role that those groups are having and they are an increasing problem--one that's having an increasingly destabilizing effect on both the government of Iraq and creating more problems for us to deal with."

With all that, Bergner insisted "that there is no question that al Qaeda is the principle fueler of violence and sectarian attacks," and is therefore our main target. But it is indisputable--and further information is emerging every day to confirm this--that al Qaeda itself is hardly an independent actor. Several years ago, Spanish judge Baltazar Gar noted that the leaders of al Qaeda reconstituted their headquarters in Iran after being driven from Afghanistan. I wrote at the time that Osama bin Laden and key members of his family had gone to Iran, and other key figures, such as Zarqawi (the leader of al Qaeda in Iraq, lest we forget), had created an international terror network from Tehran. I have no doubt that when we finally unravel the terror network, we will find that people like Zarqawi repeatedly went back and forth between Iraq, Syria, and Iran, as did--and does--arch terrorists like Imad Mughniyah of Hezbollah.

It follows that victory in this war requires the defeat of both the terrorists on the ground and the state sponsors, just as President Bush vowed shortly after 9/11, when he said we would not distinguish between the terrorists and the states that provided them with the wherewithal for their actions. Yet the president does not instruct his people to move against the Assads and the mullahs. Quite the contrary, in fact. Military officers have long been instructed to "take it easy" against Iranian forces and surrogates in Iraq, even though the leash has been loosened in recent months. And as Senator Lieberman has so bravely insisted, it is a mistake to permit such forces and surrogates safe haven in Iran and Syria, from which they are free to move against us and the brave Iraqi people. We should attack the terrorist training camps, and the manufacturing facilities for the terror bombs, which, by the way, are also deployed regionally. The first exemplars of the new generation of such bombs were used against Israelis in Gaza and then again in Lebanon.

Attacks against the terrorists are fully justifiable; they would be acts of legitimate self-defense. But they are the least we should be doing. The president constantly says that freedom is our most lethal weapon against the terror masters, and he is right. But then he permits himself to be gulled by those in his administration who shrink from the consequences of our announced policy, and promise him that diplomacy and a gradually escalating set of sanctions will bring the terror masters to heel. That human history knows no case where this strategy has succeeded is somehow not sufficient to show them the errors of their ways, which is a tribute to their hubris and their inability to see the world plain.

The president says that we are in a regional war with a plethora of enemies: Iran, Syria, Hezbollah, al Qaeda, Islamic Jihad, and Hamas. They are fighting us in Afghanistan, Iraq, Gaza and Lebanon, and they promise to take their jihad to ever higher levels, including the use of atomic bombs. They constantly seek to attack us and our allies, on every continent save Antartica. In the face of this enormous war launched against us, this administration brings forth a limited strategy that cannot possibly succeed, since it is limited to fighting defense on a single front on a vast battlefield.

When a man as thoughtful as Bill Kristol says that he can well imagine future historians taking a positive view of George W. Bush's presidency--because the "surge" is doing well, and because President Bush had the nerve to stick with it--one has to read the fine print.

"military progress on the ground in Iraq in the past few months has been greater than even surge proponents like me expected, and political progress is beginning to follow. Iran is a problem, and we will have to do more to curb Tehran's meddling--but we can. So if we keep our nerve here at home, we have a good shot at achieving a real, though messy, victory in Iraq."

Yes, our troops are magnificent (as New York Times reporter John Burns so well put it), and the Iraqi people are also magnificent (their courage and patience are inspirational, and if the Nobel Committee were up to its task, it would award the Peace Prize to the Iraqi nation, excluding the terrorists of course). But fighting brilliantly in Iraq alone cannot possibly win such a vast war. Bill Kristol knows that, which is why he says "we will have to do more . . . but we can." Yes, we can. But will we? There is still no sign of that, and there are screams of horror at the very thought that we might support freedom in Iran, where significant numbers of people daily demonstrate their willingness to fight their oppressors.

Instead, every new revelation about Iran's role in the terror war is greeted with the pathetic mantra "but this does not prove that the regime itself is involved." As if General Suleimani of the Revolutionary Guards' Quds Force would dare launch operation after operation against us in Iraq without the explicit approval of his commander-in-chief, Supreme Leader Ali Khamenei. Do our analysts not know that the Revolutionary Guards were created for the explicit purpose of responding to the whims of the Supreme Leader? Whenever the Guards move, they do so precisely because "the regime" has willed it.

Big wars require big strategies, and we do not have one. Yet. I believe the country would support one if the case were made clearly and honestly. Taking the war to our enemies in Damascus and Tehran does not require troops on the ground or bombs from the air, except in the limited cases of terrorist training camps and weapons factories. It requires, above all, two things: support for the democratic forces in Syria and Iran, and the will to confront our enemies. That will can be easily expressed, but no president has had the coherence and courage to do that. Iran has been at war with us for nearly thirty years, but no president has ever said we want an end to the terror regime in Tehran.

It's long past time to hear those words.

Michael A. Ledeen is the Freedom Scholar at AEI.

۱۳۸٦/٤/٢۸ - سيد کريم

   تدبیرهای ایران برای واکنش به حمله‌ی نظامی؟   

حضور سه ناو هواپیمابر آمریکا در خلیج فارس به گمانه‌زنی در مورد مأموریت آنها شدت بخشیده است

به رغم این که مقامات نیروی دریایی آمریکا تاکید می‌کنند ایران هدف آرایش گسترده‌ی نظامی این کشور در منطقه نیست، برخی از رسانه‌های عربی خبر از تدبیرهای ایران برای واکنش به عملیات نظامی احتمالی آمریکا و اسراییل می‌دهند.

یک هفته پیش، با اعلام خبر فرستادن، اینترپریز، سومین ناو هواپیمابر آمریکایی به خلیج فارس بار دیگر زمزمه­هیی در مورد احتمال حمله­ی نظامی این کشور به  هدف­هایی در ارتباط با فعالیت­های هسته­ای ایران به گوش می­رسد. این شایعات که با تصویب لایحه­ای در سنای آمریکا شدت یافت، تقریبا همزمان از سوی مقامات نیروی دریایی ایالات متحده تکذیب شد. در لایحه­ی سنا که با رای اکثریت نمایندگان هر دو جناح به تصویب رسید از ایران خواسته شده هرچه سریعتر به حمایت از شورشیان و شبه نظامیان عراق پایان دهد. این مصوبه که به صورت الحاقیه­ای به لایحه­ی بودجه­ی وزارت دفاع ضمیمه شد بر این ادعای آمریکا صحه می­گذارد که جمهوری اسلامی را در کشته شدن تعدادی از سربازان این کشور در عراق شریک می­داند. با این همه به اصرار برخی از مخالفان درگیری نظامی با ایران، تصویب این لایحه مجوز اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی نخواهد بود. همچنین سخنگوی نیروی دریایی آمریکا، دنیسا گارسیا، در ارتباط با حضور کم سابقه­ی نیروهای نظامی این کشور در خلیج فارس و دریای عمان تاکید دارد که این عملیات مشخصا ایران را هدف قرار نمی­دهد. دولت ایران همواره اتهام دخالت در عراق را بی اساس خوانده است.

به رغم سخنان صریحی که از برخی مقامات نظامی آمریکا مبنی بر عدم قصد حمله به ایران منتشر می­شود، افزایش حضور نظامی این کشور در منطقه و اظهار نظر برخی از مقامات اسرائیلی در مورد امکان حمله به تاسیسات هسته­ای ایران، راه را برای انتشار شایعاتی درباره اقدامات احتیاطی جمهوری اسلامی هموار کرده است. روز جمعه وزیر امور استراتژیک دولت اسرادیل، اويگدور ليبرمن در سخنانی اظهار داشت، این کشور در صورت به نتیجه نرسیدن اقدامات دیپلماتیک ممکن است هدف قرار دادن تاسیسات اتمی ایران را در دستور کار قرار دهد. در پی این سخنان روز یکشنبه روزنامه­ی الوطن قطر از قول یک دیپلمات سوری می­نویسد، ایران 600 هدف را برای حمله­های موشکی در خاک اسرائیل شناسایی کرده تا در صورت هر گونه اقدام نظامی، آنها را هدف قرار دهد. سایت خبری آفتاب نیز از قول روزنامه ایتالیایی Corriere della Sera گزارش می­دهد در صورت وقوع یک برخورد نظامی جمهوری اسلامی آماده است با استفاده از زیردریایی­های تک سرنشین ناوهای آمریکایی را هدف عملیات انتحاری قرار دهد. روز گذشته روزنامه­ی کویتی الوطن نیز از قول منابع روسی از خرید ده­ها زیر دریایی کوچک توسط جمهوری اسلامی خبر می­دهد که ظاهرا ساخت کره شمالی و مجهز به سیستم­های پیشرفته­ی ایتالیایی هستند. به ادعای کارشناسان روسی شواهد حکایت از آن دارد که ایران سرگرم مجهز کردن اين زيردريايي­ها به موشک ومواد منفجره مي­باشد تا در صورت نياز از آن به­عنوان وسيله انتحاري استفاده کند. [روزنامه اعتماد ملی، 25 تیر[

در سال 1383 ستادی در ایران با نام «ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام» اعلام موجودیت کرد که به استشهادیون معروفند. این ستاد کار ثبت نام از داوطلبان شرکت در عملیات انتحاری و آموزش آنها را بر عهده دارد. استشهادیون اواخر سال 84 با راه اندازی یک پایگاه اینترنتی اقدام به ثبت نام الکترونیکی از داوطلبان کردند. تشکیلات استشهادیون که ظاهرا از سوی دولت ایران رسما حمایت نمی­شود برخی از مراسم خود، از جمله تشکیل یگان­های جدید را، علنی و در بهشت زهرای تهران برگزار می­کند. یک سال پیش سخنگوی استشهادیون محمد علی صمدی  به خبرگزاری مهر گفته است 55 هزار نفر در این ستاد ثبت نام کرده­اند و تا آن زمان 1300 تن از آنها دوره­های آموزشی را به پایان رسانده و در یگان­های مختلف سازماندهی شده­اند. صمدی این سخنان را، پنجم خردادماه سال پیش، در حاشیه­ی مراسم اعلام موجودیت یگان پنجم این ستاد بیان کرد که با 300 عضو و به نام یگان «نادر مهدوی» آماده­ی انجام ماموریت شد. به نوشته­ی خبرگزاری مهر «نادر مهدوی فرمانده یگان شهادت طلب نیروی دریایی سپاه بود که در سال 66 در یک عملیات استشهادی علیه ناوگان آمریکایی به شهادت رسید.» با حساس­تر شدن موضوع فعالیت­های هسته­ای ایران و واکنش­های بین­المللی به سخنان ضد اسراییلی رئیس جمهور، محمود احمدی­نژاد، در یک سال گذشته اخبار چندانی از فعالیت یگان­های انتحاری منتشر نشده است. با این همه روزنامه­ی الوطن از قول منبع سوری مدعی است، ایران آمادگی خود برای انجام عملیات تلافی­جویانه از طریق «کانال­های مختلف» به اطلاع مقامات اسرائیلی رسانده است.

منبع: دويچه وله

۱۳۸٦/٤/٢۸ - سيد کريم


Iranian Strategy in Iraq  

By Michael Rubin

Posted: Monday, July 16, 2007


University of Haifa  (Haifa, Israel) 

Publication Date: March 13, 2007

The stakes for the Islamic Republic of Iran inside Iraq are greater than those of the United States. While Washington's international prestige is on the line, the Islamic Republic of Iran faces an existential crisis. U.S. success in Iraq and the establishment of a stable, democratic government in a majority Shiite country along Iran's borders would undercut the theological legitimacy which the Iranian regime claims. While Western diplomats and journalists emphasize the struggle within Iran between political hardliners and reformers, the real Achilles' heel for the Iranian regime is the theological challenge to its system of governance.

Any new order in Iraq would also pose a number of other challenges to Iran, as various communities within the Islamic Repubic might use the Iraqi precedent to seek change. The desire to curtail any such threats emerging in Iraq underpins Iranian motivations and strategy, and leads Iranian officials to seek to mold Iraq not into a mirror image Islamic Republic, but rather into template upon which to exert informal influence.

The Islamic Republic's Religious Vulnerability

When Ayatollah Ruhollah Khomeini (1901-1989) led the Islamic Revolution, he not only ended centuries of monarchy but, when he imposed his own minority interpretation of Shia jurisprudence upon the country, he also turned traditional Shiite practice on its head. Traditional Shia believe that the 12th Imam, Muhammad al-Mahdi, who went into occultation in the year 874 AD, will return to rid the world of evil and injustice. By extension, therefore, generations of Shia scholars held that temporal authority prior to the return of the Mahdi must, by extension, be considered unjust and corrupt. This interpretation became the basis for a loose separation between mosque and state that lasted for centuries in Shia societies. While religious authorities might advise kings and pashas or issue fatwas (religious rulings) when rulers pursued policies that contravened religious sensibilities, ayatollahs shied away from daily involvement in temporal politics. This is best illustrated by the 1891 and 1892 tobacco protests when the religious clergy objected to the Shah's grant of an intrusive commercial concession to a British company. Their fatwas received an audience even in the Shah's own harem. When the Shah relented and cancelled the contract in question, the clergy turned once again to spiritual matters, leaving the Shah and his aides to conduct the daily business of governance.

While Khomeini accepted the traditional separation between spiritual and temporal rule in his early years, his views shifted with time. In 1970, six years into his Iraqi exile, Khomeini delivered a series of lectures which he published the following year in Hukumat-i Islami (Islamic Government). These outlined his concept of vilayat-i faqih (Guardianship of the Jurisprudent), in practice, the theocratic rule of clerics as place-holders for the Hidden Imam.

Upon taking power in the 1979 Islamic Revolution, Khomeini implemented his theories with fervor. He silenced with brute force both lay opposition and traditional Shia theologians who opposed clerical rule. Intolerance to dissent--especially religious dissent--continued after his death on June 4, 1989. His successor, Ali Khamenei, met any challenge to the concept of vilayat-i faqih with the full wrath of Iran's security services. He kept Grand Ayatollah Hossein 'Ali Montazeri, once Khomeini's deputy, under house arrest and, on October 8, 2006, Khamenei's security forces arrested Ayatollah Sayed Hossein Kazemeyni Boroujerdi, after several days of pitched street battles with Boroujerdi's followers.

Even the reformists celebrated in the West pursued a zero-tolerance policy toward those who would question Khomeini's justification for clerical dictatorship. Mohammad Khatami, for example, banned publication of Montazeri's memoirs.  In 1994, 'Ali Araki, the only Grand Ayatollah sympathetic to Khomeini's philosophy, died. Araki's views on governance might have been heterodox for most Shia scholars outside Iran, but few could doubt his religious credentials. After his death, Khamenei laid claim to Araki's status as a Marja'-e Taqlid (Source of Emulation), the ultimate religious authority for Shiites irrespective of national boundaries. Khamenei's claim was tenuous; individual Shia select their Marja'. Few would choose Khamenei whose religious credentials did not approach those of Araki, Montazeri, or Iraq-based Grand Ayatollahs like Muhammad Shirazi (1928-2001) and Ali Sistani (1930- ).

Khamenei's aborted attempt to assume Marja' status underlined the vulnerability within the system: While Khamenei could claim ultimate political authority within Iran, any subordination of his authority to religious counterparts would belie his status. So long as Saddam Husayn ruled Iraq, the Islamic Republic could paper over the inherent contradiction in the Supreme Leader's claim to authority: Saddam ruled Iraq with an iron first. If Shia jurists wished to survive, they had to maintain silence. The Iraqi regime eliminated those who became too outspoken. In 1980, Grand Ayatollah Muhammad Baqir al-Sadr died in an Iraqi prison after he defended the Islamic Revolution in Iran. In 1999, assassins gunned down his cousin, Grand Ayatollah Muhammad Sadiq al-Sadr and two of Muhammad Sadiq's sons.

Iraq's liberation upset the balance. Suddenly, Iraqi Shia could exert themselves. Several hundred thousand Shia participated in the April 22, 2003 Arba'in pilgrimage, the first time in two decades in which they had performed the ritual. Scholars in the Shia shrine cities of Najaf and Karbala could speak and preach freely. They need not issue an overt political challenge to upset the Iranian leadership. This was encapsulated by an episode ignored by the Western press, but with profound consequences in Iran:  Islamic months begin with the sighting of the new moon. Khamenei, in his role as Supreme Leader, reserves the right to make the final decision on when months begin and end. In order to exert authority and highlight religious differences, he often declares months to begin the day after religious authorities in other countries do. In 2003, most Shia clerics declared the end of Ramadan to be on November 25. Khamenei decreed its end to be the following day. The problem was, though, that Iranian journalists had already interviewed Sistani and published his answer. While innocuous to the Western audience, Sistani's contradiction of Khamenei's pronouncement shook the political establishment in Iran. How could Khamenei be the Supreme Leader if many Iranians looked toward Sistani for guidance? Belying their authoritarian nature and insecurity, the Iranian government responded with a crackdown on the journalists.

Compounding Iranian concern is historical precedent: Whether during the Tobacco Régie on 1891-1892, the Constitutional Revolution of 1905-1909, or the Islamic Revolution seven decades later, Najaf and Karbala have often served as bases from which exiled Iranians could coordinate opposition to the ruling Iranian order. Iranian authorities are well aware that the pattern could replicate, especially given the economic inefficiency and tenuous popularity of the Iranian regime.

Ethnic Concerns

Iranian strategic concern extends beyond the religious component. In terms of demography, Iran is more an empire than a country. It is an ethnic patchwork. Half of Iranians speak a language other than Persian at home. Many Iranian minorities, for example, the Kurds, Azeris, and Baluch, span borders.

The federalism debate in Iraq has repercussions in Iran. The federalism question touches a raw nerve across Iranian society. While Iran escaped the colonial era without formal colonization, it did lose territory as a result of conflicts with Great Powers. In the early nineteenth century, the Shah lost much of what is now independent Azerbaijan, Georgia, and Armenia in wars with Russia. This year marks the 150th anniversary of Iran's loss of Western Afghanistan in a war with Great Britain.

Separatism has been a consistent concern throughout modern Iranian history. The Soviet Union sponsored local and ethnic insurgencies in Iran as early as the 1920s. The Azerbaijan crisis, sparked when the Red Army refused to evacuate from Iran's northwestern province and instead laid the ground work for regional independence as a Soviet Socialist Republic, was the first major crisis of the Cold War.

Many Iranians, whether proponents of their theocracy or not, rally around the flag at any suggestion of federalism, seeing it as a code or precursor to Iran's dissolution into component parts. During Iraq's 1980 invasion of Iran, Iraqi propaganda promoted federal autonomy if not outright independence to Iran's various ethnic groups.

Here, the Iraqi Kurds pose a potent, even if indirect challenge. The Iranian state is sensitive to Kurdish separatism. Kurdish tribal leaders battled for autonomy in the late nineteenth century and early twentieth century. In the wake of World War II, the Kurdish separatist Mahabad Republic maintained independence for a year. Among the predominantly Sunni Kurds, Iran faced acute resistance during the initial months of the Islamic Revolution. During the Iran-Iraq War, perhaps the only common point between Khomeini and Saddam Husayn was their distrust of their overlapping Kurdish minority. Today, Iranian Kurds complain both of discrimination and heavy-handed security presence.

In a move replete with symbolism, the Kurdistan Regional Government has adopted the Mahabad Republic's flag as its own. The ruler of Iraqi Kurdistan, Masud Barzani, is the son of the Mahabad Republic's army commander. While Iraqi Kurdistan has been de facto autonomous since 1991, it formalized its federal, self-governing status in the March 8, 2004 Transitional Administration Law, the precursor to the constitution adopted in the October 15, 2005 referendum.

The Iranian government fears that autonomy in Iraq might translate into corollary demands within Iran. Their concern is genuine: Upon the adoption of the Transitional Administration Law, Iranian Kurds in Marivan and Mahabad rioted, burning state banks, overturning police cars, and demanding similar rights and freedoms. For Iranian Kurds, Iraqi federalism is compelling. Why should their neighbors enjoy language rights, religious freedom, and self-governance absent inside the Islamic Republic? The Iranian regime has no ready answers, and so wishes instead to derail the process which might lead to such questions being asked.

The Iranian Response: Implementing Hezbollah Model

The Iranian strategic response to threats arising from the new situation in Iraq has been to replicate the Hezbollah model. Step-by-step, Iranian authorities are implementing in Iraq the strategy which allowed Hezbollah, Iran's proxy, to take over southern Lebanon in the 1980s. The playbook--military, economic, and information operation--is almost identical.

At the center of the Hezbollah strategy are the militias. Just as the Revolutionary Guards helped hone Hezbollah into a deadly force, so too have they trained the Badr Corps, the Supreme Council for Islamic Revolution in Iraq (SCIRI)'s militia and the core of Shia firebrand Muqtada al-Sadr's Jaysh al-Mahdi (Mahdi Army). Iranian replication of the model was both deliberate and well-planned. Badr Corps infiltrated Iraq even before U.S. forces reached Baghdad. In the black market of Sadr City, the price of Iraqi documents rose while those of Iranian passports fell, a result of rising demand for Iraqi papers and increasing numbers of Iranian documents on the market. In July 2003, a joint Free Iraqi Force and U.S. patrol confiscated Iranian passports and significant sums of cash at an illegal Kurdistan Democratic Party (KDP) checkpoint, after KDP peshmerga allowed Iranian operatives to exchange Iranian documents for KDP-provided Iraqi papers.

Tehran's choice of representations further reflected its strategy. Its first ambassador in post-Saddam Iraq was Hassan Kazemi Qomi, the Revolutionary Guard's former liaison to Hezbollah in Lebanon. After Patriotic Union of Kurdistan (PUK) leader Jalal Talabani became Iraq's president, foreign diplomats met him to present formally their credentials. PUK officials said it was comical, as every Iranian "diplomat" they had known for years in their intelligence ministry or Revolutionary Guards capacity.

SCIRI did not hide its relationship with Hezbollah. In January 2004, a yellow Lebanese Hezbollah flag flew from SCIRI's headquarters in the southern city of Basra. Badr Corps offices in al-Amara and Nasiriyah sported slogans endorsing the Lebanese group.

Iraq's subsequent experience reflects the evolution of Hezbollah tactics. In Lebanon, Revolutionary Guard advisers imbued young Lebanese with a cult of martyrdom. Hezbollah suicide bombers moved with deadly accuracy, ultimately driving U.S. and multinational peacekeepers out of Lebanon. In 1984, Hezbollah added kidnapping to its repertoire. The Revolutionary Guards provided intelligence to the kidnappers and, in some cases, interrogated the victims. The group seized several dozen foreigners, including 17 Americans. Journalists received no immunity. In 1987, Hezbollah held ABC's chief Middle East correspondent hostage for two months. Just as in Iraq today, the kidnappers sought both to win material concession and shake Western confidence.

Increasingly sophisticated bombs also accompanied Hezbollah's rise. The improvised explosive device has become the bane of Coalition patrols. In October 2005, Prime Minister Tony Blair confirmed that bombs used to kill eight British soldiers in Iraq were of a type used by Iran's Revolutionary Guards and its Hezbollah proxies. The U.S. military has made available to the press captured insurgent and militia weaponry manufactured in Iran after the U.S. occupation of Iraq began. Iraqi Sunni insurgent leaders acknowledge the "possibility" that some Iraqi Sunni insurgents took Iranian money, albeit unknowingly through cut-outs.

While Washington wrings it hands over the bombings of the al-Askari mosque in Samarra, it should not play into Iranian hands and repeat the mistake of Najaf: Following the August 29, 2003 bombing at the shrine of Imam Ali, Coalition authorities acquiesced to demands to empower militias for security. Once implanted, militias metathesize. The Iranian leadership is patient. While Washington rejoices in short-term calm, Tehran looks forward to long-term influence.

Neither Hezbollah nor Iraq's Shia militias tolerate dissent. Constitutions mean little and law even less. In southern Lebanon, Hezbollah is judge, jury, and executioner. In Iraq, the Shia militias do likewise. Militias exist to impose through force what cannot win through democratic means. Take, for example, segregation of the sexes: Many educated Iraqis meet their spouses in secondary school or college. In Iraqi high schools and universities, annual class picnics are a major social event in which men and women can mingle and flirt. Unencumbered by family tradition or religious interpretation, many did so. On March 15, 2005, though, as University of Basra students enjoyed their picnic, armed Shia militiamen arrived, beat students, and kidnapped some.  Likewise, throughout the same school year, Badr Corps militiamen stationed themselves in front of girls' primary schools in Kadhimiya and other Shia neighborhoods in Baghdad to enforce a strict interpretation of Islamic dress, denying girls their right to education under the law if they were not dressed in accordance to the militiamen's beliefs. Both militias operate their own parallel justice and penal systems irrespective of Iraqi law. Had Iraqi Shia subscribed to the same beliefs as the militiamen, there would have been no need for such militia presence. Iraqi Shia continue to chafe under their rule, often complaining of their imposition as a "Persian" phenomenon.

Force, though, is not the only component of the Hezbollah playbook. As in southern Lebanon, what cannot be won through bribery is imposed through intimidation. In Lebanon, Hezbollah used Iranian money to create an extensive social service network. It funded schools, food banks, and job centers. It's a tried and true strategy which Iranian authorities have applied from Tajikistan to Bosnia. Toward the end of the Tajik civil war in 1997, babushkas in Dushanbe would each morning line up under Ayatollah Khomeini's portrait to pick up food from the Imam Khomeini Relief Committee. Ten years later, Tajik society has changed. What once was a bastion of secularism has transformed into an Iranian-style social order.

Driving through Shia neighborhoods of Baghdad, similar scenes unfold. While the U.S. Embassy boasts billions of dollars spent, it has little to show ordinary Iraqis for its efforts. Not so the Shia militias. Al-Hakim's son Amar has opened branches of his Shahid al-Mihrab Establishment for Promoting Islam throughout the towns and villages of southern Iraq. The establishments distribute free food and gifts of money, so long as patrons pledge their allegiance. For impoverished Iraqis lacking electricity and livelihood, it's an easy decision. In Sadr City, the Jaysh al-Mahdi prohibits any non-governmental or aid organization to conduct development or social work without its blessing. Those wishing to conduct aid projects must agree to employ Jaysh al-Mahdi labor and give sole credit for the project to Muqtada al-Sadr.

U.S. officials have no strategy to counter Shahid al-Mihrab or similar charities' influence. At a January 18, 2006 American Enterprise Institute panel, Ambassador James Jeffrey, the State Department's Iraq coordinator, said only, "We don't believe in bags of money in the middle of the night like [the Iranians] do." While on principle a noble stance, in reality it is a recipe for defeat: While Tehran understands the importance of patronage networks, Washington does not. While U.S. funds go to Bechtel and Halliburton, Iranian-backed groups address Iraqis' immediate needs.

State Department ineptitude has bolstered Tehran's success. Bayan Jabr, a SCIRI functionary became, with U.S. acquiescence, Iraq's Interior Minister. He used his portfolio to transform the Iraqi police into a Badr Corps employment program.

From Militias to Insurgency

Beyond their use in transforming society, Iranian authorities utilize the militias to neutralize the religious and ethnic threats arising from Iraq's new political order. Threats to the Islamic Republic's religious legitimacy remain the Iranian leadership's most potent challenge. Tehran uses the Iraqi militias to replicate the strategy utilized by Saddam against the Shia religious leadership in Iraq. At its core, the strategy is to control through intimidation. The Badr Corps and Jaysh al-Mahdi permeate Najaf and Karbala, intimidating religious authorities. Sistani is quiet in the face of adversity. He learned under Saddam, witnessing the violent deaths of colleagues, that silence equaled survival. Armed militiamen patrol the streets outside Sistani's residence. His own son and son-in-law are close to the Badr Corps. They limit his access to the more independent interlocutors.

Sistani is aware of the threat. But, should any religious authorities not understand Iranian subtlety, they might draw a lesson from the April 10, 2003, murder of Sayyid Abdul Majid al-Khoei, the son of Grand Ayatollah Abul-Qassim Khoei, who was stabbed to death allegedly at the hands of Muqtada al-Sadr loyalists at the Shrine of Imam 'Ali in Najaf. And, while Iraqi authorities blamed Sunni Arab insurgents for the August 29, 2003, car bomb assassination of SCIRI leader Ayatollah Muhammad Baqir al-Hakim outside the same shrine, they also speculate that Iranian intelligence was aware of the plot but failed to intervene; the Ayatollah had become too independent and was less compliant to Iranian wishes than his brother and successor.

The militias have also become tools to counter what Iranian authorities perceive to be the federalist threat. After Kurdish authorities distributed their flag throughout mixed areas of the Diyala governorate, for example, militiamen started flying their own banners. In towns like Tuzkhurmatu and Sulayman Beg, ethnic Turkmen, many of them Shia, turned to the Shia militias rather than Turkmen political parties for protection. Both the militias and the Turkmen parties opposed Kurdish federalism, but Muqtada al-Sadr opposed all federalism, while the Turkmen wished to replicate it on their own terms. For Iran, the Shia group became the tool to promote.

As the referendum on Kirkuk's inclusion into the Kurdistan Regional Government draws nearer--under terms of the constitution, it is slated to occur in December 2007--the Shia militias grow more active in the area. "Long live Muqtada" graffiti tags walls in contested neighborhoods of Kirkuk city. Militia sniper and bomb attacks target not only politicians, but also ordinary Kurds, many of whom have fled to safer areas outside of Kirkuk. Terrorism is tactical. In this instance, militias employ terrorism both to undercut attempts at a referendum on the governorates' future and also intimidate further attempts to solidify federalism. Kurdish politicians acknowledge that, given the behavior of Iranian-backed militias in the Kirkuk and the Diyala governorates, they take Iranian concerns into consideration when they formulate their policies.

Just as Iranian strategists do not limit themselves to support a single Shia political group or militia, they do not constrain their interests to a single sectarian group. The Iranian government is pragmatic. Iranian outreach to Sunni insurgents is a central component of their strategy in Iraq. While some academics and analysts argue that Iranian ideology precludes any such links to radical Sunni Islamists, history belies their analysis: Iran founded Palestinian Islamic Jihad, a Sunni Islamist terrorist group, and the first foreign official whom Khomeini invited to Tehran after his the Islamic Revolution was Yasir Arafat, at the time, a Sunni Marxist. Arafat's ideology may have been anathema to Khomeini, but his mutual antipathy toward the West trumped such concern.

Sunni tribal leaders admit that some Sunni insurgents have received Iranian support. Faced with such accusations, Sunni insurgents acknowledge the possibility of Iranian assistance, although they say that any assistance they receive is indirect, perhaps through multiple cut-outs. Residents of al-Anbar speak of the establishment of several dozen import-export companies in the wake of liberation and suggest that Iranian companies might transfer television sets and other appliances to them, the proceeds from the sale of which insurgents apply to arms purchases.

Nor should the idea of links between Iran's Revolutionary Guards and former Iraqi Baathists be farfetched. Saddam was Iran's chief enemy but, throughout more than a decade of UN sanctions on Iraq, the Iraqi government worked with the Revolutionary Guards to facilitate oil smuggling and sales. That such networks and contacts would dissipate upon the collapse of Saddam's government is unrealistic.

Geopolitical Strategies

Tehran also utilizes its militias to advance its geopolitical interests. Its militias have bolstered the prestige of pro-Tehran political parties which in turn has led Washington to welcome their proxies. Here, the Iranian government plays a sophisticated game of bad cop-worse cop. Rather than invest in a single proxy, it has bolstered multiple surrogates. Ayatollah Kazem al-Haeri, a Qom-based cleric and Khamenei confidant, for example, funnels financial support to Muqtada al-Sadr. One of Haeri's students is Khamenei's personal representative to Sadr. Sadr's thuggery and antics repel U.S. authorities. By comparison, SCIRI leader Abdul Aziz Hakim appears to be a responsible politician. President George W. Bush has welcomed the SCIRI leader to the White House, and Vice President Dick Cheney and Secretary of State Condoleezza Rice have also hosted the Islamist leader. Hakim's platform, however, differs far more in style than in substance from Sadr. However, for many in Washington, Hakim has become the moderate option, even if his end goal remains Iranian domination in Iraq. Indeed, even as the Bush administration embraces Hakim, the SCIRI leader has repelled many Iraqis with his willingness to prioritize Iranian over Iraqi interests. He has called upon the Iraqi government, already struggling to restore basic services, to pay Iran-Iraq war reparations to Iran and his Badr Corps militiamen have systematically conducted a campaign of assassination against Iraqi Air Force pilots who participated in the wartime bombing of Iranian cities.

Iranian authorities have used their links to the militias and insurgents to good effect. When the U.S. Army first occupied Iraq, the Iranian leadership was scared: Not only did U.S. forces have tens of thousands of troops in Afghanistan, but they also had over 100,000 soldiers in Iraq. The U.S. Navy maintains a base in Bahrain, and the U.S. Air Force maintains facilities elsewhere in the region. However, Iranian strategists used militias to turn Washington's greatest strategic asset into its biggest liability. As U.S. politicians began telegraphing their desire to withdraw U.S. troops, Iranian officials and militias, however counterintuitive, began to consider the U.S. presence to be in Tehran's interest. U.S. troops in Iraq became virtual hostages. U.S. officials cited their presence in Iraq as a reason why Washington could not consider military action against Iran in its dispute over Tehran's covert nuclear program. Fear of Iranian action began to constrain execution of U.S. policy.

Continuing violence and prolonged mission also tarnished U.S. prestige and the efficacy of the democracy agenda. Whereas some Iranians cheered American actions and the collapse of Saddam's regime, no longer do they hope for any corollary action against their own dictators. Democratization is no longer associated with freedom, but rather with chaos.

For the Iranians, violence in Iraq is a multifaceted tool. Producing and broadcasting U.S. body bags impacts the U.S. political debate and will be a major factor in the 2008 Presidential campaign. Iranian authorities can be surprisingly transparent in their strategy. The Joint Staff Cultural Deputy Office of the Islamic Revolutionary Guards Corps produces 'Amiliyat-i Ravanshenasi (Psychological Operations), a journal which regularly explores methods and strategies to pursue Iranian objectives in Iraq at the expense of American interests.

Such psychological operations are a major component of Iranian strategy. In this, they are largely unchallenged. State and Defense Department lawyers cite the Smith-Mundt Act of 1948 which prohibits use of U.S. propaganda on the American domestic audience to rule-out most information warfare for fear that satellite networks and the internet would lead to unintentional blowback.

Iranian information operations pursue three major themes. First, through their own news agencies; al-Alam, Iran's Arabic language television channel; and through militia and Iraqi political proxy-run local media, they depict the U.S. presence as occupation and those willing to cooperate with the United States as collaborators. The State Department's acquiescence to a UN designation of the United States as a formal occupying power in Iraq, a move they mistakenly believed would win them greater European cooperation, was a major mistake upon which Iranian propagandists capitalized. Overnight, U.S. officials proved insurgent and militia rhetoric correct, and tarred the reputations of any Iraqis aiding the "occupation authority." The designation also allowed U.S. adversaries to draw parallels between U.S. forces in Iraq and Israeli forces in the West Bank and Gaza, an information operations theme which has regional resonance.

Second, Iranian information operations exploit the Iraqi Shia fear of betrayal. Throughout the region perception is more important than reality. After the failure in 1991 to support the Iraqi uprising against Saddam Husayn, many Iraqi Shia are willing to believe that Washington again aims to betray them. Iranian authorities play to such fears.  On September 2, 2006, for example, Iran's semi-official Fars News Agency reported that Bush met secretly with Saddam in prison to discuss ways to increase violence in Iraq. The report also implies there could be truth behind the frequent rumors that Washington plans to restore a Baathist or Sunni strongman. Saddam's execution has not staunched the rumor mill, especially as U.S. authorities demand reconciliation with former, high-level Baathists.

Lastly, Iranian-backed media raise doubts about U.S. staying power. Iranian-backed media often broadcast, for example, documentaries about the U.S. flight from Saigon in 1975, Beirut in 1983, and Mogadishu in 1993; and pro-Iranian politicians make similar references. The message is clear: Even if Iraqi groups wish to ally with the United States and its forces, U.S. presence and promises are ephemeral. Instead, Iraqi groups ought to make accommodation with Iranian interests. The U.S. may leave, but Iran will always be there.



Iran's strategy for Iraq is complex. Tehran sees establishment of functioning democracy in Iraq to be an existential threat. The Iranian leadership finds any alternate source of religious leadership intolerable. Rather than establish a parallel Islamic Republic, therefore, Tehran seeks a compliant, little brother. For this, informal influence is key. Militias, proxy politicians, and a sophisticated information operations campaign are important tools to establish and protect such influence.

While U.S. authorities seek stability and security, the assumption that the Islamic Republic does--the basis of the Baker-Hamilton Commission findings--is as naïve as it is dangerous. Stability and security, if not on Iran's terms, may erode Iranian influence. Policymakers in Tehran may not want to live next to Somalia-like violence, but they do not want to live next to Swiss-style tranquility either, if it means ordinary Iranians will juxtapose their own society's stagnation and oppressiveness with growing affluence and freedom next door. Sometimes, there is no common ground. U.S. and Iranian interests in Iraq are diametrically opposed, and will continue to be until one side wins and the other loses.

Diplomacy in such a context becomes a mirage, a tactical tool to divert U.S. policy attention away from the Revolutionary Guards and intelligence officials charged with implementing the Iranian leadership's objectives. For the U.S. government to succeed in Iraq, it must engage not with the illusion of Iranian policy, but refine its strategies to neutralize and counter the Iranian strategies seeking to undermine Iraqi stability and U.S. success.

Michael Rubin is a resident scholar at AEI.

۱۳۸٦/٤/٢٦ - سيد کريم

   افشای مقاصد نظامی ایران در برنامه هسته ای   

افشای مقاصد نظامی ایران در برنامه هسته ای

برنامه هسته‌ای سایه در ایران 

ادعای تازه صهیونیست‌ها در مورد عسگری

آفتاب: یک روزنامه صهیونیستی با چاپ گزارشی اتهام‌آمیز مدعی شده‌است که علیرضا عسگری کارمند سابق وزارت دفاع ایران که بهمن‌ماه سال گذشته در استانبول ترکیه ناپدید شده‌بود اطلاعات مهمی را درباره برنامه هسته‌ای ایران در اختیار بازجویان آمریکایی‌اش قرار داده‌است.

در گزارشی که روزنامه یدیعوت آراهانوت در شماه روز یکشنبه خود به چاپ رسانده این ادعا مطرح شده که عسگری اطلاعات زیادی درباره پیشرفت‌های نظامی ایران و نیز برنامه هسته‌ای این کشور فاش کرده‌است، به گونه‌ای که بازجویان خود را نسبت به توانایی‌های شگفت‌انگیز سرویس‌ اطلاعاتی ایران در «حفظ اسرار بسیار بزرگ برای مدتی بسیار طولانی» شگفت‌زده کرده‌است.

از جمله اطلاعاتی که روزنامه اسرائیلی مدعی فاش‌شدن آنها توسط عسگری شده برنامه ایران برای ایجاد چند راکتور و تاسیسات مخفی غنی‌سازی بدون اطلاع سازمان بین‌المللی انرژی اتمی و نیز استفاده بهینه از لیزر برای غنی‌سازی اورانیوم بوده‌است. با این حال مقام سابق وزارت دفاع ایران هیچ «اطلاعات جدیدی» درباره رون آراد خلبان مفقودالاثر نیروی هوایی اسرائیل نداشته است.

یدیعوت آراهانوت، بدون ارائه هیچ‌گونه سندی عسگری را «یک عضو سابق سپاه پاسداران که دارای مناصب مهم در وزارت دفاع ایران بوده و ارتباط مستقیم با برنامه هسته‌ای این کشور داشته» معرفی کرده‌است. این روزنامه همچنین در گزارش خود مدعی شده که اطلاعات عسگری از برنامه هسته‌ای ایران می‌تواند ایالات متحده و رژیم صهیونیستی را در اقنناع سایر کشورها نسبت به وجود یک برنامه هسته‌ای سایه در ایران با اهداف نظامی متقاعد سازد.

از زمان ناپدیدشدن عسگری در بهمن‌ماه گذشته در یک هتل پنج‌ستاره در استانبول گمانه‌زنی‌های زیادی نسبت به ربوده‌شدن وی توسط سرویس های اطلاعاتی غربی بویژه ایالات متحده وجود داشت، اما تاکنون هیچ منبعی حاضر به تائید این شایعات نشده بود.

بنا به گزارش یدیعوت آراهانوت عسگری هم‌اینک دریک پایگاه نظامی فوق سری تحت بازجویی ماموران سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) قرار داشته و آنان به وی کمک کرده‌اند که بتواند برخی از اعضای خانواده خود را از ایران خارج کرده و به امریکا منتقل سازد.

گفتنی است از زمان ربوده‌شدن عسگری در ترکیه مقامات جمهوری اسلامی ایران همواره در پی تعیین سرنوشت وی از سوی دولت ترکیه بوده و گزارش‌های منتشره در نشریات غربی درباره وی را به شدت تکذیب کرده‌اند.

۱۳۸٦/٤/٢٥ - سيد کريم

   آمريكا به دنبال آغاز جنگ سوم خليج فارس است   

ايسنا:پايگاه اينترنتى ,آنتى وار, در مطلبى به تشديد تنش در روابط ايران و آمريكا اشاره كرد و نوشت:, دكترين بوش در زمينه صادرات اجبارى "دموكراسى" در لابراتور خاورميانه مورد آزمايش قرار گرفته است؛ اگر مردم آمريكا به موقع بيدار نشوند، جنگ غيرقابل اجتناب خواهد شد.,

پايگاه اينترنتى آنتى وار در اين مطلب نوشت:, كارى كه ما كرديم تنها حمله به عراق نبود. زمانى كه "عمليات آزادى عراق" را به راه انداختيم نه تنها اشغالى را آغاز كرديم كه از بسيارى جهات شبيه اشغال فلسطين توسط اسراييل است، بلكه يك استراتژى جنگى دنباله‌دار را به راه انداختيم كه اولين بخش آن اولين جنگ خليج‌فارس بود. دومين جنگ خليج‌فارس ما را در مخمصه كنوني‌ گرفتاركرد و سومين جنگ خليج‌فارس كه حداقل ايران، سوريه و لبنان را در بر خواهد داشت در آستانه آغاز شدن است و ظاهرا هيچكس نيز خيال ندارد در برابر آن ايستادگى كند.,

در ادامه اين مطلب با اشاره به اينكه آمريكا به دنبال آغاز جنگ سوم خليج فارس است، آمده است:, در واقع مي‌توان گفت سومين جنگ خليج فارس آغاز شده است و تنها چيزى كه باقى مانده آغاز شدن مرحله‌ى هوايى آن است. حضور سه ناو هواپيمايى آمريكايى در آب‌هاى خليج‌فارس سرآغازى براى عملياتى بزرگتر است و در اين بين اتهامات آمريكا درباره دخالت ايران در عراق نيز شدت يافته است؛ به‌طورى كه نيروى نظامى آمريكا در حال تكرار اتهامات دونالد رامسفلد، وزير دفاع سابق آمريكا وديك چني، معاون رييس جمهور آمريكا مبنى بر اينكه ايران در پس شورش‌هاى عراق قرار دارد، هستند.

در ادامه اين مطلب آمده است:, البته ما هرگز اجازه ديدن‌ "مدارك" مربوط به اين اتهامات را نداشته ايم و بدون شك در ارزيابى مجدد "اطلاعاتى" كه حمله به ايران را موجه جلوه مي‌دهد فقدان حقايق قطعى و ملموس براى اثبات اين اتهامات آشكار خواهد شد. در اين بين از ما انتظار مي‌رود كه همه اين اتهامات را از روى اعتماد به دولت قبول كنيم؛ در واقع سياست خارجى يكى از برنامه‌هاى اين دولت است كه بر ايمان و اعتماد استوار است، يعنى از سياستمداران هر دو گروه، رسانه‌ها و مردم آمريكا خواسته مي‌شود ناباوري‌هاى خود را تا زمان آغاز تيراندازي‌ها به تعويق بياندازند.,

در ادامه اين مطلب آمده است:, دست گرمى سياسى قبل از آغاز آتش بازي‌هاى اصلى هنگامى به اوج خود رسيد كه سناى آمريكا لايحه‌اى را تصويب كرد كه دخالت‌هاى منتسب به ايران را كه بخشى از آن حمله به نيروهاى آمريكايى در عراق مي‌باشد، محكوم مي‌كند. اين در حالى است كه ما ديپلمات‌هاى آنها را دستگير كرده‌ايم، چيزى كه شباهت عجيبى به جريان بحران گروگانگيرى ايران در دهه 1970 است كه به سقوط جيمى كارتر منجر شد. شايد تغيير دهندگان رژيم در واشنگتن اميدوارند كه همين اتفاق براى محمود احمدى نژاد رييس جمهور ايران بيفتد.,

اين گزارش افزود: , مردم آمريكا مخالف آغاز جنگ ديگرى در خاورميانه هستند، اما "نمايندگان" منتخب ما اهميتى به افكار عمومى نمي‌دهند، اگر اهميت مي‌دادند سال گذشته از عراق خارج مي‌شدند. حتى كانديداهاى رياست جمهورى ما نيز توجهى به افكار ضد جنگ در آمريكا ندارند. يعنى در واقع صحنه براى سومين جنگ خليج‌فارس فراهم شده است. ,

در ادامه اين مطلب آمده است:, شايد پيش‌بيني‌هاى گسترده مبنى بر اينكه بوش "عمليات آزادى ايران" را قبل از پايان دوره رياست جمهوري‌اش به راه خواهد انداخت تنها گمانه زنى باشد، اما همه نشانه‌ها به احتمال حمله آمريكا اشاره دارند. همانطور كه شاهد بوده‌ايم آمريكا مشغول انجام مقدمه چيني‌هاى نظامى است و جنگ تبليغاتى نيز خيلى وقت است كه آغاز شده است. دكترين بوش در زمينه صادرات اجبارى "دموكراسى" در لابراتور خاورميانه مورد آزمايش قرار گرفته است. نتايج آن نيز تاكنون همانند نتيجه تلاشهاى فرانكشتاين بوده است كه تلاش كرد از مرگ زندگى خلق كند، اما موجب تولد يك "هيولا" شد.

۱۳۸٦/٤/٢۳ - سيد کريم

   دنیس راس: ما به سوی یک حمله نظامی علیه ایران پیش می‌رویم   

دنیس راس: ما به سوی یک حمله نظامی علیه ایران پیش می‌رویم

به گفته‌ی دنیس راس، تحریم ایران به شکل امروزی‌اش از برنامه‌های هسته‌ای دولت این کشور جلوگیری نخواهد کرد. کارشناس برجسته‌ی مسائل خاورنزدیک معتقد است که به احتمال زیاد در ۱۸ ماه آینده اسرائیل ناچار است به ایران حمله کند.

در محافل سیاسی  و کارشناسی غرب کماکان سؤال مربوط به رویکرد و سیاست کارآ برای بازداشتن ایران از فعالیت‌های هسته‌ای‌اش در محور مباحثات و رایزنی‌ها قرار دارد. گرچه محافلی در واشنگتن کماکان به حل چالش هسته‌ای ایران از طریق مذاکره و اعمال فشارهای اقتصادی و سیاسی معتقدند، اما در عین حال برخی نشانه‌ها و ابراز نظرها نیز حاکی از  شک و تردید برخی دیگر از محافل به ناکارایی دیپلماسی و لزوم آماده‌شدن برای استفاده از قهر ولو محدود علیه ایران و تأسیسات اتمی آن هستند.

آخرین نمونه از این موضع‌گیری‌ها از آن " دنیس راس" (Dennis Ross)، از چهره‌های سرشناس در دستگاه دیپلماسی آمریکا در دهه‌های گذشته است. راس علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی، مذاکره‌کننده ارشد آمریکا در مذاکرات مربوط به وحدت دو آلمان بود و در گفتگوهای صلح اسلو میان اسرائیل و فلسطینی‌ها نیز ریاست هيئت آمریکا را به عهده داشت. وی در حال حاضر رئیس "انستیتوی واشینگتن برای سیاست خاورنزدیک" و "انستیتوی برنامه‌ریزی سیاست برای یهودیان"  است.

راس در مصاحبه با روزنامه برلینر مورگن‌پست‌ (Berliner Morgenpost) ( ۱۳ ژوئیه) می‌گوید که زمان برای حل دیپلماتیک چالش هسته‌ای ایران رو به پایان می‌رود و و ضع به مرحله‌ای نزدیک می‌شود که  آمریکا و اسرائیل باید ضرورتاَ راه‌ حل‌های نظامی را در دستور کارخود قرار دهند.

راس در پاسخ به این پرسش که اگر ناتان یاهو، رهبر حزب لیکود در اسرائیل ریاست دولت را به عهده گیرد، آیا این کشور رویکرد سخت‌تری در قبال ایران در پیش خواهد گرفت، می‌گوید:«... درک و احساس من این است که در محافل امنیتی اسرائیل، این نظر غالب است که با یک ایران اتمی نمی‌توان زندگی کرد. فرق هم نمی‌کند که ناتان یاهو در قدرت باشد یا کس دیگری.»

راس سپس در پاسخ به این سؤال که در نگاه به برنامه هسته‌ای ایران، خط قرمز برای اسرائیل چیست، می‌گوید که  در تل‌آویو اظهارات احمدی‌نژاد در زمنیه نابودی اسرائیل بسیار جدی تلقی می‌شود. او ادامه می‌دهد: « اکثریت قاطع نخبگان سیاسی و نظامی اسرائیل خواهان آن هستند که بقیه جهان ایران را از راه‌های دیپلماتیک و یا به طرق دیگر متوقف کنند. اما اگر چنین نشود فشار و الزام برای اعمال قهر بسیار زیاد خواهد شد.»

به باور راس برای اسرائیل خط قرمز لزوماَ توانمندشدن ایران به غنی‌سازی اورانیوم برای تولید سلاح هسته‌ای نیست، بلکه «ضرب‌الاجل، حداکثر تا ۱۸ ماه دیگر است که روس‌ها کار نوسازی سیستم دفاع موشکی ایران را به پایان می‌رسانند. از آن پس دیگر حملات هوایی موفق به تأسیسات اتمی ایران بسیار دشوارتر خواهد شد. هر چه که ما به آن نقطه نزدیک شویم و مشکل حل نشده بماند، احتمال این که اسرائیل ناچار به حمله نظامی شود بیشتر می‌شود. جدول زمانی دیپلماسی غرب با پیشرفت‌های سریع ایران در زمینه اتمی هم‌خوانی ندارد.» 

خبرنگار برلینر مورگن‌پست سپس از راس می‌پرسد که در این ۱۸ ماهی که از نظر او برای توقف برنامه هسته‌ای باقی مانده  چه باید کرد تا بتوان مانع از جنگ شد؟ راس در پاسخ می‌گوید که  در جبهه‌ی دیپلماتیک باید سه تحول روی دهد تا اروپایی‌ها در زمینه اعمال تحریم‌های اقتصادی جدی علیه ایران به تحرک واداشته شوند. به گفته راس اروپایی‌ها، و به ویژه آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها با ضمانت‌های مالی و بانکی خود نقش "طناب نجات" را برای ایران بازی می‌کنند. سه تحول یادشده را سیاست‌شناس آمریکایی این گونه شرح می‌دهد: اول باید عربستان سعودی  اروپا را زیر فشار بگذارند، چرا که این کشور بیم دارد که ایران بتواند در پس سپر اتمی خود به فعال مایشایی در منطقه بپردازد. به گفته رایس سعودی‌ها  امکان آن را دارند که با استفاده از قدرت و نفوذ مالی خود بانک‌ها و دولت‌های اروپایی را برای بازنگری رابطه‌اشان با ایران زیر فشار قرار دهند.

اقدام دوم را به نظر رایس باید اسرائیلی‌ها انجام دهند:« آنها باید به اروپایی‌ها حالی کنند که اگر فکر می‌کنند که با سیاست‌های جاری‌اشان می‌توانند مانع جنگ شوند، بر خطا هستند، زیرا که ما با یک ایران اتمی قادر به زندگی نیستیم.»

به عقیده  راس، اقدام سوم را باید آمریکا انجام دهد، به این ترتیب که،  با پیوستن به اروپایی‌ها در مذاکرات مستقیم با ایران شرکت کند. اروپایی‌ها، به  گفته دیپلماتیک کهنه‌کار آمریکایی نگران آن هستند که تحریم‌های شدیدتر علیه ایران، در صورتی که آمریکا در مذاکرات مستقیم با این کشور شرکت نداشته باشد، نهایتاَ به جنگ منتهی شود. برای کاهش این نگرانی راس پیشنهاد می‌کند که واشنگتن به مذاکرات مستقیم با ایران بپیوندد.

در انتها، خبرنگار برلینر مورگن پست ازراس می‌ پرسد که به چه دلیل باور دارد که تحریم‌های شدیدتر علیه ایران رهبری این کشور را به تمکین واخواهد داشت. و او در پاسخ با اشاره به اختلاف‌ها و دو دستگی‌های در سطوح بالای حکومت ایران، به مؤثرواقع شدن  فشار به این کشور در ماجرای اسارت ملوانان انگلیسی و ناچاری  تهران به آزادی آنها اشاره می‌کند. به باور راس ، فشار اقتصادی به ایران در نهایت به تقویت گرایش‌هایی در حکومت ایران خواهد انجامید که با ایزوله‌شدن، فقر و فلاکت اقتصادی بیشتر و بروز ناآرامی‌های اجتماعی موافق نیستند.

راس مصاحبه خود را با این جمله تمام می‌کند:« در مسیری قرار داریم  که ما را به کاربرد قهر رهنمون خواهد شد. ما خواهان رسیدن به این نقطه نیستیم. ولی زمان در حال سپری شدن است.»

منبع: دويچه وله

۱۳۸٦/٤/٢۳ - سيد کريم

   ایران با زیر دریایی های یک نفره به مصاف ناوگان های آمریکایی می رود   

حکومت ایران تصمیم گرفته که از تجربه ژاپن در جنگ جهانی دوم استفاده کند که با اعزام خلبان های انتحاری به سوی کشتی های آمریکایی با آنها مقابله می کرد.

روزنامه ایتالیایی Corriere della Sera در مقاله خود نوشت که البته بر خلاف ژاپنی ها، ایران تصمیم گرفته که به جای هواپیما از زیر دریایی استفاده کند. بر اساس اطلاعات این  نشریه کره شمالی بنا بر جدید ترین فناوری های ایتالیا، زیر دریایی های یک نفره تولید کرده که به ایران فروخته شده اند.

این زیردریایی های کوچک که به زودی به ایران خواهند رسید می توانند دردسرهای زیادی برای ناوگان های آمریکایی مستقر در خلیج فارس ایجاد کنند.

این روزنامه نوشت: "ایرانی ها درک می کنند که با ابزار معمولی نمی توانند با ناوهای هواپیمابر مقابله کنند لذا تصمیم گرفتند که بر عملیات خرابکارانه حساب باز کنند. زیردریایی های کوچک مملو از مواد منفجره که توسط یک "کامیکادزه" (انتحاری) هدایت می شود عملا می توانند هر کشتی را غرق کنند".

این اولین باری نیست که Corriere della Sera  به موضوع جنگجویان انتحاری می پردازد. در ماه مارس سال جاری در مقاله ای تحت عنوان "رومئوهای جهاد عروسان کامیکادزه را به دام می اندازند" توضیح داد که چگونه تروریست هایی از کشورهای خاور نزدیک بدنبال اجرا کنندگان زن برای علمیات انتحاری در اروپا می گردند و آنها را پیدا می کنند.

مسکو، 22 تیر، خبرگزاری «نووستی»

۱۳۸٦/٤/٢٢ - سيد کريم

   رد امکان حمله نظامي به ايران   

رد امکان حمله نظامي به ايران

مايکل هرش در مناظره تلويزيوني يک شبکه امريکايي بررسي کرد

سر مقاله روزنامه اعتماد شنبه، 16 تير 1386 - شماره 1435

 به همان اندازه که جناح هاي سياسي نومحافظه کار و نئوکان هاي امريکايي به شدت به دنبال فضاسازي براي اقدام نظامي عليه ايران هستند به همان اندازه هم ساير جناح هاي سياسي امريکا که با سياست هاي نومحافظه کاران مخالف هستند اقدام نظامي عليه ايران را بي فايده و حتي در پاره يي موارد غيرممکن مي دانند. در واقع درست در شرايطي که دموکرات ها و جمهوريخواهان براي حضور در انتخابات رياست جمهوري سال آينده ميلادي آماده مي شوند، به همان ميزان هم موضوع ايران به بحث داغ مناظره کانديداهاي انتخاباتي امريکايي ها تبديل شده است. مناظره درباره ايران در دو فاز انجام مي شود؛ اول در درون احزاب جمهوريخواه و دموکرات و دوم در بين دو حزب يادشده. در واقع جمهوريخواهان و دموکرات ها هر کدام پس از طي يک دوره رقابت انتخاباتي درون حزبي کانديداي نهايي خود را براي حضور در انتخابات رياست جمهوري امريکا معرفي مي کنند و از سوي ديگر پس از اينکه 25 کانديداي نهايي دموکرات ها و جمهوريخواهان تعيين شدند اين دو نامزد به رقابت با يکديگر مي پردازند. جمهوريخواهان که اکنون به نومحافظه کاران مشهور هستند بيشتر از سياست برخورد نظامي با ايران دفاع مي کنند اما در همان حال دموکرات ها با سياست هاي جمهوريخواهان مخالف هستند و اقدام نظامي عليه ايران را بي فايده مي دانند. در همين راستا در درون جامعه امريکا هم دو ديدگاه مطرح شده داراي موافقان و مخالفاني هست.عده يي از سياستمداران، نظريه پردازان و جامعه رسانه يي امريکا مدافع حمله نظامي به ايران هستند اما در همان حال گروهي ديگر دقيقاً مخالف اين سياست هستند و ايران را باثبات تر از آن مي دانند که بتوان با حمله نظامي آسيبي به آن رساند. در همين راستا بامداد چهارشنبه هفته گذشته (ساعت 9 سه شنبه شب به وقت واشنگتن) مايکل هرش روزنامه نگار معروف امريکايي و يکي از سردبيران مجله «نيوزويک» که اخيراً از ايران ديدار کرده است در يک برنامه يک ساعته که از شبکه تلويزيوني بدون آگهي تجاري «سي سپن ـ 2» پخش شد به پرسش هاي مخاطبان از سراسر جهان درباره ايران پاسخ گفت. وي 28 ژوئن (شش روز پيش از اين) نيز در يک برنامه تلويزيوني در اين باره اظهارنظر کرده بود. پرسش ها به صورت زنده، تلفني يا از طريق اي ميل و فاکس دريافت مي شد.مايکل هرش که تا نيمه دهه گذشته (پيش از ورود به نيوزويک) از سردبيران و نويسندگان آسوشيتدپرس بود در پاسخ به پرسش تلفني يک امريکايي (که اظهارات سناتور ليبرمن، چني و مکين را مبني بر تهديد ايران به حمله نظامي شنيده بود) درباره احتمال چنين حمله يي گفت؛ در مورد ايران، گزينه نظامي بدترين راه است. ايران سه برابر عراق وسعت و جمعيت دارد. کشوري است نيرومند و سابقاً يک امپراتوري بزرگ. حمله زميني به ايران امکان ندارد، زيرا که جرج بوش «واحد نظامي آماده» براي امريکا باقي نگذارده است که با آن دست به حمله بزند. واحدهاي زميني امريکا يا در عراق و افغانستان گرفتار زد و خوردهاي داخلي هستند يا پراکنده در گوشه و کنار جهان .با حمله هوايي و موشکي هم نمي توان کاري از پيش برد. تاسيسات اتمي نطنز در اعماق زمين قرار گرفته و صدها متر بتون آرمه و خاک روي آنها قرار گرفته و مدخل اين تاسيسات زيگزاگ و «يوترن» است و موشک کروز نمي تواند به آن نفوذ و تخريب ايجاد کند. اگر حمله يي از اين دست صورت گيرد، ايران دست به تلافي و انتقام گيري خواهد زد و تلفات سنگين به نظاميان ما و متحدانمان در منطقه وارد خواهد کرد. ما در همسايگي ديوار به ديوار ايران (عراق) بيش از 150 هزار نظامي و به همين اندازه مقاطعه کار داريم و همين طور در افغانستان. به علاوه منافع بي شمار ديگر. يکي از زيان هاي سياسي اين حمله اين است که ايرانيان در انتخابات بعدي، بارديگر احمدي نژاد و هاردلاينرها را انتخاب خواهند کرد و... لذا ما مسائل خود را با تهران بايد از راه هاي ديپلماتيک و مذاکره حل کنيم، ولي بعيد مي دانم که در طول حکومت جرج بوش و چني اين کار شدني باشد.

هرش که اخيراً کتابي تحت عنوان «در جنگ با خودمان» منتشر و در آن تنش ها و تضاد در پهنه سياست خارجي امريکا را تشريح کرده است در پاسخ به پرسشي از لس آنجلس گفت؛ ايران افغانستان نيست، ايران يک قرن است که مساله قبيله و طايفه را حل کرده و در اين کشور، خان و رئيس وجود ندارد. در افغانستان هنوز مهار کار در دست سران قبايل و بزرگان مناطق است. دولت ايران چنين مشکلي ندارد و بنابراين وضعيت شهر و حومه و دهکده يکسان است، همانند امريکا.

يک مخاطب از کويت تلفن کرد و گفت؛ آيا آن زمان فرا نرسيده است که دولت امريکا «ايران موجود» را به عنوان يک واقعيت بپذيرد و از تلاش براي تغيير وضعيت آن دست بردارد و به اصطلاح خودش زندگي کند و بگذارد ايران موجود هم به راه خود ادامه دهد. ظن من بر اين است که سياست خاورميانه يي امريکا در تل آويو (اسرائيل) تنظيم مي شود، مخصوصاً در مورد ايران.

هرش پاسخ داد؛ من هم عقيده دارم که واشنگتن بايد با ايران موجود (آن طور که هست) وارد مذاکره و حل مسائل شود. به نظر من، راه ديگري وجود ندارد.

مخاطبي از پنسيلوانيا پرسيد؛ نظر شما درباره افشاگري اخير شبکه اي. بي. سي چيست؟

هرش گفت؛ اين شبکه فاش کرده بود که بوش به «سيا» اجازه و امضا داده است که بر ضد دولت ايران عمليات محرمانه بدون خشونت و خونريزي انجام دهد يعني دست اين سازمان را براي چنين عملياتي بازگذارده است. عمليات بدون خونريزي در اصطلاح سازمان هاي اطلاعاتي، همين کارهاي تبليغاتي و تحريک است، با راديو، تلويزيون، نطق و مقاله و... که ثابت شده اين ابزارها در ايران موثر واقع نمي شود. هنوز ايرانيان پس از دو نسل براندازي دولت مصدق را که منتخب و محبوب شان بود فراموش نکرده اند. ما با آن کودتا نهال دشمني را در زمين فرو کرديم. شاه پيش از اين براندازي مخالف پيگير و آنچناني نداشت. آن رويداد بايد براي ما درس باشد که تکرار نکنيم و براي خود دشمن نسازيم.

مخاطبي از سانتا باربارا (کاليفرنيا) پرسيد؛ من گمان مي کنم که در رقابت 30 ساله لندن و واشنگتن در قبال جلب تهران به سوي خود، تاکنون امريکا بازنده بوده است، نظر شما چيست؟

هرش پاسخ داد که گمان نمي کند چنين موضوعي در کار باشد. اشتباه از بوش بود که در زمان دولت اصلاح طلبان (خاتمي) ايران را با عراق و کره شمالي محور شرارت اعلام کرد و مانع تماس دو دولت شد. اگر اين اتهام بوش درست بود، ايران 550 ميليون دلار کمک به افغانستان را تعهد نمي کرد. يک امريکايي ديگر سوال کرد که دولت ايران تا چه حد به مخالفان امريکا در عراق کمک مي کند که اين روزها در رسانه ها منعکس مي شود؟ هرش پاسخ داد؛ دولت سعودي، اردن و مصر بيشتر از ايران کمک مي کنند. نخست وزير فعلي عراق، در ميان همسايگانش دوستي جز ايران ندارد. مخاطبي از خارج از امريکا درباره فناتيک بودن سوال کرد. هرش گفت؛ ملزم به رعايت قوانين دين بودن فناتيک نيست. من در طول ديدار از ايران چنين احساسي را نديدم. در قم با يک روحاني ملاقات کردم، در او هم چنين روحيه يي نديدم. ايرانيان مردمي با فرهنگ هستند، آنان عرب نيستند. ما بايد معلومات مان را درباره آنان اصلاح کنيم. جنگ عراق با ايران بود که وضعيت را کمي سخت کرد. من در خيابان نديدم که کسي اعتراض به پوشش زنان کند. پوشش زنان ريشه در فرهنگ ايرانيان دارد. در سابق هم همه بي حجاب نبودند. در تهران صداي موسيقي غربي هم به گوشم خورد. حجاب در پابليک و کوچه و خيابان و اداره است نه در خانه. در محيط خانوادگي، آزادي محدوديت ندارد.

مخاطبي از اروپا پرسيد که بهبود روابط ايران و امريکا براي چه زماني قابل پيش بيني است؟ هرش گفت؛ بر پايه تجربه من، تا زماني که جرج بوش در کاخ سفيد است، نه. بوش و احمدي نژاد در مخالفت با هم، خيلي پيش رفته اند.

مخاطبي از کاليفرنيا سوال کرد؛ ايران ده سال ديگر را چگونه مجسم مي کنيد؟

هرش پاسخ داد که اگر اسرائيل و امريکا بگذارند؛ مدرن تر، پيشرفته تر و بهتر. در اين هنگام يک مخاطب ديگر از کاليفرنيا تلفني گفت؛ گمان مي کنم که در سفر اخير مورد پذيرايي شاهانه مقامات ايراني قرار گرفته يي که اين چنين خوش بينانه سخن مي گويي. هرش گفت؛ همه مي دانند که من براي فروش نيستم. من يک روزنامه نگار حرفه يي هستم و مشاهدات خودم را آن طور که بوده است مي گويم. در زمان گروگانگيري هم که با ترس و لرز به ايران رفته بودم، آنچه را که ديدم خلاف تصورم بود. ايرانيان مردماني متمدن و مودب هستند. برخلاف تصور ما امريکاييان، ايرانيان با امريکاييان و امريکا دشمني ندارند، مخالفت ميان دو دولت است نه مردم. من در مردم کوچک ترين احساس منفي نديدم، تنها با سياست هاي دولت ما مخالفند.

منبع: سايت لطف‌الله ميثمي

۱۳۸٦/٤/٢۱ - سيد کريم


Iran: Student Activists Detained On Anniversary Of Unrest

By Golnaz Esfandiari

July 9, 2007 (RFE/RL) -- A number of students from Iran's main reformist student group have been detained in Iran, including six young Iranians from the Office to Foster Unity (Daftare Tahkim Vahdat) who were staging a picket today to protest the imprisonment of fellow students.

The arrests come on the eighth anniversary of an attack by police forces and vigilantes on a university dormitory in Tehran that is regarded by some government critics as a symbol of continuing political repression.

It is unclear where the student detainees were taken after being picked up by authorities this morning. The six members of the pro-reform student groups had staged their protest for about one hour when police forces and plainclothes agents reportedly detained them and took them to an unknown location.

The student group's website,, has identified them as a woman and five men: Bahareh Hedayat, Mohammad Hashemi, Ali Nekunesbati, Mehdi Arabshahi, Hanif Yazdani, and Ali Vafaghi.

Official Silence

Student leader and Abdollah Momeni told Radio Farda earlier today that their families have sought in vain to learn where the detainees are being held.

"There is no news about the location where the members of the central council of the Office to Foster Unity are being detained. Their families and also individuals who are due to represent them are following the issue -- they've gone to the prosecutor's office, but so far there has been no news about their situation or where they're being held."

Shortly after Momeni spoke to RFE/RL, he and a number of other students were also detained following a raid on the student group's office.

The cause of the arrests is unclear, and authorities have so far avoided commenting on today's events.

Broader Context

The six members of the reformist student group's central council had vowed ahead of their arrests to protest the continued imprisonment of eight fellow students.

They had pledged to mark the anniversary of the day eight years ago when plainclothes vigilantes violently attacked a dormitory in Tehran. That attack led to a week of civil unrest and massive arrests that marked an iconic confrontation between government-backed forces and students in Iran's postrevolutionary history.

Students have tried to mark the date each year with protests, but they have met with official curbs.

This year's anniversary comes amid heightened pressure on student activists and universities as part of what is being described by some as a "cultural revolution" by President Mahmud Ahmadinejad's government.

Nekunesbati, one of the student activists who was detained today, told Radio Farda on July 7 that arrests and the summoning to court of students represent an attempt by authorities to prevent commemoration of the student unrest, known as or "18 Tir."

"This is a message to students to refrain from having any protest action on the anniversary of 18 Tir," Nekunesbati said. "The wave of violence against students that we are witnessing in recent days shows that [authorities] want to prevent any ceremony from taking place on that day. Of course, we should not ignore the fact that [authorities] are facing many problems and because of that they have put all their critics under pressure."

Jailed, Not Forgotten

Nekunesbati also expressed concern about the fate of eight students from the Polytechnic University (Amir Kabir) who have been in jail -- and incommunicado -- for around two months.

They include students who had organized an anti-Ahmadinejad protest when he visited their elite university in December. Reports at the time said students held pictures of the Iranian president upside-down, burned several of them, and implied he was a dictator and a fascist.

Some protesters chanted that "students will die, but they will not accept humiliation," and called for "death to the dictator."

Ahmadinejad cited the incident as evidence that Iranians are allowed to protest with total freedom.

But some students suggest the arrests of the polytechnic university students -- including three editors of student publications -- came in retaliation for that protest.

Today's arrests come with at least one of the students who was arrested in Tehran eight years ago still in jail. Several human rights groups have called for the release of Ahmad Batebi, who reportedly suffers from health problems as the result of ill treatment in prison. But authorities have ignored such calls.

(Radio Farda correspondents Farin Assemi and Hamid Fatemi contributed to this report.)

Source: Radio Free Europe

۱۳۸٦/٤/۱۸ - سيد کريم

   تلاش آمريکا برای تشديد تحريم‌ها عليه ايران   

رایس: ایران روز به روز خطرناک‌تر می‌شود

وزير خارجه آمريکا گرچه کاربرد قهر عليه ايران را منتفی ندانسته اما اولويت را تشديد تحريم‌های عليه اين کشور اعلام کرده است. هفته آینده آمریکا با کشورهای اروپایی درباره اجرای مؤثرتر تحریم‌ها علیه ایران گفتگو می‌کند.

وزير امور خارجه آمريکا با طرح اين نکته که ايران روز به روز خطرناک‌تر می‌شود از منتفی دانستن اقدام نظامی عليه ايران خودداری کرد. "کاندوليزا رايس" که جمعه شب در مصاحبه با شبکه تلويزيونی CNBC سخن می‌گفت، جمهوری اسلامی را متهم کرد که از تروريسم حمايت می‌کند،  به نيروهای شورشی در عراق کمک می‌رساند و در تلاش برای دستيابی به سلاح‌ هسته‌ای است. رايس افزود: « بنابراين ايران کشور خطرناکی است که سياست‌های بسيار خطرناکی دارد و ما برای برخورد با آن به کمک و حمايت و تلاشهای روزافزون جامعه بين‌المللی نيازمنديم.»

رايس ضمن تأکيد بر اين نکته که  رييس جمهور آمريکا از تلاشهای ديپلماتيک حمايت می‌کند که هدف آن متقاعد کردن ايران به توقف فعاليت هسته‌يی‌اش می‌باشد از رايزنی واشنگتن با متحدان اروپايی خود درباره نحوه تشديد تحريم های اقتصادی عليه تهران به سبب فعاليت های هسته ای صلح آميز آن خبر داد. وزير خارجه آمريکا افزود: «ما در حال کار روی اقدامات مالی هستيم که به ايرانی ها خواهد گفت شما نمی توانيد از شبکه مالی بين المللی استفاده کنيد و همزمان برنامه تسليحات هسته ای را پيگيری کنيد.»

وزير خارجه آمريکا گرچه بر تمايل جرج دبليو بوش بر حل ديپلماتيک چالش هسته‌ای ايران تأکيد گذاشت، اما در عين حال، در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حمله نظامی آمريکا به ايران، از رد اين گزينه خودداری کرد . او گفت: رئيس جمهوری(بوش) هيچگاه اين گزينه را از دستورکار خارج نکرده و هيچ کس به صراحت از او نخواسته که اين کار را انجام دهد.

هماهنگی با متحدان اروپايی

در همين حال، "استوارت لوی"، معاون تروريسم و اطلاعات مالی وزارت خزانه داری آمريکا اعلام کرد که در هفته جاری برای بحث درباره نحوه استفاده ايران از شبکه مالی بين المللی برای ادامه برنامه هسته ای‌اش و آنچه وی حمايت ايران از افراط گرايان خواند، به لندن، پاريس، برلين و فرانکفورت سفر خواهد کرد. "جان رود" معاون وزير امورخارجه در امور خلع سلاح هسته ای نيز وی را در اين سفرها همراهی خواهد کرد.

لوی در اين باره اظهار داشت: «برخی مواردی که توجه ويژه به آن خواهيم کرد اين است که چگونه ايران رويه های مالی را اجرا می کند که به اين کشوراجازه می دهد هم ازکنترل های مؤسسات مالی اسلامی و هم از اقدامات مالی (سازمان ملل متحد و آمريکا) که عليه آن به اجرا گذاشته شده است، اجتناب کند.»

وی افزود:«در برخی موارد مؤسسات دولتی ايران از جمله بانک مرکزی و بانک سپه که شامل تحريمهای سازمان ملل متحد و آمريکا هستند؛ از ساير مؤسسات می خواهند تا بدون استفاده از نام آنها، برايشان معاملات را انجام دهند.»

در همين حال، در راستای تشديد فشار اقتصادی بر ايران، کنگره آمريکا نيز راسأ در صدد تشديد تحريم ها عليه اين کشور است. در اين رابطه قرار است قانونی در کنگره بررسی و تصويب شود که بر اساس آن، "جرج بوش"، رئيس جمهوری ملزم به اعمال تحريم عليه شرکت های خارجی می شود که در صنايع نفت و گاز ايران بيش از ۲۰ ميليون دلار سرمايه گذاری کنند.

قطعنامه‌های ۱۷۳۷ و ۱۷۴۷ شورای امنيت سازمان ملل تحريم‌هايی را عليه ايران و مقامات عالی رتبه ايرانی اعمال کرده است تا اين کشور غنی‌سازی اورانيوم را به حال تعليق درآورد. تهران اما اين خواست را نپذيرفته است و کماکان دست‌اندرکار توسعه تأسيسات و ظرفيت‌های اتمی خويش است.

ايران اخيراَ طرح جديد گروه ۱+۵ برای تعليق همزمان غنی‌سازی و تحريم‌ها را نيز رد کرده است. با اين همه قرار است دور جديد مذاکرات علی لاريجانی، دبير شورای امنيت ملی ايران و خاوير سولانا، هماهنگ کننده سياست خارجی اتحاديه اروپا در باره‌ی طرح يادشده دو هفته ديگر برگزار شود. همزمان اما، آمريکا و متحدانش از يک هفته قبل، مذاکره درباره دور سوم تحريم ها را آغاز کرده اند تا با تشديد فشار بر جمهوری اسلامی، آن را به تجديدنظر در مواضع کنونی‌اش وادارند.

ترديد در مورد توان نظامی آمريکا برای حمله به ايران

تأکيد بر استفاده از همه راه‌ها و ظرفيت‌های ديپلماتيک برای واداشتن جمهوری اسلامی به تعليق غنی‌سازی در حالی صورت می‌گيرد که روزنامه دی ولت، چاپ آلمان در يک گزارش تحليلی از توان نظامی آمريکا در خليج فارس، آن را به لحاظ پرسنلی برای حمله احتمالی به ايران در شرايط نامساعدی ارزيابی کرده است. دی ولت می‌نويسد: « برای حمله به ايران ارتش آمريکا با کمبود نيرو مواجه است. بنا به يک گزارش تحقيقی که ماه آوريل گذشته در اختيار کميسيون بودجه کنگره آمريکا قرار گرفته است،  ايالات متحده برای غلبه بر هر بحران جديدی که ظرف ۱۸ ماه آينده با آن روبرو شود  تنها ۱۱ تيپ نظامی در اختيار دارد. درگيری احتمالی با ايران اما، نيازمند دستکم ۲۰ تيپ، يا به عبارت ديگر، بين ۶۰ تا ۱۰۰ هزار سرباز است.» دی ولت می‌افزايد: « نيروهای تنها ابرقدرت باقی‌مانده جهان درگير نبرد در عراق و افغانستان هستند ... و جرج بوش با توجه به اين شرايط، برای مواجه با چالش اتمی ايران،  بيشتر از راه حل نظامی مجبور به اتکا به راه‌کارهای ديپلماتيک است."

منبع: دويچه وله

۱۳۸٦/٤/۱٦ - سيد کريم

   اظهارات رییس جمهور روسیه سفید درباره همکاری نظامی با ایران   

الکساندر لوکاشنکو رییس جمهور روسیه سفید روز پنجشنبه پنجم ژوییه در مینسک پایتخت این کشور هنگام ملاقات با مصطفی محمدنجار وزیر دفاع ایران وعده داد که همکاری نظامی روسیه سفید با ایران را توسعه خواهد داد.

رییس جمهور روسیه سفید تاکید کرد که اساس همکاری نظامی با ایران توسعه همکاری در زمینه های فناوری های نوین و برتر است و روسیه سفید قراردادهای امضا شده با ایران را اجرا خواهد کرد. او به محتوای این قراردادها اشاره نکرد.

وزیر دفاع ایران خاطر نشان کرد که روسیه سفید در سیاست خارجه ایران جایگاه ویژه ای دارد و درک متقابل بین رهبران دو کشور به توسعه همکاری دو کشور کمک خواهد کرد.

منبع: راديو بين‌المللي چين

۱۳۸٦/٤/۱٦ - سيد کريم


The Silent Echo

(New York Sun - BY DIANA FURCHTGOTT-ROTH – 6 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


The Darksider

(New Yorker - by Hendrik Hertzberg – July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم

   خير، شر و «تروريسم»   

خير، شر و «تروريسم»

نوشته  Eric ROULEAU

«جامعه بين المللي» تا کنون نتوانسته است تعريفي براي تروريسم ارائه دهد، به اين ترتيب، اين مقوله، يک انديشه تجريدي استنباطي باقي مانده است. از همان سال ١٩٣٧، جامعه ملل به دليل عدم وجود توافقي ميان دولت هاي عضو، موفق نشد کنوانسيوني جهت پيشگيري و سرکوب تروريسم تدوين نمايد. سازمان ملل متحد نيز به همان دليل و به زعم سازمان دهي مباحثه هاي فراوان نتوانست در طول شصت سال عمرش ماهيت تروريسم را تعريف کند. بعد ها، در جريان تاسيس دادگاه جنائي بين المللي در سال ١٩٩٨، اين دادگاه رسيدگي به تروريسم بين المللي را خارج از صلاحيت خود ارزيابي کرد. در حالي که مسئوليت رسيدگي ومجازات تعداد بزرگي از جنايات نظير نسل کشي به آن دادگاه سپرده شده بود.

واقعيتي است که اين موضوع، مطبوعات و رسانه هاي سمعي و بصري را پر کرده است. در تعدادي از دولت ها، به بهانه مقاومت در برابر تهديدي که حياتي شناخته شده، رويه هاي سرکوبگرانه اي پيش بيني شده است. در طول تاريخ، به ندرت ديده ايم که در مورد پديده اي تا اين اندازه کتاب - صرف نظر از کيفيت درست يا غلط آن ها – اختصاص يافته باشد. اين پديده پس از سوءقصدهاي ١١ سپتامبر ٢٠٠١ به اعلام جنگ از سوي جورج دبليو بوش انجاميد.

بي جهت نيست که واشينگتن خشنود است. دولت هاي بيشماري ميثاق هاي «همکاري» با ايالات متحده بسته اند که حتي مقاومت در برابر «کمونيسم بين المللي» در زمان خود نتوانست انگيزه اي براي آن باشد. حتي فراتر از آن، آمريکا موفق شد در اوايل ٢٠٠٧، در بستر يک ائتلاف ضد تروريستي، اتحاديه اروپا و روسيه را تسليم اراده خود نمايد. اما منشاء اين همکاري ها انگيزه هاي پنهاني دارد و به آن صورتي که ميخواهند وانمود کنند، نتيجه يک اجماع نيست.

در گذشته نه چندان دور، در ايالات متحده، امکان داشت که سخنران ها از هراس متهم شدن به توجيه تروريسم، از تحليل ريشه هاي سياسي و اجتماعي خشونت پرهيز کنند. دستورات رسمي به اين صورت تحميل مي شد که همه بپذيرند خطر نفرت غيرعقلائي، دموکراسي را در جهان تهديد مي کند. سياست پژوهان و روزنامه نگاران از روي احتياط از شنا در جهت خلاف جريان خودداري مي کنند. با وجود اين، با راه افتادن موج تعرض در پي افتضاحاتي که موجب بدنامي دولت بوش گشته است، بتدريج تابوها و پيشداوري ها در هم شکسته ميشونند، همان طوري که چندين اثر جديد گواه آنست. اين آثار تروريسم را توجيه نکرده بلکه منشاء آن را تحليل کرده و چاره جوئي مي کند.

ماتيو کار که چندين اثر به کشمکش هاي جهاني اختصاص داده است، با کتاب خود «سربازان گمنام» برخلاف ادعاي نومحافظه کاران، نشان مي دهد که تروريسم چيز ديگري نيست مگر سياستي که بطور انحصاري يا غير انحصاري از خشونت بهره مند (پا از آن متضرر) شده باشد. او با اشاره به سوءقصدها و قتل هائي که سازمان هاي طرفدار انقلاب ١٧٨٩ فرانسه در قرن نوزدهم در روسيه و نيز آنارشيست ها در دوسوي اقيانوس اطلس از جمله در فرانسه و بدنبال کشتار کمونارها در ١٨٧٠ مرتکب شدند، اين پديده را معمولي قلمداد مي کند. جنون آدم کشي در قرن گذشته، بالکان (١٩١٣-١٩٠٠)، ايرلند شمالي را از سال ١٩١٩ و کشورهاي مستعمره را که بر ضد قدرت هاي اشغالگر قيام کرده بودند، به آتش کشيد.

استعمارگران اشغالگر با شيطاني جلوه دادن مبارزان راه آزادي، سرکوب خونين آنان را توجيه مي کردند. ماتيو کار يادآوري مي کند که سرکوب کنندگان، «اين تروريست» ها را راهزن، جاني، تبهکار، هيولا، اژدها و انگل مي ناميدند. براي مثال، يک نمونه آن مائومائوها در کنيا بودند که در سال هاي ١٩٥٠، دولت استعماري بريتانيا، آنان را اعضاي يک «فرقه شيطاني» معرفي مي کردند، زماني که روزنامه بسيار وزين نيويورک تايمز حکيمانه توضيح مي داد که قيام مردم کنيا «سرخوردگي مردمي وحشي (...) است که قادر به تطبيق خويش با پيشرفت و تمدن نيستند». پيرو آمار رسمي که بعدها منتشر شد، روشن گرديد که افرادي که «تشنه خون» معرفي شده بودند، در عمل و در طول هفت سال قيام، ٣٢ مامور استعماري و ١٦٧ نظامي را کشته اند که ١٠١ نفرشان آفريقائي بودند. در مقابل، نيروهاي امنيتي بيست و دو هزار مائومائو را قتل عام کرده و چندصد هزار کنيائي را زخمي و مثله کرده يا از خانه هايشان رانده بودند. ماتيو کار که در ميان نمونه هاي ديگر، از الجزاير هم ياد مي کند، اضافه مي کند که کليه مناقشه هاي استعماري با به قدرت رسيدن رهبران به اصطلاح «تروريست» به سر انجام رسيدند. جوموکنياتا در کنيا، نلسون ماندلا در آفريقاي جنوبي، احمد بن بلا در الجزاير، مناهم بگين در اسرائيل، انورسادات در مصر و غيره از آن جمله اند.

از نگاه هيئت هاي حاکمه، تروريست ها هرگز انگيزه هاي مشروع نداشتند؛ سرخوردگي آنان همچون مطالبات سياسي يا اجتماعي شان سزاوار توجه نيست ( به استثناي شرايط الزامي و اضطراري)، دست يازيدن آن ها به خشونت تنها بيان «تعصب» يا «جنون» شان است. در اين زمينه ماتيو کار يادآوري مي کند که در سال هاي ١٩٧٠، مقامات آلمان غربي، مغز افراد بادر ماينهوف را از جناره هايشان بيرون مي آوردند تا به منشاء طرز تفکر آنان پي ببرند. حتي يک روانپزشگ آلماني موفق شده بود که اختلالات کاربري يکي از اعضاي مورد آزمايش را از نظر آسيب شناسي «کشف» نمايد!

روشنفکران آمريکائي پر آوازه اي نظريه هاي ديگري پراکنده اند. براي مثال، ساموئل هانتينگتون، استاد علوم سياسي در دانشگاه هاروارد، از همان سال ١٩٩٣، «جدال تمدن ها» ميان «غرب» و اسلام را طرح مي کند، در همان زماني که برنارد لويس (تاريخدان انگليسي) از سال ١٩٦٤ توضيح ميداد که دليل درگيري هاي اعراب- اسرائيل در ناتواني اسلام به تطبيق خود با تجدد است. در اين صورت، جاي تعجبي نيست که لويس يکي از محبوب ترين مرشدان نومحافظه کاران و اولترا صهيونيست هاي آمريکائي شده است.

فيل ريس، رونامه نگار تحقيقاتي مشهور که کتاب ها، فيلم هاي مستند و مقاله هايش در مطبوعات، بيش از دوازده جايزه بين المللي دريافت کرده اند، کتابي با عنوان «شام با تروريست ها» نوشته است. اين کتاب که در نوع خود بي نظير است، اوهام قالبي در مورد انگيزه هاي تروريست ها را با توانائي از پرده ابهام بيرون مي آورد. او سال هاي سال وقتش را به زيرپا گذاشتن کره خاک اختصاص داده است تا در ضمن اين سفر ها با مسئولان سازمان هائي که مبارزه خشونت آميز پيشه کرده اند، «شام بخورد ». قابليت او در اين نهفته است که در قلب جنبش هاي مخفي در کشورهاي مختلفي چون کلمبيا، الجزاير، سرزمين باسک اسپانيا، اندونزي، کامبوج، سريلانکا، افغانستان، لبنان، ايران، مصر، ايرلند، يوگوسلاوي، کشمير، پاکستان، فلسطين وارد شده يا نفوذ نمايد. نوآم چامسکي حاصل اين پژوهش ها را که با عکس هاي زياد همراهند، به حق «حيرت انگيز» ارزيابي کرده است. اين گزارش ها چهره انساني اين مبارزان و نيروي اعتقاد راسخ آنان را بازتاب مي دهد . لذا براي به زانو در آوردن خشونت آنان (هر قدر فجيع هم باشد)، مي بايست به روش هاي ديگري غير از زور متوسل شد.

فيل ريس راوي بي رقيبي است. او حکايت ماجراها و پيش آمدهاي ناگوارش ، و نيز تصاوير چشمگيري از مخاطبانش را به خواننده منتقل مي کند. هيچيک از مخاطبان وي، خود را تروريست نمي داند و معتقدند که آنان در مقابل خشونت ستمگران با خشونت مقابله به مثل مي کنند. در ميان آنان، به ندرت کسي به پيروزي نظامي اميدوار است؛ برخي اميدوارند که دشمن را وادار به مصالحه بکنند و برخي ديگر به انتشار «پيامي سياسي» اکتفا مي کنند. بدين نحو، ماتيو کار بخشي از فعاليت هاي فلسطيني ها در سال هاي ١٩٧٠ و از جمله هواپيما ربائي را در چارچوب عمليات تبليغاتي به حساب مي آورد.

از ديد فيل ريس، فلسطيني ها همانقدر مبارز مقاومت تلقي مي شوند که صهيونيست ها در زمان قيمومت بريتانيا (١٩٤٨- ١٩٢٢) و فرانسوي ها در زير اشغال نازي ها. در سال ١٩٩٧، او با يکي از بنيان گذاران حماس آشنا شد که روشنفکري تحصيل کرده دانشگاه هاي امريکا و استاد مهندسي در دانشگاه غزه و مولف چندين کتاب فني و سياسي بود. او که نامش اسماعيل ابو شناب بود به ريس گفته بود اگر فکر ميکرد که اسرائيل با ايجاد يک دولت فلسطيني که سزاوار نام دولت باشد، موافقت کند، او داوطلبانه به قراردادهاي اسلو مي پيو ندد. ريس از زبان او که بسيار غمگين است نقل ميکند که «در مقابل توپ و تانک ها، بمباران هاي هواپيماهاي اف ١٦، موشک هليکوپترهاي آپاچ ارتش اشغالگر، چه کار ديگري از دست ما ساخته است غير از اين که کودکان خود را براي کشته شدن روانه اسرائيل کنيم». به عقيده وي، اين کار ابزاري است براي هشدار به افکار جهاني در مورد وضع فلاکت بار آنان.

ابو شناب با ٤٧ سال عمر و باوجود گذراندن ٨ سال در سياه چال هاي اسرائيل (که دو سال آن را در سلول انفرادي کوچکي سپري کرده بود) همچنان رزمجو باقي مانده بود. شش سال بعد، در سال ٢٠٠٣، در اثر اصابت موشک يک هليکوپتر اسرائيل به خودروئي که رانندگي اش را به عهده داشت، پيکر او متلاشي شد. ريس که بطور اتفاقي گزارش تلويزيوني يک کانال ماهواره اي را تماشا مي کرد، متاثر و مبهوت شاهد اين صحنه دلخراش بود.

گزارشگر تلويزيون، بدون تفسير ديگري يادآوري مي کند که با اين همه، ابوشناب صد و سي و هشتمين قرباني سياست اسرائيلي موسوم به «قتل هاي هدف مند» در دو سال گذشته است. او مي توانست بيافزايد که قتل هاي هدف مند (اعدام هاي فرا قضائي) پيرو قوانين بين المللي، جنايت جنگي بشمار مي آيند. در حالي که حماس – که در ضمن حزب سياسي با نفوذي است و اکثريت مجلس شوراي فلسطين را در يک انتخابات دموکراتيک کسب کرده – اغلب به مثابه «سازماني تروريستي» از سوي آمريکا و اتحاديه اروپا تحريم شده و حتي پس از پيروزي حماس در انتخاباتي کاملا دموکراتيک، کمک به حکومت فلسطين قطع شده است.

نيت اسلام ستيزي ، ملغمه اسلام، اسلاميسم، بنيادگرائي، جهاديسم و تروريسم است.

ريس بي واهمه سراسر کلمبيا را زير پا گذاشته و به ترتيب با شورشيان مارکسيست منسوب به نيروهاي مسلح انقلابي کلمبيا (فارک) و ميليشياي ضدانقلابي ملاقات کرده است. هر دو گروه مرتبا به آدم ربائي و قتل نه تنها افراد اردوگاه مقابل، بلکه خارجيان عبوري نيز دست مي زنند. اين حوادث او را تکان داده است ولي وي فکر مي کند که زدن برچسب توهين آميز «تروريست» به آنان نتيجه عکس مي دهد. او براي آرام کردن، تاکيد مي کند که از ناسزاگوئي پرهيز کرده و بايد منافع طرف هاي درگير در مناقشه و موارد مورد کشمکش را درنظر گرفت. از سوي ديگر، او اضافه مي کند که آيا سياست واشينگتن در اين حياط خلوت ايالات متحده در امريکاي لاتين، کمتر «تروريستي» است ؟ و به عنوان شاهد مدعا، به گفته هاي سفراي سابق آمريکا در اين منطقه استناد مي کند .

در مورد سرزمين باسک، ريس جنايات جنبش استقلال طلب اوسکادي آسکاتاسونا (اتا) را فراموش نمي کند و البته از حکومت مادريد (و بطور ضمني ايالات متحده و اتحاديه اروپا) نيز انتقاد مي کند که اين تروريسم را «تقبيح » مي کنند اما از سرگيري گفتگوي جدي با افرادي که خود را وابسته به تاريخ، فرهنگ و هويت باسک مي دانند، خودداري کرده مي کنند. او يادآوري مي کند که در ايرلند شمالي، کشمکشي با سابقه چندين دهه که به خاطر خوش خدمتي براي آن ريشه مذهبي قائل شده بودند و در نتيجه آشتي ناپذير تلقي مي کردند، به برکت مذاکرات – البته بسيار طولاني و خسته کننده- با ارتش جمهورخواهان ايرلند (ايرا) حل شد.

مسئله در مورد القاعده، از قماش ديگري است. اين سازمان در هم آوازي کامل با پرزيدنت بوش، رودرروئي غرب «يهود-مسيحي» را با اسلام حياتي مي شمرد. هيچ مذاکره اي، هيچ مصالحه اي و هيچ نوع همزيستي مسالمت آميز، نظير آن چه با «امپراطوري شر» شوروي ممکن بود، در اين مورد خاص قابل تصور نيست. «جنگ مقدس» (جهاد) اوسامه بن لادن همان قدر سرسخت است که «جنگ صليبي» که بوش پس از سوءقصدهاي ١١ سپتامبر به پيش مي برد. از طرف ديگر، چگونه ميتوان با منظومه اي که در کوهستانهاي افغانستان و پاکستان لانه گرفته اند و طرفداران خود را به خشونت مطلق عليه امپراطوري آمريکا و سرسپردگان محلي اش تشويق و تحريک مي کنند، بدون داشتن ساختاري کلي و ريشه بومي کنار آمد؟ چگونه ميتوان با شبکه هاي رزمجويان مخفي پراکنده در سراسر جهان که بطور مستقل بمانند الکترون هاي آزاد و با انگيزه هاي مختلف در کشورهاي مختلف عمل مي کنند، رفتار کرد؟

پاسخ اين سوالات و بسياري پرسش ديگر را ميتوان در يکي از غني ترين آثاري که در مورد القاعده نوشته شده است، يافت. عنوان اين کتاب «برجي در شرف فاجعه» است . نويسنده آن، لارنس رايت استاد دانشگاه و مقاله نويس در مجله نيويورکر است که اخيرا جايزه پوليتزر دريافت کرده و چندين اثرش نيز جايزه کسب نموده اند. کتاب رايت بر اسناد منتشر نشده که رهبران القاعده تهيه کرده و نيزمصاحبه هاي خود وي با چهارصد وهشتاد و سه شاهد (که فهرست آن در کتاب موجود است) و از جمله نزديکان بن لادن، تروريست هاي پشيمان، کارشناسان اسلام،اعضاي سابق سيا و اف بي آي تکيه مي کند. او براي انجام بررسي هايش ٥ سال در عربستان سعودي، مصر، افغانستان، پاکستان، سودان، يمن و چند کشور غربي گذرانده است. او به طور دقيق منشا سازمان فراملتي، ايدئولوژي و مبارزات دروني آن، تصورات غلط و سرخوردگي هاي آن را نقل کرده است.

تصويري که او از رهبران و محيط اجتماعي و خانوادگي آنان مي دهد، نشان دهنده نيروي محرکه روانشناختي رفتار آن ها است. کساني که بن لادن را خوب مي شناختند، وي را داراي شخصيتي ناهماهنگ مي دانند: منزوي در ميان خانواده اي ميلياردر، فوق العاده متواضع، مبادي زندگي زاهدانه در ته غارها، با ملاحظه نسبت به چهار همسرش (که دو نفرشان دکترا دارند – در رشته روانشناسي کودک و زبان شناسي)، پدري خوب براي پانزده فرزندش. بن لادن، ناسيوناليستي سعودي بود که سپس کاملا ضدآمريکائي شده و به داشتن هوشمندي محدود معروف است و به همين جهت، آيمان الظواهري معاون او و مغز متفکر گروه، بر او نفوذ کامل دارد. اصول اعتقادي مشترک آنان، متعلق به رهبر فکري شان، سيد قطب است که در زمان حکومت جمال عبدالناصر به دار آويخته شد. او معتقد بود که «سفيد پوست آمريکائي و اروپائي، خلق هاي مستعمره را له مي کند». از نگاه قطب، جهان به دو اردوگاه متخاصم تقسيم مي شود: اسلام و جاهليت (دوران پيش از اسلام ، مشرک ، منحط و بت پرست)، که کنايه اي ست به رژيم هاي «مرتد» و وابسته به امپرياليسم.

تصادفي نيست که اين سازمان فرا ملي جهش خود را در اوايل سال هاي ١٩٩٠ آغاز کرد، در حالي که اغلب جنبش هاي اسلاميست (در سطح ملي) با مشاهده اثرات منفي خشونت به آن پشت مي کردند و در زندگي سياسي کشورهاي مربوطه جاي مي گرفتند. شکافي که ميان دو جريان وجود دارد، به هنگام وقوع سوءقصدهاي نيويورک و پنتاگون آشکار شد. تقريبا مجموعه جنبش هاي اسلاميست، قانوني يا مخفي، کليه مسئولان مذهبي مسلمان جنايت هاي کور جهاديست ها را محکوم و ايدئولوژي آنان را به مثابه مخالفت با آموزش هاي قران تقبيح کردند. به اين دليل که رسانه ها انشقاق مذهبي را بسيار ناديده گرفته بودند، درواقع نتوانستند مانع نشر ضديت با اسلام در ميان افکار عمومي گردند. افکار عمومي غرب در صدد مخلوط کردن اسلام، اسلاميسم، بنيادگرائي، جهاديسم و تروريسم است. واژه هاي رايج در رسانه ها و نيز پيشداوري هاي قديمي به اين زمينه کمک مي کند.

کاريکاتور روزنامه دانمارکي که پيغمبر اسلام را با بمبي بر روي سر نشان ميداد، نمونه گوياي چنين ملغمه اي است. مباحثات برحقي که پس از آن در مورد «حق انتقاد از اسلام» در گرفت (٢)، از بحث جدي که قاعدتا مي بايست در مورد علل متعدد تروريسم ، ياس و خشم ناشي از سلطه آمريکا و رژيم هاي استبدادي که آزادي بيان را ممنوع مي سارند، و همچنين در مورد فساد و بي عدالتي اجتماعي و بحران هويت در ميان مهاجران در گيرد، جلوگيري کرد. نخبگان «يهود-مسيحي» بخوبي آگاهند که اسلام مانند هر دين ديگري اجزاء سازنده اي در بطن خود دارد که ممکن است براي توجيه شر يا خير از منظر سياسي مورد بهره برداري قرار گيرند.

براي دولت بوش، هر جنبشي که در برابر سلطه آمريکا ايستادگي کند، محکوم است.

نظريه پردازان جنگي آمريکائي کاملا پيش بيني کرده بودند که در دوران پسا شوروي، اسلام به مثابه تهديد اصلي جايگزين کمونيسم خواهد شد. آدريان گلک استاد مرکز آموزش کشمکش هاي قومي در بلفاست، در کتاب خود « تروريسم و بي نظمي عمومي»، بعد ژئوپوليتيک واقعه را ارزيابي کرده است. او معتقد است که دولت آمريکا و به تبع آن شماري از سياست پژوهان به نادرست سوءقصد هاي نيويورک و پنتاگون را به عنوان نقطه عطف در تاريخ معاصر تلقي کرده اند. به ديده وي فروپاشي شوروي راه را براي شکل جديدي از مقاومت در برابر سلطه قدرقدرت ايالات متحده يعني تروريسم فراملتي باز کرد. آيا عامدانه اهميت حوادث ١١ سپتامبر را بزرگ جلوه دادند تا «جنگ هاي» فرامليتي جورج بوش را توجيه کنند؟ فراموش نکرده ايم که بوش القاعده را متهم کرد که بدنبال «برقراري امپراطوري اسلامي از اسپانيا تا اندونزي» است.

سوءقصدهاي ١١ سپتامبر براي نومحافظه کاران حکم « موهبت الهي» راداشت و اين حوادث به آنان امکان داد که برنامه امپراطوري شان را در افغانستان و عراق پياده کنند تا بعد نوبت ايران هم برسد. اين وقايع همچنين موجب شد که آنان حضور نظامي خود را در آسياي مرکزي و خليج فارس تقويت کرده و منابع نفتي را تحت سرپرستي خود در آورده و رژيم هائي را که در مقابل «نظم نوين جهاني» سرکشي ميکنند، يا «دموکراتيزه» يا جايگزين نمايد. همه اين اعمال با نام «جنگ با تروريسم» در سطح کره زمين و بصورتي کامل و به مدتي نامحدود به اجرا در مي آيد. شخص جورج بوش به اين امر اعتراف کرده است.

سرانجام وزارت خارجه انگلستان با آگاهي به تاثير منفي اين نام گذاري، در بخشنامه اي در ماه آوريل جاري به ديپلمات هاي بريتانيائي توصيه کرد که از آن استفاده نکنند. بدون ترديد، گستاخي باورنکردني هواپيماربايان، کثرت هولناک تعداد قربانيان آن، تاثرات ناشي از آن در سراسر جهان دست کم در ابتدا «جامعه بين المللي» را نسبت به وضعيت متزلزلي که ايالات متحده در آن قرار داشت، آگاه کرد. همگي نتيجه نهائي اين وضع را مي دانيم.

فروپاشي دولت عراق، هرج و مرجي که موفقيت هاي نظامي طالبان در افغانستان به همراه داشت ، شکست ارتش آمريکا در دوکشور، بخشي از نتايج چشمگير ماجراجوئي هاي نومحافظه کاران است. ترازنامه واقعي از اين هم سنگين تر است. دولت بوش از مقطع کنوني براي افزايش قوانين سرکوبگرانه اي استفاده مي کند که تداعي کننده جو حاکم در دوره مک کارتيسم است. اين امر رفتار دولت هاي پليسي را به هنگام سرکوب مخالفين يا اقليت هاي تحت ستم تاييد مي کند. در ديدگاه واشينگتن، جنبش هائي که در برابر سلطه امريکا مقاومت مي کنند، تروريستي اند. آن هائي که اين سلطه را مي پذيرند چنين نيستند. آنان بر تروريسم دولتي چشم مي بندند و حتي اگر در جهت منافع امريکا اعمال شود، تقويتش نيز مي کنند. رقباي القاعده (که ده سال پيش کمتر از صد عضو فعال داشت) با تکيه بر قهر در عراق ريشه دوانده اند و در بيشتر کشورها از جمله آفريقاي شمالي و اروپا چند برابر شده اند.

با مطالعه کتاب هاي يادشده ميتوان نتيجه گرفت که در جهان تک قطبي، تروريسم هنوز تنها اسلحه ضعيف ها براي به ستوه آوردن قدرت هاي بزرگ در مناقشات غير متقارن است. تنها راهي که مي تواند ميزان برد آن را کاهش دهد، چاره جوئي سياسي است


عنوان اصلي مقاله: Le bien, le mal et le "terrorisme"


پاورقي ها

١آخرين نمونه آن، آزادي لوئيس پوسادا کاريلس کوبائي ضد کايترو در مقابل وديعه در١١ آوريل در آمريکا است. او که مدت هاي طولاني مامور سيا بود علاوه بر شرکت در عمليات تهاجمي نافرجام در خليج خوک ها (١٦ آوريل ١٩٦١)، مغز متفکر عمليات انفجار بمب در يک هواپيماي «کوبانا د آويياسيون» بود که هنگام پرواز موجب مرگ ٧٣ نفر گرديده بود. او که در سال ٢٠٠٥ بطور غيرقانوني وارد آمريکا شده بود، تنها بخاطر نقض قوانين مهاجرت آمريکا محاکمه شد و بدين ترتيب از امکان تحويل به کوبا و ونزوئلا (مبدا پرواز هواپيماي مزبور) در امان ماند.

٢به مقاله«آنيس کالامار»، آيا ميتوان هر چيزي را گفت؟، لوموند ديپلماتيک آوريل ٢٠٠٧، مراجعه نمائيد.

فهرست کتاب ها:

Matthew CARR Unknown Soldiers. How Terrorism Transformed the Modern World Profile Books, London, 2006, 400 pages, 20£

Phil REES Dining with Terrorists, Meeting With the World’s Most Wanted Militants Macmillan, London, 2005, 432 pages, 7,99£

Lawrence WRIGHT The Looming Tower, Al-Qaeda and the Road to 9/11 Knopf, New York, 2006, 480 pages, 27,95$

Adrian Guelke Terrorism and Global Disorder, Political Violence in the Contemporary World I.B.Tauris, London, 2006, 288 pages,12;99£

ضميمه ها:

فيل ريس

چگونه سربازان آمريکائي از دست عدالت فرار مي کنند.

« در ١٩٩٨، نمايندگان دولت هاي عضو سازمان ملل متحد در يک گردهم آئي در رم، با عقد پيماني يک مرجع قضائي جهاني براي محاکمه جنايات جنگي بنا نهادند. تنها دولتي که از پذيرش اين عهدنامه خودداري کرد، ايالات متحده آمريکا بود. (...) قوانين اين کشور (L’American Service-Members’ Protection Act ٢٠٠١) ، آمريکائيان را از همکاري با دادگاه ممنوع ساخته و رئيس جمهوري [آمريکا] را مجاز مي سازد تا « با استفاده از هر وسيله لازم ومناسب جهت کسب آزادي افراد وابسته به ايالات متحده که بالاجبار توسط ديوان جنائي بين المللي زنداني شده اند، اقدام نمايد». آمريکا دوازده کشور را که مصونيت سربازان آمريکائي متهم به جنايت جنگي را نپذيرفتند، از اعطاي هر کمکي محروم کرد. در مقابل، واشينگتن با تقريبا صد کشور، قرارداد دوجانبه امضا کرده که سربازان آمريکائي و يا مشابه را از تعقيب قضائي مصون مي سازد.

«جنگ با تروريسم» چشم انداز قضائي بين المللي را تغيير داده و استفاده از دادگاه هاي نظامي را به جاي دادگاه هاي مدني با رسالت بين المللي جهت قضاوت مشروع ساخته است. از اين پس، ما با يک ژاندارم بين المللي مسئول برقراري عدالت سروکار نداشته بلکه با يک ارتش «جهاني» به رهبري آمريکا روبرو هستيم که با شر مبارزه مي کند

از کتاب «شام با تروريست ها»، صفحه ١٧٦.

لاورنس رايت

القاعده ا ز ميان چه کساني عضوگيري ميکند؟

«در آغاز، در سال هاي ١٩٩٠، همه داوطلبان عضويت در القاعده، از طبقات متوسط يا بالا و تقريبا همگي از خانواده هاي يکدست بودند. آنان داراي تحصيلات عالي بوده و عمدتا به رشته هاي علوم طبيعي و مهندسي گرايش داشتند. اقليتي از آنان در مدارس مذهبي تحصيل کرده بودند ولي شمار زيادي از آن ها در اروپا و آمريکا آموزش ديده و به پنج يا شش زبان آشنا بودند. هيچکدام کوچکترين نشاني از اختلالات رواني نشان نميدادند. هنگامي که وارد جهاد مي شدند، حتي بيشتر آنان خيلي مذهبي هم نبودند.(...) در ميان اين نسل، شاغلان کسب آزاد و وابسته به طبقه متوسط- پزشک، معلم حسابدار، امام جمعه – ديده مي شدند که همراه با خانواده شان به افغانستان رفته بودند. در ميان جهاديست هاي جديد، عمدتا جوان و مجرد، تبهکاران آشنا به توليد مدارک تقلبي، استفاده تقلبي از کارت هاي اعتباري، قاچاق مواد مخدر، خلاصه هر مهارتي که براي هدف مفيد باشد، ديده مي شدند. (...) يادداشت هاي برخي از اعضاي جديد از هدف هاي رجعت به هزارسال پيش سازمان خبر مي دهد. نظير استقرار حکومت الهي بر روي زمين، موهبت شهادت در راه خدا، پاک کردن صفوف اسلام از عوامل فساد و انحطاط (...) سربازان آمريکائي و وسائل نقليه آن هاهدف هاي هميشگي بودند ولي از ديگر«دشمنان اسلام» نيز ياد مي شد. از جمله مرتدان («مبارک هاي اين جهان»)، شيعيان، امريکا، اسرائيل

«برجي در شرف فاجعه»، صفحات ٣٠١ تا ٣٠٣.

منبع: لوموند ديپلماتيك

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


Second strike

(Jerusalem Post - By LARRY DERFNER – 5 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


Iran's Proxy War

(Wall Street Journal - BY JOSEPH LIEBERMAN – 6 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم

   آيا جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری هسته ای غیر عملی است؟   

آمریکا، اروپا و مشکل ایران: آيا جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری هسته ای غیر عملی است؟

در نشستی که روز سه شنبه در مرکز پژوهشی بنیاد کارنگی در شهر واشنگتن انجام گرفت، راینهارت بوتی کوفر رئیس حزب سبز آلمان گفت: "در مقابله با ایران و برنامه هسته ای آن کشور نه تنها  حمله نظامی، بلکه حتی تهدید به آن عاملی مخرب در دستیابی به اهداف رضایت بخش خواهد بود."

آقای بوتی کوفر در ابتدای جلسه که  تحت عنوان "آيا نقش اروپا در مناظره ايران حائز اهمیت است یا نه " برقرار شد به این نکته اشاره کرد که نظریاتش  صرفاً عقاید يک اروپایی و نه موضع کلی اروپا در قبال ايران است. با اين حال رئیس حزب سبز آلمان و یکی از بنیانگذاران این حزب، در چهارچوب سیاستمداری پر تجربه که انگشتی حساس بر روی  نبض سیاسی اروپا دارد اظهار عقیده  نمود.

راینهارت بوتی کوفرمسئله مورد توجه اروپا در رابطه با ایران را در مکان ژئوپولیتیکی جمهوری اسلامی در پنج تا هفت سال آینده توجیه کرد و تاکید کرد که سئوال اصلی اینست که  با توجه به کاهش وزنه آمریکا در نظام جهانی، آیا اروپا قادر است که سکان رهبری را در این راستا  بدست بگیرد یا نه.

بودی کوفر در بخش سخنرانی خود حمله نظامی به ایران و حتی تهدید به چنین عملی را اشتباهی فاحش قلمداد کرد و گفت که آمریکا با این عمل در واقع "همجواری استراتژیکی غرب را بمباران و متلاشی خواهد کرد."

او در ادامه سخنرانی خود  گفت:" خارج از هرگونه بحث در مورد  عملیات نظامی علیه ایران، اروپا  يک سیاست سه جانبه را در قبال ایران و در مقابله با برنامه هسته ای آن کشور در پیش گرفته. وجه نخست استفاده از ديپلماسی است که مدتهاست در دستور کار اروپا قرار گرفته است و در مورد آن توضیحی لازم نیست.

او در ادامه سخنرانی خود  گفت:" خارج از هرگونه بحث در مورد  عملیات نظامی علیه ایران، اروپا  يک سیاست سه جانبه را در قبال ایران و در مقابله با برنامه هسته ای آن کشور در پیش گرفته. وجه نخست استفاده از ديپلماسی است که مدتهاست در دستور کار اروپا قرار گرفته است و در مورد آن توضیحی لازم نیست.

راه دوم تحریم اقتصادی باز و معین شده ای است که در هر دوره از صدور قطعنامه ای جدید توسط شورای امنیت سازمان ملل بر علیه ايران این تحریمها سنگینتر و فشرده تر شده و در صورت توافق بر قطعنامه سوم متمرکز بر اقتصاد ایران خواهد بود. هرچند که هنوز در محافل سیاسی آمریکا و اروپا بحث بر سر کارایی تحریم بعنوان اسلحه مقابله با خطر هسته ای ایران همچنان گرم است، اما بنظر می رسد که تحریمهای اقتصادی تا حدی موثر بوده است، هرچند که باعث تغییر و تحولی چشمگیر در روند سیاسی جمهوری اسلامی نشده است.

جنبه سوم اتحادیه ای است که که من به آن لقب "ائتلاف داوطلبان" را داده ام. این گروه متشکل از کشورها و نهادهایی است که در حاشیه و در "سایه" نوعی فشار اقتصادی - از قبیل عدم همکاری بانکی و یا سرمایه گزاری در صنایع مایحتاج - را بر ایران وارد می کنند. ایران برای حفظ مقام خود بعنوان یک قطب قدرت منطقه ای محتاج دسترسی به بازار اقتصادی جهان است در این مقطع باید تصمیم بگیرد که منافعش در پیروی از چه نوع سیاستی نهفته است. "

آقای بوتی کوفر در ادامه سخنان خود تاکید کرد که  تحریم بعنوان یکی از ابزار مقابله با ادامه فعالیتهای هسته ای ایران تا زمانی موثر خواهد بود که اتحاد لازم در رژیم تحریم کننده برقرار باشد و متذکر شد که به همین دلیل جلب تعهد روسیه و چین در این زمینه از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است .

در بخش سئوال و جواب این نشست، یکی از حاضرین با اشاره به تفاوت در دیدگاه آمریکا و اروپا پرسید که آیا این برداشت که مقابله با برنامه هسته ای ایران ضروریت بیشتری برای دولت آمریکا در مقایسه با اروپا دارد و کاخ سفید مایل است که پیش از اتمام ریاست جمهوری بوش به نتیجه ای دست یابد، صحت دارد؟

آقای بوتی کوفر در جواب گفت تفاوت دیدگاه آمریکا و اروپا درضروریت رسیدگی به این چالش نیست. بلکه درک واقعیتهای انکار ناپذیر و برنامه ریزی صحیح و نتیجه بخش بر اساس آن است. او مدعی شد که اکثر مقامات و صاحبنظران اروپایی  جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری غنی سازی اورانیوم را، حتی به حد استفاده صنعتی عملی نمی بینند و به همین دلیل پایه دیدگاه آنان بر اساس تلاش در اخذ تضمین از جمهوری اسلامی است که تخصص آنان در غنی سازی و تهیه سوخت نتیجه اش ساخت کلاهک های هسته ای نخواهد بود.

بوتی کوفر معتقد است که آمریکا هنوز با چنین دیدگاهی فاصله ای فراوان دارد و پیشنهاد کرد که مذاکره با ایران فقط در مورد عراق و یا پرونده هسته ای بی معنا است و تنها راه حل واقعی مذاکرات بی قید و شرط و همه جانبه است. او گفت:"ما در زبان آلمانی ضرب المثلی داریم که می گوید ما موظف به انجام کاری غیر ممکن نیستیم. آمریکاییان هنوز این واقعیت را در دستورالعمل خود قرار نداده اند."

یکی از جوانان حاضر که خود را وابسته به "جینسا" - که مخفف اسم انگلیسی زبان انستیتو کلیمیان برای روابط امنیت ملی می باشد – معرفی کرد با اشاره به سخنان آقای احمدی نژاد درباره محو اسرائیل گفت:" به عنوان یک کلیمی که تعدادی از اعضاء خانواده اش را در هولوکاست از دست داده، و همچنین به عنوان يک طرفدار بقا اسرائیل این ضرب المثل شما باعث دلواپسی است. آیا واقعاً معتقدید که اروپا  به همین راحتی با رژیمی که با چنین رویه ای خصمانه عمل می کند کنار خواهد آمد و آیا فکر می کنید که اسرائیل نیز مانند شما بايد ایرانی هسته ای را  در کنار خود قبول کند؟"

آقای بوتی کوفر در جواب گفت:" در وهله اول بايد بگویم که در اوایل سال جاری مسیحی دیدار و گفت و گویی با يکی از رایزنان ارشد و بنام اسرائیلی در تل آويو داشتم و همین پرسش را از او جویا شدم. او در پاسخ به سئوال من گفت حقیقت امر در اینست که ما آنقدر هم از احتمال حمله هسته ای از طرف ایران نگران نیستیم. چرا که مقامات ایرانی به خوبی می دانند که ما دارای توانایی حمله دوم هستیم و ضربه ای سنگینتر بر آنان وارد می کنیم. در ضمن حتی اگر مشکلی با برنامه حمله  دوم داشته باشیم، آمریکا با قدرت هرچه تمامتر جواب آنان را خواهد داد. اما این مقام اسرائیلی به من گفت که چه او و چه دیگر مقامات همفکر قادر به تضمین عدم حمله هسته ای ایران به اسرائیل  نیستند."

او در ادامه توضیح داد:" آنچه که در مورد دیدگاه اروپا نسبت به فعالیت هسته ای ایران ابراز کردم را نبایست آنگونه تفسیر کنید که اروپا چشم خود را به خطرات احتمالی و ناشی از دستیابی ایران به فناوری تولید سلاح های هسته ای و یا نقش آن کشور در درهم پاشی نظام منع گسترش سلاح های هسته ای (ان-پی-تی) که درهای رقابت در این مسیر مرگبار را کاملاً باز می کند، بسته است.  اما برای رسیدن به یک هدف عملی باید واقعیت های موجود را در نظر گرفت چرا که خود فریبی رسیدن به هدف را غیر ممکن می سازد. ما باید بتوانیم با عواملی در ایران حرف بزنیم که تمایل به حرف زدن داشته باشند و تنها هدفشان ترویج یک ایدئولوژی بخصوص حتی به قیمت آینده کشور نباشد."

لازم به توضیح است که یکی از مقامات ارشد وابسته به وزارت امور خارجه آلمان در گفتگویی با واشنگتن پریزم متذکر شد که مقامات آلمانی با دیگر پنج کشور عضو شورای امنیت سازمان ملل و همچنین اتحادیه اروپا در رابطه با پرونده هسته ای ایران در تفاهم کامل بوده و سیاست مجزایی را دنبال نمی کنند.

منبع: واشنگتن پريزم

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


Buying Time For More Nuclear-Program Talks

(Radio Free Europe - By Vahid Sepehri – 4 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


Dennis Ross: 18 Months to Avoid War with Iran

Nathan Gardels

5 July 2007

Iranian president Mahmoud Ahmadinejad, who is so radical he thinks Oliver Stone is a charter member of the Great Satan club, said recently that "the countdown to the destruction of the Zionist regime is underway." Dennis Ross, chief negotiator on the Middle East for Bush Sr. and Clinton, thinks a countdown is also underway to war with Iran.

In his view, the slow-motion diplomacy taking place between Iran and the West does not match the rapid pace of Iran's uranium enrichment effort which will be sufficient to produce weapons-grade material in months. More importantly, in Ross' view, the Russian-upgraded air defense system for Iran will be in place in 18 months, after which it will be difficult to strike Iran's nuclear facilities from the air. His fear, therefore, is that Israel, which cannot live with a nuclear Iran, will have to strike within that window if diplomacy fails. For now, Ross contends, we are on the path to the use of force. See my conversation with him below:

(Dennis Ross has played a leading role in shaping U.S. involvement in the Middle East peace process, dealing directly with the parties in negotiations. He was U.S. point man on the peace process in both the George H.W. Bush and Bill Clinton administrations. In that capacity, Ambassador Ross was instrumental in assisting Israelis and Palestinians in reaching an interim agreement in 1995; he also successfully brokered the 1997 Hebron accord, facilitated the 1994 Israel-Jordan peace treaty and worked intensively to bring Israel and Syria together. Presently, Ross is a counselor at the Washington Institute for Near East Policy. His latest book is Statecraft, And How to Restore America's Standing in the World.)

Nathan Gardels: Former Prime Minister Benjamin Netanyahu, the leader of the Likud Party, has warned all along that unilateral Israeli withdrawal from southern Lebanon and Gaza would create a vacuum that Iran-allied Hezbollah and Hamas would seize to attack Israel. Since that has now happened, Netanyahu's standing has risen in the polls.

What are the prospects of a Netanyahu government? Wouldn't he move to attack Iran's nuclear capacity?

Dennis Ross: If there were an election today, Netanyahu would win. Yet, his standing in the polls is also a reflection of the weakness of Ehud Olmert, the current prime minister -- who stands at 2 percent in a recent poll -- and the enduring weaknesses of the Labor Party.

Netanyahu's prospects when an election is actually called will depend largely on whether Ehud Barak, another former prime minister and war hero who is now defense minister, can restore credibility to this government and to himself as a leader.

For the moment, this government is more stable than generally believed because half of those in the Israeli Knesset would stand to lose their seats if an election were called now.

So, there is a predisposition against calling an election. I don't think we'll see an election until the fall of 2008.

The larger issue is how Netanyahu might act on Iran compared to others. My view is, Netanyahu or not, there is a very strong view in the Israeli security establishment that they cannot live with an Iran with nuclear weapons.

They take what (Iranian President Mahmoud) Ahmadinejad says very seriously, and only last (month) he said, "The countdown to the destruction of the Zionist regime is under way." Even (Former President Ali Akbar Hashemi) Rafsanjani, who is seen as more pragmatic, said several years ago that it would take only one nuclear weapon to destroy Israel.

Overwhelmingly, Israel's political and military establishment want the rest of the world to act diplomatically or otherwise to stop Iran. But if that doesn't happen, then the impulse toward the use of force will become quite strong.

For Israel, the "redline" is not so much when Iran has enough enrichment capacity for weapons-grade material. Their deadline is 18 months from now when Iran's air defense system, which is being upgraded by the Russians, will be completed. That will make it much more difficult to successfully strike Iran's nuclear capacity from the air. The closer we get to that window without resolution of the Iranian nuclear problem, the more Israel will feel compelled to strike.

Clearly, at the moment, we are headed down the path of use of force. The slow-motion diplomacy of the West simply does not match the rapid development of Iran's nuclear capacity and the closing window when Iran's upgraded air defenses will be in place.

Gardels: What can be done during that 18-month window to avoid war?

Ross: Successful diplomacy is an alignment of objectives and means. So, three things need to happen on the diplomatic front, all geared to getting the Europeans to more seriously sanction Iran on the economic front. The Europeans are the key here, especially Germany and Italy with their credit guarantees, which are economic lifelines for the Iranians.

First, the Saudis must push Europe. An Iran with nuclear weapons is a profound threat to Saudi Arabia, which fears that Iran will be able to hide behind a nuclear shield behind which they can engage in coercion and subversion across the Middle East. The Saudis could use their economic clout in Europe to affect the choices of European banks, investment houses and governments which have links to Iran.

Second, the Israelis need to go the Europeans and say, "If you think you are on a path that will avoid war, you are mistaken. You are increasing the risk of war because we will not be able to live with an Iran with nuclear weapons."

Third, the United States must join with the Europeans in direct talks with Iran the way it did with others over North Korea. Europeans know they will only be able to reach a deal with Iran if the U.S. is at the table.

Already, many Europeans want the U.S. to suspend the condition that Iran stop enrichment before it enters talks. I am not in favor of dropping that condition unless there is another one. I would say to the Europeans that the U.S. will favor suspending the enrichment condition if they cut the economic lifeline to Iran now.

The essence of statecraft is that all parties must get something. Many Europeans are concerned that stronger sanctions are a slippery slope toward war unless the U.S. is at the table. To answer that concern, the U.S. must give them something in return: joining the talks with Iran.

Gardels: U.S. President George W. Bush and Russian President Vladimir Putin said in Maine this week that they will work together on Iran. Is that an important element?

Ross: It can certainly help. The Iranians have counted on the Russians to act as an insurance policy in the U.N. Security Council to block effective sanctions. The more the Russians are in, it means the more U.N. sanctions can be biting enough to be effective. We'll see. My fear is that relying on the U.N. will only mean more slow-motion diplomacy while Iran continues on a fast pace in its nuclear program and Israel prepares to act.

Gardels: What makes you think biting sanctions would bring Iran around instead of make it more intransigent?

Ross: The Iranian ruling elite is split between those who are intransigent and think they can live with isolation, and those who don't. For me, the incident a few months back when the British sailors were taken hostage was instructive. The Revolutionary Guard, which seized the sailors, didn't want to release them unless they got something for it. They got nothing because the decision to release the British sailors was imposed on them from above.

In the end, the balance of power will shift toward those in the elite who want to avoid war, economic misery and social unrest. Look at the turmoil that has erupted already over the relatively modest rationing of gasoline! Sanctions would make the unsettled atmosphere in Iran much more acute.

We are headed on a pathway now that will lead to the use of force. We don't want it to be that way. It doesn't have to be that way. There are alternatives, but the clock is ticking.

Source: Huffington Post

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم


Round Three with Iran

(Council on Foreign Relations – by Lionel Beehner - 5 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٥ - سيد کريم

   به گفته یک ژنرال آمریکایی، ایران شورشیان عراقی را آموزش می دهد   

نیروی قدس تدارک کننده آموزش، منابع مالی و تسلیحات است

واشنگتن- به گفته یک سخنگوی ارشد ارتش ایالات متحده در بغداد، یک واحد ویژه سپاه پاسداران جمهوری اسلامی که با حزب الله مرتبط است، از شورشیان عراقی به منظور حمله به نیروهای ائتلاف و پلیس عراق، و همچنین برای انجام دیگر ماموریت ها، در زمینه آموزش، تامین مالی، و تسلیحات حمایت می کند.

کوین برگنر، سرتیپ ارتش گفت در جلسه توجیهی مورخ 2 ژوئیه اعلام داشت : نیروی قدس که رهبری عملیات بین المللی سپاه پاسداران را بر عهده دارد، "نقش اساسی در برنامه ریزی و اجرای بمبگذاری ها، آدم ربایی ها، اخاذی، قتل های فرقه ای، قاچاق غیر قانونی اسلحه و حملات دیگر علیه مردم، پلیس، و ارتش عراق، و نیروهای ائتلاف ایفا کرده است."

برگنرکه در یک کنفرانس تلویزیونی صحبت می کرد، افزود که عوامل ارشدی که برای حزب الله، یک سازمان تروریستی مستقر در لبنان، کار می کنند، در 2004 تحت هدایت سپاه قدس وبا آگاهی رهبران بلند پایه ایران، تشکیل، آموزش و تجهیز گروه های شورشی عراقی را آغاز کردند. وی گفت، مربیان حزب الله در هر دوره تقریباً 20 تا 60 عراقی را در مراکز آموزشی در ایران تعلیم دادند و برای تشکیل گروه های شورشی به عراق برگرداندند.

برگنر گفت: "اطلاعات ما فاش می کند که مقامات ایرانی از این فعالیت ها آگاهی دارند. این اطلاعات چگونگی استفاده ماموران ایرانی از عوامل لبنانی را برای ایجاد توانایی های نظیر توانایی حزب الله آشکار می سازند و تصویری از سطح تلاش برای تامین مالی و تسلیحاتی گروه های افراط گرا در عراق ترسیم می کنند."

وی گفت که شورشیان عراقی، متشکل از گروه های ویژه، در طی سه سال گذشته گردآوری شده و برای حد اکثر خود مختاری و امنیت عملیاتی در یک بافت سلولی سازمان یافته اند

به گفته برگنر، نیروی قدس به مسلح کردن شورشیان که از مسلسل، موشک های شانه ای، تفنگ های دوربین دار موشک اندازهای آرپی جی، دستگاه های انفجاری خودپرداز و دستگاه های انفجاری نفوذ کننده استفاده می کنند مشغول است. نیروی قدس تا سه میلیون دلار در ماه به عملیات شورشیان کمک می کند.

برگنر گفت، أزهر دولیمی ، یکی از اعضای ارشد که توسط نیروهای ائتلافی در 19 مه کشته شد، رهبری حمله بیستم ژانویه را به ساختمان مرکز همکاری ایالتی در کربلا ، که منجر به کشته شدن پنج نظامی آمریکایی شد، به عهده داشت.

برگنر گفت، دولیمی با علی موسی دقدوق و قیس الخزلی که هر دو توسط نیروهای آمریکایی در 2007 دستگیر شدند، همکاری داشته است. دقدوق در سال 1983 به حزب الله پیوست و درپست های مهم و متعددی، ازجمله تامین امنیت سید حسن نصرالله، دبیر کل حزب الله، خدمت کرد.

برگنر گفت: " در 2005، دقدوق، به دستور اعضای ارشد حزب الله لبنان برای همکاری با نیروی قدس، به منظور تعلیم افراطگرایان عراقی" به ایران اعزام شد. دقدوق و الخزلی در بیستم مارس با مدارک شناسایی جعلی همراه با اسنادی از جزئیات شیوه های رزمی و روش های حمله به نیروهای ائتلاف، نیروهای نظامی عراقی، کاروان های [نظامی] و طرز استفاده از سلاحهای دستی و مسلسل، دستگیر شدند.

برگنر گفت، الخزلی رهبری گروه های شورشی در سراسرعراق را از ژوئن 2006 بر عهده داشته است. الخزلی ، که خود عراقی است، مسئول آموزش و تبدیل گروه های شورشی به نیرویی مانند حزب الله بود.

شان مک کورمک سخنگوی وزارت امور خارجه، در دوم ژوئیه در واشنگتن گفت که این گزارشها "سند دیگری است که بر وضع نارحت کننده ای از در گیری منفی ایران در عراق انگشت می گذارد."

مک کورمک گفت: "ما به این نتیجه رسیده ایم که سپاه پاسداران ایران اصولا عوامل حزب الله را زیر قرارداد آورده و از آنها برای رد کردن اجناس، فناوری و دیگر کمک های مادی استفاده می کند. ... این واقعاً بسیار نگران کننده است."

مک کورمک گفت صرفنظر از آنچه که ایران درباره حضور نیروهای آمریکایی در عراق می اندیشد، آنها به عنوان یک نفوذ تثبیت کننده و به دعوت دولت عراق در آن کشور حضور دارند.

او گفت: "ما مصرانه از دولت ایران می خواهیم تا در اقدامات جاری خود تجدید نظر کند.."

نیروی قدس که در جریان جنگ ایران و عراق به عنوان یک واحد ویژه سپاه پاسداران تشکیل شد، مسئول عملیات فرامرزی ازجمله عملیات تروریستی، و آموزش گروه های تروریست و بنیادگرای اسلامی در سراسر خاور میانه است.

حزب الله در سال 1982 توسط روحانیان شیعه لبنانی که از جهان بینی انقلابی اسلامی آیت الله خمینی در ایران الهام گرفته بودند، بنیاد گذاشته شد. هدف اولیه آن ایجاد یک جمهوری اسلامی در لبنان بود. این گروه حامی تروریسم ضد غربی بوده است و عملیات تروریستی را در سراسر خاور میانه، به نیابت از طرفهای ثالث هدایت کرده است.

منبع: سايت وزارت امور خارجه امريكا

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


Judith Miller Redux?

That’s what a lot of people are asking in the wake of Monday’s front-page New York Times article by Michael Gordon entitled “U.S. Ties Iran to Deadly Iraq Attack.” The story recounted charges leveled by a Brig. Gen. Kevin J. Bergner in a press conference in Baghdad to the effect that the Iranian Quds Force, an elite unit of Iran’s Revolutionary Guard, helped plan the January raid on government facilities in Karbala in which five U.S. soldiers were killed, four of them after being abducted by the attackers. Bergner also alleged that the Quds Force was using Hezbollah veterans, one of whom was captured some months ago and served as the main source for Bergner’s account, as a “proxy” to arm and train Shi’a militiamen responsible for carrying out the attack.

Of course, the story and its placement on the front page was manna from heaven for neo-conservatives and other hawks, serving as it did to reinforce the message that it is useless to talk with Iran which, in the view that they’ve been propounding for some time now, is already engaged in a “proxy war” with the U.S. Less than a month ago, it was Sen. Joseph Lieberman who suggested that Washington should prepare to carry out cross-border strikes against Iran for its activities in Iraq, let alone its refusal to freeze its uranium-enrichment program:

“I think we’ve got to be prepared to take aggressive military action against the Iranians to stop them from killing Americans in Iraq,” Lieberman said. “And to me, that would include a strike over the border into Iran, where we have good evidence that they have a base at which they are training these people coming back into Iraq to kill our soldiers.”

Gordon, of course, was Judith Miller’s co-author in two of her most notoriously misleading articles about Saddam Hussein’s weapons of mass destruction programs, including the Sep 8, 2002, front-page “aluminum tubes” article that was exploited so heavily by top administration officials in their appearance on that Sunday’s network talk shows, in the run-up to the Iraq war, and at least one influential critic believes he’s at it again.

“As if he hadn’t done enough damage already, helping to promote the American invasion of Iraq with deeply flawed articles in The New York Times, Michael R. Gordon is now writing scare stories that offer ammunition for the growing chorus of neo-cons calling for a U.S. strike against Iran – his most recent effort appearing just this morning,” wrote Greg Mitchell in his “Pressing Issues” in the industry’s publication, “Editor and Publisher.”

“What’s most lamentable is that editors at The New York Times, who should have learned their lessons four years ago, are once again serving as enablers,” according to Mitchell, who proceeds to tear into Gordon’s history as an “enabler” of the administration’s hawks and his specific coverage of Bergner’s press conference. His analysis is well worth the time to read.

Source: The weblog of Jim Lobe

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم

   آمادگی ایران جهت برگزاری دومین دور مذاکره با آمریکا   

عباس عراقچی، دستیار وزیر خارجه ایران، روز چهارشنبه 4 ژوئیه تایید کرد که ایران جهت برگزاری دومین دور مذاکره با آمریکا پیرامون مسئله عراق آماده است.

دستیار وزیر خارجه ایران در حال دیدار از آفریقای جنوبی در پروتوریا اظهار کرد: اگر آمریکا خواستار ادامه مذاکره با ایران پیرامون مسئله امنیتی عراق باشد، ایران در این زمینه آمادگی دارد و پیش از این موضع خود را نسبت به این مسئله ابراز کرده است.

او افزود: در حال حاضر، آمریکا در مورد مسئله عراق با فشارهای جدیدی مواجه شده و نباید به سرعت از عراق خارج شود. در غیر این صورت، عراق با خطر تجزیه و ناآرامی مواجه شده و به بهشت تروریستان تبدیل خواهد شد. او بر تنظیم جدول زمانی خروج ارتش آمریکا از این کشور تاکید کرد.

منبع: راديو بين‌المللي چين

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


Lieberman the Truth Teller

Senator Lieberman has taken up the cudgels left behind by the unfortunate departure of Senator Santorum from the U.S. Senate. You can’t ask for clearer language than this:

Although no one desires a conflict with Iran, the fact is that the Iranian government by its actions has declared war on us.

Would that those words had come from the secretary of state. Or, better still, from the president.

Source: The weblog of Michael Ledeen

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


U.S. General: Iran Using Hizballah as Proxy in Iraq

A U.S. general on Monday said Iran is using the terrorist group Hizballah as a proxy to arm Shiite insurgents in Iraq, the Associated Press reported. "Our intelligence reveals that the senior leadership in Iran is aware of this activity," said Brig. Gen. Kevin J. Bergner, identifying a senior Hizballah operative with close ties to Iran, Ali Mussa Dakdouk, as the man responsible for a January attack in Karbala that killed five U.S. troops. For decades, Iran has sponsored terrorism and violence throughout the world, including Hizballah's war against Israel last summer and Hamas' ongoing attacks against Israeli civilians.

Source: AIPAC

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


A gauge of Iran's hand in Iraq

(Christian Science Monitor - By Scott Peterson and Nicholas Blanford – 5 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم

   طرح پیشنهادی اروپا؛ یک فرصت دیگر برای ایران   

در روزهای اخیر اعلام شد کشورهای اروپایی و آمریکا بر سر طرحی به توافق رسیده‌اند که به ایران پیشنهاد می‌دهد فعالیت غنی‌سازی خود را درحد فعلی نگه دارد و در عوض شورای امنیت از اعمال تحریمهای بیشتر علیه این کشور خودداری کند.

خبرگزاریهای بین‌المللی گزارش کرده‌اند که گروه ۵+۱ سرگرم تهیه طرحی هستند که به ایران اجازه می‌دهد فعالیتهای غنی‌سازی خود را در سطح فعلی ادامه دهد بدون آنکه آن را بیشتر کرده و یا گسترش دهد. اگر ایران این پیشنهاد را بپذیرد، قطعنامه دیگری بر علیه این کشور از سوی شورای امنیت صادر نخواهد شد.

پیش‌نویس این طرح که در حقیقت نسخه تکمیل‌شده طرح سوئیس است، از سوی دولت بریتانیا تهیه شده و ظاهرا آمریکا، فرانسه و آلمان نیز با آن موافقت کرده‌اند.

به گفته دیپلماتهای غربی، هدف از این طرح بازگرداندن ایران بر سر میز مذاکره است اما مقصد نهایی همان چیزی است که تا به حال از ایران خواسته شده یعنی تعلیق کامل تمام فعالیتهای هسته‌ای‌اش.

برخی از مقامات ایران این طرح را نوعی عقب‌نشینی غرب در برابر آنچه آنان خواستهای به حق ایران می‌دانند، عنوان کرده‌اند.

بابک امیرخسروی، فعال سیاسی مقیم فرانسه اما این طرح را نه عقب‌نشینی که واقع‌بینی غرب می‌داند: «البته به نظر من این عقب‌نشینی نیست، بلکه یک واقعبینی‌ست. چون دولت ایران بالاخره به یک مرحله‌ای از پیشرفت در این فعالیت‌های هسته‌ای خودش دست یافته است. خب این یک واقعیت است و در واقع اگر بشود این طرح دولت انگلستان را تفسیر کرد ، باید گفت که به طور واقعبینانه‌ای دارد تلاش می‌کند تا یک راه‌حل مسالمت‌آمیزی برای این بحران هسته‌ای بوجود بیاید و چون هیچ راه‌حل درستی بجز پشت میز مذاکره نشستن برای حل این مسئله وجود ندارد، قاعدتا باید دولت ایران به یک شکلی از این طرح استقبال بکند».

داود هرمیداس باوند کارشناس روابط بین‌الملل و استاد دانشگاه تهران نیز طرح این پیشنهاد از سوی غرب را یک گام مثبت به نفع ایران می‌داند هرچند معتقد است در این بازی، برد و باخت مطرح نیست و اگر این طرح مورد قبول دو طرف واقع شود یک نوع حالت برد- برد خواهد بود: «بدون تردید به نظر من این یک گام مثبت به نفع ایران است. چون اگر خاطرتان باشد، متن قطعنامه‌ی شورای حکام و قطعنامه‌های شورای امنیت عبارت از تعلیق پروسه‌ی غنی‌کردن اورانیوم در تمام زمینه‌ها و فعالیت‌هاست. ولی این پیشنهاد جدید دستاوردی را که ایران کسب کرده است می‌پذیرد و به اصطلاح تایید می‌کند و تعلیق را در همین سطح می‌پذیرد که البته به موازات آن تعلیق تحریم‌ها هم از سوی ۱+۵ انجام می‌گیرد. یعنی یک نوع به اصطلاح جنبه‌ی برد و باخت نیست،‌ یک نوع جنبه‌ی برابری نسبی وجود دارد،‌ جنبه‌ی نسبی برد‌ـ برد، اگر بخواهیم بگوییم، تلقی می‌شود».

عیسی سحرخیز روزنامه‌نگار مقیم ایران، این طرح را نه عقب‌نشینی غرب که نوعی وقت‌کشی می‌داند. به این منظور که هردوطرف بتوانند برنامه‌های خود را پیش ببرند. به نظر او در نهایت ایران به تعلیق تن نخواهد داد: «من فکر می‌کنم عقب‌نشینی صورت نگرفته است، بلکه دو طرف در پی کارزار سختی که در پیش داشتند،‌ نیاز به مدت دارند و هرکدام دارند به گونه‌ای اعلام نشده برنامه‌های خودشان را پیش می‌برند. از یک‌سو آمریکا می‌خواهد باز به دیگران ثابت بکند که نمی‌توان با ایران به توافق رسید، پس باید وارد نقطه‌ی عطفی در تشدید تحریم‌ها از طریق شورای امنیت شد. از طرف دیگر هم طبیعتا مقامهای ایرانی همانطور که تا کنون هم به‌گونه‌ای این مسئله را بیان کرده‌اند،‌ خواهند گفت که از نظر ما تعلیق امری محال خواهد بود و ما نمی‌توانیم در این ارتباط به توافق برسیم».

هرچند هنوز به طور رسمی این طرح به دولت ایران ابلاغ نشده و موضع‌گیری رسمی‌ای نیز از سوی دولت ایران در قبال آن اتخاذ نشده‌است اما علاءالدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ایران اظهار داشته که چون این پیشنهاد در راستای پیشنهادات قبلی است و چیز تازه‌ای برای ایران ندارد، از طرف جمهوری اسلامی ایران به دلیل غیر‌منطقی بودن رد می‌شود.

اما هرمیداس باوند معتقد است که ایران شاید با بسته پیشنهادی به طور صد درصد موافقت نکند اما با تغییرات کوچکی حتما این طرح را خواهد پذیرفت و روند مذکرات آینده حول همین پیشنهاد خواهد بود: «ولی من فکر می‌کنم در هرحال روند مذاکرات آینده پیرامون چنین وضعیتی انجام خواهد گرفت. چون این در واقع امتیازی‌ست که گروه ۱+۵ آمادگی پیدا کرده است که به ایران داده بشود. ممکن است در حال حاضر این پیشنهاد پذیرفته نشود، ولی با تعدیلاتی من فکر می‌کنم این محور مذاکرات آینده بین ایران و گروه ۱+۵، بین آقای لاریجانی و آقای سولانا خواهد بود.»

این در حالی است که عیسی سحرخیز معتقد است جناح‌های تندروی دو طرف یعنی دولت جرج بوش و احمدی‌نژاد، در نهایت کار را به جایی می‌رسانند که صدور قطعنامه سوم علیه ایران اجتناب‌ناپذیر خواهد بود: «از یکسو در درون ایران جریانهای رادیکال و تندرو که هدایت آنها را شخص رهبر به‌عهده دارد، و از جانب دیگر هم جریانهای تندرو در خارج که هدایت آن را دولت بوش به‌عهده دارد، اینها دوباره وضعیت را به‌گونه‌ای پیش خواهند برد که طبیعتا شورای امنیت به سمت قطعنامه‌ی جدیدی خواهد رفت».

منبع: دويچه وله

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


Don't Blink, Don't Back Down

By Michael Rubin

Posted: Monday, July 2, 2007


USA Today   

Publication Date: July 2, 2007

It may be comforting to believe that, with diplomacy, Washington and Tehran can resolve their differences. But it is dangerous and na. Democracy in Iran is a charade, and factionalism between hard-liners and reformers is a sideshow. Iranians elect a president, but absolute power resides with the supreme leader who rules for life. Because sovereignty resides not with the people, but with God, popular will is irrelevant. What the parliament believes doesn't matter. The Revolutionary Guards, chosen for their loyalty and discipline, answer to the supreme leader. His appointees crush dissent.

What should Washington do? It should not engage. Diplomacy absent Iranian sincerity is dangerous. Between 2000 and 2005, the height of Iran's reformist period, European Union trade with Tehran tripled. Rather than reform, the regime invested the hard currency into its ballistic missile and covert nuclear program. Today, Iran uses engagement to spin its centrifuges and run the clock.

The United States wants Tehran to stop its nuclear program. Iranians want democracy, not theocracy. Here, interests converge. Although military action can delay Tehran's nuclear program, it cannot stop it. The real danger isn't Iran's bomb, however, but the regime that would wield it.

While Europe embraces the China model of trade and dialogue, the Supreme Leader looks to Tiananmen Square. So should Washington. Rather than fund outside groups, Washington should invest in a template for change. No one knew ahead of time the Chinese student who stopped a line of tanks; the important thing was he had the space to emerge. U.S. policy should create such space. Independent labor would make the regime more accountable to its people. Unions could force the regime to invest in schools, not centrifuges. Independent media and communications could let a real civil society to emerge. This takes money. Those denouncing U.S. funding are not the imprisoned student and labor activists, but reformists loyal to theocracy, and gullible pundits. Tehran's crackdown on dissent predates U.S. support for civil society. And the Iranian overreaction shows both its vulnerability and the efficacy of U.S. pressure.

Michael Rubin is a resident scholar at AEI.

Source: American Enterprise Institute

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم


Khamenei Endorses Ahmadinejad's Anti-Western Stance

With President Mahmoud Ahmadinejad by his side, Iranian Supreme Leader Ali Khamenei this weekend endorsed the anti-Western policies of the Iranian president, who has called for Israel to be "wiped off the map," The Los Angeles Times reported. "As regards foreign policy, the Islamic Republic of Iran has always adopted an aggressive stance, and changing this policy into a defensive position, which has unfortunately happened sometimes, is wrong," Khamenei said. He also declared that Iran would continue to develop nuclear weapons technology without regard to the "hues and cries" of foreign powers. Khamenei is the final arbiter of political, military and religious decisions in Iran's government, which the State Department lists as the world's leading state sponsor of international terrorism.

Source: AIPAC

۱۳۸٦/٤/۱٤ - سيد کريم

   اسرائیل تهدید از سوی ایران را ساختگی نمی داند   

"آنا ازاری" سفیر اسرائیل در روسیه روز چهارشنبه طی کنفرانسی مطبوعاتی در مسکو اظهار داشت که در اسرائیل تهدید ناشی از ایران را تهدیدی فرضی نمی دانند.

آمریکا به بهانه دفاع در برابر موشک های قاره پیمای ایرانی درصدد استقرار سیستم دفاع ضد موشکی در اروپای شرقی است، مسکو این تهدید را نظریه ای ساختگی می داند و خاطر نشان می کند که ایران در آینده نزدیک از موشک هایی که قادر به پرواز تا آمریکا باشند، برخوردار نخواهد شد.

ازاری اطلاع داد که اسرائیل به حل مشکل هسته ای ایران امیدوارست.

وی گفت: "برای ما پیگیری دیدار روسای جمهوری آمریکا و روسیه (1-2 جولای در آمریکا) جالب بوده و ما به اظهارات رئیس جمهور روسیه در رابطه با مشکل ایران توجه داشتیم. ما امیدواریم که همکاری های جهانی پیرامون ایران ادامه یابند و ما از آن استقبال می کنیم".

پوتین در کنفرانسی مطبوعاتی پس از دیدار با همتای آمریکایی خود گفته بود که روسیه و آمریکا در شورای امنیت سازمان ملل متحد به کار در رابطه با مسئله ایران ادامه می دهند. به گفته پوتین، تا کنون روسیه و آمریکا توانسته اند در چارچوب شورای امنیت کار کنند و این کار ادامه خواهد یافت. پوتین خاطر نشان داشت که در مدت اخیر از سوی ایران علائم تمایل به همکاری دیده می شود.

مسکو، 13 تیر، خبرگزاری «نووستی»

۱۳۸٦/٤/۱۳ - سيد کريم


Russia's tango with Tehran

(CASMII - by M K Bhadrakumar – 4 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱۳ - سيد کريم

   روسیه به وجود تهدید هسته ای از سوی ایران معترف شد   

دو "مرغابی لنگ" (در آمریکا روسای جمهور را در آستانه ترک پست خود چنین می نامند) تصمیم گرفتند که دوره اقتدار خود را "با حفظ روسیه" و "با حفظ آمریکا" ترک کنند. کارشناسان معتقدند که دیدار روسای جمهور روسیه و آمریکا در زادگاه بوش در ایالت مان آمریکا بیشتر مورد نیاز بوش بود که نتایج آن نیز به نفع وی بودند.  

کارشناسان روس در رابطه با این دیدار چنین اظهار نظر کردند:

"الکساندر کاناوالوف" رئیس انستیتو ارزیابی های استراتژیک: حقیقتاً آمادگی دو کشور برای مشارکت دیده می شود. "مرغابی های لنگ" می خواهند پس از خود خاطره ای خوب و نه "جنگ سرد" دیگری باقی بگذارند. در این دیدار تقریباً همخوانی کامل در مواضع آنان در رابطه با ایران، بجز در برخی موارد جزئی دیده شد: نباید اجازه داد که ایران به سلاح هسته ای دست یابد. ما با پیشنهاد استفاده از رادارهای روسیه و شرکت در سیستم آمریکایی دفاع ضد موشکی، بالواقع به وجود تهدید از جنوب معترف شدیم.

"آناتولی اوتکین" مدیر مرکز تحقیقات بین المللی انستیتو آمریکا و کانادای آکادمی علوم روسیه: اگر طی چنین دیداری نتیجه مهمی همچون امتناع از سیستم دفاع ضد موشکی در چک حاصل می شد، بوش می توانست در انتظار عزل از مقام خود باشد. سیستم سیاسی آمریکا با سیستم روسیه و یا ایران متفاوت است که پوتین یا احمدی نژاد تصمیم گیری می کنند و تصمیم آنان تبدیل به قانون می شود. اما حفظ روابط دو رئیس جمهور نیز نتیجه ای مهم است. هر دو رئیس جمهور "مرغابی لنگ" هستند، اما آنها هنوز می توانند اقدامات بسیاری برای تاریخ انجام دهند. بنظر می رسد که هر دوی آنان تصمیم گرفته اند که دوره ریاست جمهوری خود را، به اصطلاح "با حفظ روسیه" و "با حفظ آمریکا" برای خود پایان دهند.

"ایوان سافرانچوک" مدیر شعبه مسکوی انستیتو امنیت جهانی: بوش بیشتر به چنین دیداری نیاز داشت. او در سال 2000 به "آلبرت گور" رقیب خود در انتخابات ریاست جمهوری طعنه زد که: "شما روسیه را از دست دادید". آیا اکنون می توان به بوش گفت که او به هیچ وجه در سیاست خود نسبت به روسیه موفق نبود؟ پاسخ مثبت است. بويژه که در چارچوب تبلیغات انتخاباتی کنونی در آمريکا نيز از اين سودجويي مي کنند.

"دمیتری ارلوف" مدیر کل آژانس اخبار سیاسی و اقتصادی: این دیدار بیشتر مورد نیاز بوش بود، او می خواهد چنین جلوه دهد که روابط با روسیه کاملاً خراب نشده است. نتایج نیز به نفع وی بودند: بوش با حمایت پوشش خبری مناسب، هیچ یک از تخفیفات ممکنی را که می توانست قائل شود، بکار نبرد.

روزنامه "ویدموستی"، خبرگزاری «نووستی» روسیه، 13 تیر

۱۳۸٦/٤/۱۳ - سيد کريم

   آمریکا: حکومت ایران کارگردان فعالیت‌های نظامی شیعان عراق و لبنان است   

بر اساس اطلاعاتی که آمریکا منتشر کرده، دخالت نظامی حکومت ایران در عراق عمدتاً از طریق نیروهای قدس سپاه پاسداران صورت می‌گیرد. گفته می‌شود که وظیفه‌ی اصلی این نیرو انجام مأموریت‌های خارجی زیر فرماندهی مستقیم ولی فقیه حکومت اسلامی، آیت‌الله خامنه‌ای است.

بغداد، ۲ ژوئیه - ژنرال کوین برگنر (Kevin Bergner) سخنگوی ارتش آمریکا در عراق در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که واحد ویژه‌ای از سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران در عراق حضور و فعالیت دارد. به گفته‌ی برگنر آخرین گزارش‌های سرویس‌های اطلاعاتی مخفی این موضوع را مستند کرده‌اند.

ژنرال کوین برگنر در کنفرانس مطبوعاتی خود گفته است که حکومت ایران اردوگاههایی برای تعلیم گروه‌های مسلح شیعه ایجاد کرده است. به گفته‌ی وی در اطراف تهران سه اردوگاه ویژه‌ی تعلیم شیعیان عراقی وجود دارد که ظرفیت آنها آموزش تعدادی میان ۲۰ تا ۶۰ نفر است.

فعالیت‌های واحد قدس سپاه پاسداران

بر اساس اطلاعاتی که آمریکا منتشر کرده است، دخالت نظامی حکومت ایران در عراق عمدتاً از طریق نیروهای قدس سپاه پاسداران صورت می‌گیرد. گفته می‌شود که وظیفه‌ی اصلی این نیرو انجام مأموریت‌های خارجی زیر فرماندهی مستقیم ولی فقیه حکومت اسلامی، آیت‌الله خامنه‌ای است. بنابر همان اطلاعات واحد "قدس" سپاه پاسداران همکاری نزدیکی با افراد مسلح "حزب الله" در جنوب لبنان دارد.

از نظر آمریکا افراد مسلح شیعی در لبنان بازوی نظامی حکومت ایران هستند. حکومت اسلامی برخی دخالتهای خود در عراق را از طریق لبنانی‌ها پیش می‌برد.

لبنان - ایران – عراق

آمریکا به کل حرکات نیروهای مسلح شیعی نظر دارد که عرصه‌ی فعالیت‌ِشان در مثلث لبنان، ایران، عراق با محوریت مالی و تسلیحاتی ایران است. برگنر گفته است که آمریکایی‌ها اخیرا یکی از افراد برجسته‌ی حزب الله لبنان به نام علی موسی دقدوق با نام واقعی حمید محمد جبور اللامی را دستگیر کرده‌اند که نزد واحد قدس سپاه پاسدارن تعلیم دیده، تا در عراق به نیروهای افراطی شیعی آموزش نظامی دهد. فرد دستگیر شده وجود اردوگاههای نظامی‌ای برای تعلیم عراقی‌ها را فاش کرده است.

بنابر گفته‌ی برگنر گروه‌های مسلح شیعه در اصل از حکومت ایران دستور می‌گیرند. از گفته‌های برگنر برمی‌‌آید که دولت آمریکا معتقد است، شیعیان تندرو در عراق، مشخصا‌ً "جیش المهدی"، مدتهاست از کنترل رهبران عراقی خود، از جمله مقتدی الصدر خارج شده‌اند. آمریکا حکومت ایران را گردانده‌ی اصلی این گروه می‌داند.

یک معنای این سخن برگر این می‌تواند باشد که از نظر آمریکا حکومت ایران مسئول حملات مسلحانه‌ی شیعیان علیه نظامیان آمریکایی است. یکی از این حملات، که ژنرال برگر در کنفرانس مطبوعاتی خود به آن اشاره داشته، در ماه ژانویه در کربلا اتفاق افتاد و به قتل پنج سرباز آمریکایی منجر شد.

انتظار آمریکا

این بار نخست نیست که ایالات متحده‌ی آمریکا حکومت ایران را به دخالت در امور عراق از طریق ارگان‌های نظامی خود می‌کند. آمریکا معتقد است که حکومت ایران از نیروهای مسلح شیعی در عراق پشتیبانی می‌کند و از این طریق بحران خشونت‌بار در این کشور را تشدید می‌کند. حکومت ایران این اتهام‌ها را رد کرده است.

انتظار آمریکا از ایران مشارکت در آرام‌سازی اوضاع عراق است. بر همین اساس آمریکا به مذاکره مستقیم با ایران در مورد امنیت در عراق پرداخت. دور اول مذاکرات، که همه‌ی ناظران سیاسی آن را بسیار پراهمیت خواندند، در روز ۲۸ماه مه ۲۰۰۷ (۷ خرداد) در بغداد برگزار شد. بر روی لزوم انجام این مذاکرات، که به احتمال بسیار در آینده‌ی نزدیک دور دوم آن برگزار خواهد شد، حکومت عراق تأکید ویژه‌ای داشته است.

با نظر به این مذاکرات و تمایل حکومت ایران به ادامه‌ی آن، سخنان ژنرال کوین برگنر را می‌توان علاوه بر اخطار، به مثابه نوعی اعلام انتظار نیز تلقی کرد، انتظار در این مورد که حکومت ایران علاقه‌‌ای واقعی به آرامش در عراق از خود نشان دهد و در عمل ثابت کند که خواهان پایام یافتن خشونت در عراق است.

منبع: دويچه وله

۱۳۸٦/٤/۱۱ - سيد کريم

   نظامیان آمریکایی: ایران به شیعیان جدایی طلب عراق کمک می کند   

فرماندهی نظامیان آمریکایی در عراق بار دیگر ایران را به حمایت از جنگجویان شیعه عراقی متهم ساخت و اعلام کرد که تهران از فعالان جنبش "حزب الله" بعنوان واسطه ارتباطاتی با شیعیان جدایی طلب در عراق استفاده می کند.

این مطلب را روز دوشنبه خبرگزاری «آسوشیتد پرس» به نقل از مقامات فرماندهی آمریکا در عراق گزارش داد.

به گفته "کیوین برگنر" ژنرال آمریکایی این برنامه از جمله در جریان حمله به مجموعه های دولتی کربلا در اوائل سال جاری استفاده شد که به کشته شدن 5 نظامی آمریکایی منجر گردید.

بر اساس اعلامیه های فرماندهی نیروهای آمریکایی"علی موسی دکدوک" که در ماه مارس سال جاری در جنوب عراق دستگیر شده خبر ارتباط "حزب الله" با نیروهای امنیتی ایران را در بازجویی ها اعتراف نموده است.

فرماندهی مذکور ادعا می کند که  دکدوک مستقیما به آموزش عراقی های افراط گرا در اردوگاه های اطراف تهران مشغول بوده و همچنین گروه ویژه ای در عراق برای حمله، انفجار و ربودن افراد تشکیل داده است.

این در حالیست که به گفته برگنر "بررسی های نشان می دهد که مقامات عالیرتبه ایرانی از این فعالیت مطلع هستند".

مسکو، 11 تیر، خبرگزاری «نووستی»

۱۳۸٦/٤/۱۱ - سيد کريم


U.S. accuses Iran leadership over Iraq violence

(Reuters - By Alister Bull and Dean Yates – 2 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/۱۱ - سيد کريم


Neo-Cons To Plot Iran Strategy Amid Caribbean Luxury

For those of you who may be visiting the Bahamas next week, you may want to check out a private, off-the-record meeting of Gulf and Middle East specialists of a rather narrow ideological bent at Westin’s luxurious Our Lucaya Resort on Grand Bahama Island. The meeting takes place May 30 to June 1.

The Foundation for Defense of Democracies (FDD), a neo-conservative group created two days after the 9/11 attacks on New York and the Pentagon, is holding what it calls “a policy workshop” during Congress’ Memorial Day recess, no doubt to plot strategy for moving U.S. policy toward Iran in a direction compatible with its confrontational views.

The workshop, entitled “Confronting The Iranian Threat: The Way Forward,” is to include “30 or so leading experts who will analyze the implications of Iran’s activities, the diplomatic challenges, military and intelligence capabilities, the spread of its ideology within and beyond its borders, and other issues, including the prospects for democratization in the Islamic world, energy security and other related issues that face policymakers in the United States, Europe and the Middle East,” according to the invitation letter from FDD’s president, Clifford May. The purpose will be “exploring policy options …and consider solutions to one of the most significant policy issues of our day.”

Among those experts who have been invited are several serving and former senior administration officials, including one of the diminishing number of neo-cons left in the Bush administration, Under Secretary of State for Democracy and Global Affairs, Paula Dobriansky; the hard-line Iran country director in the Office of the Secretary of Defense (OSD) and Office of Special Plans (OSP) alumna, Ladan Archin; the recently-departed State Department Coordinator of Counterterrorism, Amb. Henry Crumpton; the former Deputy Assistant Secretary for Intelligence and Analysis at the Treasury Department, Matthew Levitt, who is now with the pro-Israel Washington Institute for Near East Policy (WINEP). The administration’s new UN Ambassador, Zalmay Khalilzad, has also been invited, although his duties as next month’s Security Council president may make it difficult for him to travel. In any case, his spouse, Cheryl Benard, who directs the RAND Center for Middle East Public Policy, is confirmed.

Uri Lubrani, the chief Iran advisor to Israeli Prime Minister Ehud Olmert, is also expected to participate.

Bernard Lewis, the Princeton emeritus professor who just received the American Enterprise Institute’s annual award, presumably for having done so much to lay the intellectual foundation for the U.S. invasion of Iraq and the subsequent transformation of the Islamic world, is expected to open the proceedings by addressing Iran’s historic, as well as contemporary, ambitions in the region. Rob Sobhani, a Georgetown University adjunct professor and president of Caspian Energy Consulting, who helped found, along with Michael Ledeen and several other AEI fellows, the Coalition for Democracy in Iran in 2002, has also been invited, as has one of Lewis’ most devoted protégés, AEI fellow and former Central Intelligence Agency (CIA) operative, Reuel Marc Gerecht.

Levitt will presumably not be alone in representing WINEP, which was originally established as a think tank by the powerful American-Israel Public Affairs Committee (AIPAC). Among other WINEP fellows who have been invited to take part are Mehdi Khalaji, a Shiite theologian who works for Washington’s Radio Farda, and Soner Cagaptay, director of WINEP’s Turkish Research Program. Also attending will be Michael Makovsky, the brother of WINEP’s Project on the Middle East Peace Process, David Makovsky, and, like Archin, an alumnus of Douglas Feith’s OSP.

Anti-proliferation Henry Sokolski has also been invited, as have the vice president of the neo-conservative American Foreign Policy Council (AFPC) and author of the rather sensationalist ‘Tehran Rising’, Ilan Berman, and Abbas Milani, the director of Stanford’s Iranian Studies Program.

Invited “experts” include several journalists, as well, notably from the predictably neo-conservative editorial board of the Wall Street Journal, including Bret Stephens, a former editor of the Jerusalem Post who now writes a weekly column for the Journal; and Matt Kaminski, who serves a similar function for the Journal’s European edition. Gerard Baker, U.S. editor of the Murdoch-owned Times of London, has also been asked to attend, as has Amir Taheri, an Iranian-born, London-based journalist who has been published frequently by the Journal and who gained considerable notoriety last year by falsely reporting that the Iran’s Majlis would soon pass legislation requiring Jews, Christians, and Zoroastrians to wear distinctly-colored ribbons on their clothes and, more recently, by quoting Olmert in a German magazine as saying in an off-the-record briefing at which Lubrani was also present, “It would take about ten days and 1,000 Tomahawk missiles to severely damage the [Iranian nuclear] program.” Khalilzad beware.

Invitees will have all their expenses paid and receive a $1,000 honorarium.

Source: The Weblog of Jim Lobe

۱۳۸٦/٤/۱٠ - سيد کريم


Adventurous Men of Peace

(National Review - By Michael Ledeen – 29 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم

   گشایش در پرونده هسته ای ایران؟   

بر اساس پیشنهاد جدید گروه ۱+۵، ایران باید غنی سازی اورانیوم را در سطح کنونی متوقف کند. در مقابل، شورای امنیت سازمان ملل از اعمال تحریم‌های شدیدتر علیه این کشورخودداری می‌کند. این پیشنهاد تا چه حد شانس موفقیت دارد؟.

پیشنهاد جدیدی از سوی گروه ۱+۵  به دولت ایران  ارائه  شده که بر اساس آن ایران باید غنی سازی اورانیوم را از سطح کنونی گسترش ندهد. در مقابل، جامعه جهانی از اعمال تحریم‌های شدیدتر علیه ایران  این کشور خودداری خواهد کرد. هدف این پیشنهاد، ایجاد فضایی برای از سرگیری مذاکرات است.

دکتر منصور فرهنگ استاد روابط بین الملل در دانشگاه نیویورک، در گفتگو با دویچه وله، به جوانب این پیشنهاد و امکان عملی شدن و پذیرش آن توسط جمهوری اسلامی پرداخته است.

دویچه وله: آسوشيتد پرس گزارش داده كه گروه پنج بعلاوه يك در حال بررسی طرحی است كه در صورت گسترش ندادن غنی سازی توسط ايران، شورای امنيت هم كار روی تحريم بيشتر ايران را متوقف كند. از آنجا که موضع علنی امريكا داير بر تعليق كامل غنی سازی ايران است، چقدر اين خبر را می توان جدی انگاشت؟

منصور فرهنگ: من فكر می كنم خبر جدی است. اما اينكه ايران تا چه حد به اين پيشنهاد پاسخ بدهد، روزها و هفته های آينده تعيين می كند. واقعيت امر اينست كه آمريكا و انگليس و فرانسه و آلمان به اين نتيحه رسيده اند كه تهديد و فشار اقتصادى چالش غنی سازی اورانيوم در ايران را بر طرف نمی كند.  تا زمانی كه ايران نفت می فروشد، كشورهای اروپايی، روسيه و چين ازتحريم اقتصادی ايران بخاطر منافع تجاری خود اكراه دارند. از طرف ديگر، آمريكاييها هم در حال حاضر آمادگی تسخير نظامی ايران را ندارند و كارشناسان شان مرتب می گويند  بمباران تاسيسات هسته ای و نظامی ايران به هيچ وجه تضمين كننده پايان دادن به توانايی ايران در غنی سازی اورانيوم نيست. بنابراين تنها راهي كه می توان تا حدودی فعاليت های ايران را مهار كرد، راه ديپلماسی است و اين پيشنهاد به اين منظور به ايران ارائه شده است.

به عقيده بيشتر ناظران، تعليق در برابر تعليق يك پيش شرط ظاهری براي مذاكره است تا موضوع به شكلی آبرومندانه از بن بست فعلی خارج شود. اصل موضوع همان تعليق بلند مدت است كه برای جمهوری اسلامی يك موضوع كاملا حيثيتی است. آیا دولت ايران پای چنين وضعيتی ميرود؟

تعليق دايمی و بدون قيد و شرط فقط و فقط از طريق گزينه نظامی و جنگ با ايران امكان پذير است اما  یک شرط میانی هم می تواند وجود داشته باشد. يعنی غنی سازی تا درجه ای  مثل پنج درصد ؛ و دوم مقدار اورانيوم غنی شده. اين امری است كه كشورهای ديگر عضو پروتكل منع گسترش سلاحهای هسته ای اجرا مي كنند. به این ترتیب هم ايران می‌تواند حق حاكميت خود برای داشتن سيكل سوخت را به دست آورد و هم اين كه نگرانی های جامعه بين المللی نسبت به نيت ايران برای ساخت بمب اتمی که داشتن اورانیوم غنی شده نود درصد است، برطرف شود. من فكر می كنم چون اين گزينه نظامی به دلایل مختلف، مثل مورد عراق، به هيچوجه راه حل نيست، يك راه ميانی كه هم موقعيت و حيثيت ايران حفظ شود و هم نگرانی های جهانی دستكم در كوتاه مدت برطرف شود، چاره کار است و اساس این پیشنهاد هم همین است.

دولت ايران هميشه تاكيد كرده بود كه نظر و صلاحديد آژانس را در پرونده هسته ای ملاك قرار ميدهد. اگر اين طرح كه مبنايش پيشنهاد آقای برادعی موسوم به" تايم اوت" است به جريان بيفتد، خودش يك برد روانی برای جمهوری اسلامی به حساب نميايد؟

بدون ترديد! در واقع تا كنون خصوصا دولت آمريكا خواستار تعليق بدون قيد و شرط و دايمی غنی سازی اورانيوم در ايران بوده.  بنابراين پذيرش غنی سازی در حد كنونی خودش می تواند برای ايران يك دستاورد باشد و از طرف ديگر یکی از شروط ایران برای پذیرش این پیشنهاد اینست که پرونده اش از شورای امنيت به آژانس بين المللی بازگردانده شود. دوم اينكه تحريم های اقتصادی دو قطعنامه اخیر لغو شوند. هيچ بعيد نيست در مرحله اول چانه زنى، ايران حتی به تحريم های يكجانبه امريكا عليه ايران هم بپردازد و تقليل اين تحريم ها را يكی از شرط های پذيرش اين پيشنهاد بگذارد. من فكر می كنم اين پيشنهاد مي تواند زمينه ای برای مذاكره ايجاد كند كه برای اين بحران راه حل مسالمت جويانه ي پيدا شود.

معاون نماينده انگليس در سازمان ملل هم اعلام كرده كه شورای امنيت تا دهم شهريور قطعنامه عليه ايران را بررسی نمی كند. دبير كل سازمان ملل هم خواستار تعويق در تحريم های ايران شده. جمهوری اسلامی تا چه اندازه روی اين آوانتاژها و تفاوت نظر ميان سردمداران جهانی حساب می كند؟

دست جمهوری اسلامی تا حدودی قوی است چون نه روسيه و نه چين آماده آن تحريم اقتصادی هستند كه ايران را به تسليم وادارد. تحريم های اقتصادی می تواند اوضاع ايران، بيكاری و گرانی و كمبود را برای طبقات ميانی و پايين جامعه سخت كند اما رژيم را به تسليم وا نمی‌دارد.  اين در تجربه تحريم های اقتصادی  كشورهای ديگر هم نشان داده شده است. جمهوری اسلامی امروزمی بينيد تغيير در مواضع اش در كوتاه مدت به نفع‌اش است ودر جهت  تبليغات داخلی و منطقه ای است که همين غني سازی اورانيوم در مرحله كنونی مورد قبول شورای امنيت و آژانس و جهان غرب قرار می گیرد.

باید بگویم موضع ايران در رابطه با داشتن سيكل سوخت در داخل كشور، يك موضع ملی است كه از حمايت حقوقی برخوردار است.  این که ایران را به طور استثنایی در میان سایر کشورها، از اين حق محروم كنند، چيزی نيست كه در سطح روابط بين المللی بتوان از آن حمايت كرد.

مصاحبه گر: مهیندخت مصباح (رادیو دویچه وله)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


A new strategy for Iran

(Washington Times - Mattie Fein – 30 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم

   وزیر خارجه ایران : مسئله هسته ای ایران به سمت "عقل" می رود   

منوچهرمتکی وزیر خارجه ایران که از قطر دیدار می کند، روز پنج شنبه 28 ژوئن در دوحه اظهار داشت که مسئله هسته ای ایران به سمت " عقل" می رود.

متکی پس از مذاکرات با رهبران قطر در جمع خبرنگاران در اشاره به اینکه ایران در حال مذاکره با شش کشور بریتانیا ، فرانسه ، آلمان ، روسیه ، چین و آمریکا پیرامون مسئله هسته ای است، گفت، ظرف سه هفته آینده ، این مذاکره بر دو موضوع پیرامون تضمین عدم تبدیل برنامه هسته ای ایران به تولید سلاح هسته ای و حق داشتن ایران برای استفاده صلح امیز از فناوری هسته ای متمرکز خواهد بود.

وزیر خارجه ایران افزود، ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی موافقت کرده اند که ظرف دو ماه آینده راه حل مناسب مسایل لاینحل در برنامه هسته ای ایران پیدا کنند.

متکی تأکید نمود که ایران مانند هر کشور دیگر دنیا امیدوار است مسئله هسته ای ایران از طریق گفت وگوها و شیوه دیپلماتیک حل گردد نه تناقض. او ضمنا بر آنست که در شرایط کنونی، آمریکا توان برپایی جنگ جدیدی را ندارد

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


Iran Has a Message. Are We Listening?

(Washington Post - By Michael Hirsh – 1 July, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


Iranian Hostage Crisis

(National Review - By Kathryn Jean Lopez – 25 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم

   آمریکا، اروپا و مشکل ایران   

آمریکا، اروپا و مشکل ایران: آيا جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری هسته ای غیر عملی است؟

در نشستی که روز سه شنبه در مرکز پژوهشی بنیاد کارنگی در شهر واشنگتن انجام گرفت، راینهارت بوتی کوفر رئیس حزب سبز آلمان گفت: "در مقابله با ایران و برنامه هسته ای آن کشور نه تنها  حمله نظامی، بلکه حتی تهدید به آن عاملی مخرب در دستیابی به اهداف رضایت بخش خواهد بود."

آقای بوتی کوفر در ابتدای جلسه که  تحت عنوان "آيا نقش اروپا در مناظره ايران حائز اهمیت است یا نه " برقرار شد به این نکته اشاره کرد که نظریاتش  صرفاً عقاید يک اروپایی و نه موضع کلی اروپا در قبال ايران است. با اين حال رئیس حزب سبز آلمان و یکی از بنیانگذاران این حزب، در چهارچوب سیاستمداری پر تجربه که انگشتی حساس بر روی  نبض سیاسی اروپا دارد اظهار عقیده  نمود.

راینهارت بوتی کوفرمسئله مورد توجه اروپا در رابطه با ایران را در مکان ژئوپولیتیکی جمهوری اسلامی در پنج تا هفت سال آینده توجیه کرد و تاکید کرد که سئوال اصلی اینست که  با توجه به کاهش وزنه آمریکا در نظام جهانی، آیا اروپا قادر است که سکان رهبری را در این راستا  بدست بگیرد یا نه.

بودی کوفر در بخش سخنرانی خود حمله نظامی به ایران و حتی تهدید به چنین عملی را اشتباهی فاحش قلمداد کرد و گفت که آمریکا با این عمل در واقع "همجواری استراتژیکی غرب را بمباران و متلاشی خواهد کرد."

او در ادامه سخنرانی خود  گفت:" خارج از هرگونه بحث در مورد  عملیات نظامی علیه ایران، اروپا  يک سیاست سه جانبه را در قبال ایران و در مقابله با برنامه هسته ای آن کشور در پیش گرفته. وجه نخست استفاده از ديپلماسی است که مدتهاست در دستور کار اروپا قرار گرفته است و در مورد آن توضیحی لازم نیست.

راه دوم تحریم اقتصادی باز و معین شده ای است که در هر دوره از صدور قطعنامه ای جدید توسط شورای امنیت سازمان ملل بر علیه ايران این تحریمها سنگینتر و فشرده تر شده و در صورت توافق بر قطعنامه سوم متمرکز بر اقتصاد ایران خواهد بود. هرچند که هنوز در محافل سیاسی آمریکا و اروپا بحث بر سر کارایی تحریم بعنوان اسلحه مقابله با خطر هسته ای ایران همچنان گرم است، اما بنظر می رسد که تحریمهای اقتصادی تا حدی موثر بوده است، هرچند که باعث تغییر و تحولی چشمگیر در روند سیاسی جمهوری اسلامی نشده است.

جنبه سوم اتحادیه ای است که که من به آن لقب "ائتلاف داوطلبان" را داده ام. این گروه متشکل از کشورها و نهادهایی است که در حاشیه و در "سایه" نوعی فشار اقتصادی - از قبیل عدم همکاری بانکی و یا سرمایه گزاری در صنایع مایحتاج - را بر ایران وارد می کنند. ایران برای حفظ مقام خود بعنوان یک قطب قدرت منطقه ای محتاج دسترسی به بازار اقتصادی جهان است در این مقطع باید تصمیم بگیرد که منافعش در پیروی از چه نوع سیاستی نهفته است. "

آقای بوتی کوفر در ادامه سخنان خود تاکید کرد که  تحریم بعنوان یکی از ابزار مقابله با ادامه فعالیتهای هسته ای ایران تا زمانی موثر خواهد بود که اتحاد لازم در رژیم تحریم کننده برقرار باشد و متذکر شد که به همین دلیل جلب تعهد روسیه و چین در این زمینه از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است .

در بخش سئوال و جواب این نشست، یکی از حاضرین با اشاره به تفاوت در دیدگاه آمریکا و اروپا پرسید که آیا این برداشت که مقابله با برنامه هسته ای ایران ضروریت بیشتری برای دولت آمریکا در مقایسه با اروپا دارد و کاخ سفید مایل است که پیش از اتمام ریاست جمهوری بوش به نتیجه ای دست یابد، صحت دارد؟

آقای بوتی کوفر در جواب گفت تفاوت دیدگاه آمریکا و اروپا درضروریت رسیدگی به این چالش نیست. بلکه درک واقعیتهای انکار ناپذیر و برنامه ریزی صحیح و نتیجه بخش بر اساس آن است. او مدعی شد که اکثر مقامات و صاحبنظران اروپایی  جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری غنی سازی اورانیوم را، حتی به حد استفاده صنعتی عملی نمی بینند و به همین دلیل پایه دیدگاه آنان بر اساس تلاش در اخذ تضمین از جمهوری اسلامی است که تخصص آنان در غنی سازی و تهیه سوخت نتیجه اش ساخت کلاهک های هسته ای نخواهد بود.

بوتی کوفر معتقد است که آمریکا هنوز با چنین دیدگاهی فاصله ای فراوان دارد و پیشنهاد کرد که مذاکره با ایران فقط در مورد عراق و یا پرونده هسته ای بی معنا است و تنها راه حل واقعی مذاکرات بی قید و شرط و همه جانبه است. او گفت:"ما در زبان آلمانی ضرب المثلی داریم که می گوید ما موظف به انجام کاری غیر ممکن نیستیم. آمریکاییان هنوز این واقعیت را در دستورالعمل خود قرار نداده اند."

یکی از جوانان حاضر که خود را وابسته به "جینسا" - که مخفف اسم انگلیسی زبان انستیتو کلیمیان برای روابط امنیت ملی می باشد – معرفی کرد با اشاره به سخنان آقای احمدی نژاد درباره محو اسرائیل گفت:" به عنوان یک کلیمی که تعدادی از اعضاء خانواده اش را در هولوکاست از دست داده، و همچنین به عنوان يک طرفدار بقا اسرائیل این ضرب المثل شما باعث دلواپسی است. آیا واقعاً معتقدید که اروپا  به همین راحتی با رژیمی که با چنین رویه ای خصمانه عمل می کند کنار خواهد آمد و آیا فکر می کنید که اسرائیل نیز مانند شما بايد ایرانی هسته ای را  در کنار خود قبول کند؟"

آقای بوتی کوفر در جواب گفت:" در وهله اول بايد بگویم که در اوایل سال جاری مسیحی دیدار و گفت و گویی با يکی از رایزنان ارشد و بنام اسرائیلی در تل آويو داشتم و همین پرسش را از او جویا شدم. او در پاسخ به سئوال من گفت حقیقت امر در اینست که ما آنقدر هم از احتمال حمله هسته ای از طرف ایران نگران نیستیم. چرا که مقامات ایرانی به خوبی می دانند که ما دارای توانایی حمله دوم هستیم و ضربه ای سنگینتر بر آنان وارد می کنیم. در ضمن حتی اگر مشکلی با برنامه حمله  دوم داشته باشیم، آمریکا با قدرت هرچه تمامتر جواب آنان را خواهد داد. اما این مقام اسرائیلی به من گفت که چه او و چه دیگر مقامات همفکر قادر به تضمین عدم حمله هسته ای ایران به اسرائیل  نیستند."

او در ادامه توضیح داد:" آنچه که در مورد دیدگاه اروپا نسبت به فعالیت هسته ای ایران ابراز کردم را نبایست آنگونه تفسیر کنید که اروپا چشم خود را به خطرات احتمالی و ناشی از دستیابی ایران به فناوری تولید سلاح های هسته ای و یا نقش آن کشور در درهم پاشی نظام منع گسترش سلاح های هسته ای (ان-پی-تی) که درهای رقابت در این مسیر مرگبار را کاملاً باز می کند، بسته است.  اما برای رسیدن به یک هدف عملی باید واقعیت های موجود را در نظر گرفت چرا که خود فریبی رسیدن به هدف را غیر ممکن می سازد. ما باید بتوانیم با عواملی در ایران حرف بزنیم که تمایل به حرف زدن داشته باشند و تنها هدفشان ترویج یک ایدئولوژی بخصوص حتی به قیمت آینده کشور نباشد."

لازم به توضیح است که یکی از مقامات ارشد وابسته به وزارت امور خارجه آلمان در گفتگویی با واشنگتن پریزم متذکر شد که مقامات آلمانی با دیگر پنج کشور عضو شورای امنیت سازمان ملل و همچنین اتحادیه اروپا در رابطه با پرونده هسته ای ایران در تفاهم کامل بوده و سیاست مجزایی را دنبال نمی کنند.

منبع: واشنگتن پريزم

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


Conservatism Itself 

(American Prospect – Robert Borosage - 17 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم

   طرح نمایندگان آمریکا برای اختلال در صادرات بنزین به ایران   

نمایندگان دمکرات و جمهوریخواه آمریکا قصد دارند با تصویب طرحی در مجلس نمایندگان صادرات بنزین به ایران را مختل کنند.جنبه‌های مختلف این طرح و علل بحرانی‌شدن توزیع بنزین در ایران موضوع گفتگو با دکتر فریدون خاوند است.

نمایندگان دمکرات و جمهوریخواه آمریکا قصد دارند با ارائه‌ی طرحی قانونی در مجلس نمایندگان صادرات بنزین به ایران را مختل کنند. جنبه‌های مختلف این طرح و نیز علل بحرانی‌شدن توزیع بنزین در ایران موضوع گفتگوی رادیو دویچه‌وله با دکتر فریدون خاوند است. دکتر خاوند استاد دانشگاه رنه دکارت پاریس و کارشناس مسائل اقتصادی و روابط بین‌الملل است.

دويچه‌وله: آقاى دكتر خاوند، اعضاى مجلس نمايندگان آمريكا طرحى را تنظيم كرده‌اند كه هدفش ايجاد اختلال در صادرات بنزين به ايران است. زیرا از قرار معلوم احساس كرده‌اند كه پاشنه‌ى آشيل اقتصاد ايران مىتواند همين كمبود سوخت باشد. به نظر شما آيا كانال‌هايى وجود دارد كه بشود صادرات بنزين به ايران را مختل كرد؟

فريدون خاوند: ببينيد ايالات متحده آمريكا می‌تواند در اين زمينه از دو راه اقدام بكند. يكى در چارچوب اقدامات يكجانبه، يعنى اقداماتى كه يكجانبه از سوى خود واشنگتن از در مورد ايران اعمال مي‌شود، و دوم از راه شوراى امنيت سازمان ملل متحد و قطعنامه‌هايى كه در آينده در راه است.

در حال حاضر ايالات متحده فعلا به اين قطعنامه‌ها فكر مي‌كند، ولى با توجه به اين كه در شوراى امنيت كشورهايى مثل چين يا روسيه ممكن است حاضر نباشند، دست‌كم در حال حاضر، تا اين حد در زمينه‌ى اعمال مجازات‌هاى اقتصادى در مورد ايران پيش بروند، اين امكان وجود دارد كه ايالات متحده آمريكا خودش تصميم بگيرد به‌صورت يكجانبه اقداماتى را در زمينه‌ى كاهش صادرات بنزين به ايران انجام بدهد؛ و همين ‌طور از راه تشويق، مشاوره يا حتي اِعمال فشار بر متحدان اروپايى و ژاپنى‌اش، آنها را هم تشويق بكند كه در اين زمينه با ايالات متحده همكارى بكنند.

 آمريكا براى دستيابى به اين هدف اهرم‌هاى زيادى در اختيار دارد، از جمله اينكه مى‌تواند به كشورهايى كه به ايران بنزین صادر مي‌كنند، از جمله امارات متحده‌ی عربى، هند، هلند، فرانسه، فشار بياورد كه از صدور بنزين به ايران خوددارى كنند. (یا)به شركت‌هاى بيمه‌اى كه حمل و نقل بنزين به ايران را زير پوشش بيمه‌اى مي‌برند، فشار بياورد و تهدید کند كه از مبادلات شركت‌هاى آمريكايى محروم مي‌شوند. به تمام شركت‌هايى كه در زمينه‌ى صدور بنزين به ايران دست دارند، ايالات متحده مي‌تواند فشار بياورد كه در صورت ادامه، از دستيابى به اعتبارات بانكى در آمريكا محروم خواهند شد يا اينكه از داد و ستد با ايالات متحده محروم خواهند شد و يا از ايجاد مراكز توزيع بنزين در آمريكا يا دستيابى به اين مراكز محروم خواهند شد. بهرحال در اين زمينه آمريكا اهرم‌هايى دارد كه مي‌تواند از آنها استفاده بكند و طرحى كه در مجلس نمايندگان آمريكا مطرح شده است، با توجه به امكان استفاده از همين اهرم‌ها مورد بررسى قرار خواهد گرفت.

دويچه‌وله: حالا به نظر شما تا چه اندازه ايران نسبت به اين‌گونه تهديدها آسيب‌پذير است؟

فريدون خاوند: مسئله‌ى بزرگ ايران همان وابستگى به واردات بنزين است. همانطور كه اطلاع داريد، تقريبا حدود نيمى از بنزين مصرفى ايران از طريق شركت‌هاى خارجى وارد مي‌شود و هرماه ده‌ها كشتى در بنادر شمالى و بخصوص جنوبى براى تحويل بنزين به ايران پهلو مي‌گيرند. جمهورى اسلامى براى مقابله با اقداماتى كه ممكن است در چارچوب مجازات‌هاى اقتصادى عليه‌اش انجام بگيرد در گذشته چند راه داشته است. يكى از آنها اين بوده كه ظرفيت پالايش را در ايران بالا ببرد. منتها در شرايط فعلى اين كار امكانپذير نيست، چون ساختن پالايشگاه كار يك روز و دو روز نيست.

بنابراين يكى از دلايل عمده‌اى كه باعث شده جمهورى اسلامى متوسل به سهميه‌بندى بنزين بشود اين هست كه اين امكان را از قدرت‌هاى غربى در مورد اِعمال فشار بر ايران بگيرد. چون مقامات جمهورى اسلامى به‌خوبى مي‌دانند كه همين مسئله‌ى بنزين در واقع چشم اسفنديار اقتصاد ايران است، و بخاطر جلوگيرى از مورد استفاده‌ قرارگرفتن اين ضعف از سوى ايالات متحده آمريكا و متحدان غربى‌اش، اين تصميم را در مورد سهميه‌‌‌بندى‌ بنزين در ايران گرفته‌اند.

دويچه‌وله: حالا به نظر مي‌آيد واشنگتن چندان گرايشى به گزينه‌ى پرهزينه و دشوار نظامى نشان نمي‌دهد، ولى در عوض به‌‌شدت به دنبال فروپاشى تدريجى نظام سياسى و اقتصادى ايران است. فكر مي‌كنيد كه آنها تا چه اندازه موفق بشوند، در حالى كه مي‌گويند گزينه‌ى نظامى چندان هم منتفى نيست؟

فريدون خاوند: به نظر من ايالات متحده آمريكا در درجه‌ى اول در حال حاضر تلاش مي‌كند از طريق اعمال فشارهاى اقتصادى و سياسى بر ايران به‌هدف‌هاى خودش در مورد ايران دست پيدا بكند، ولى گزينه‌ى نظامى را هم در عين‌‌حال منتفى نمى‌داند، چون اين يك وسيله‌ى فشار بسيار بسيار موثرى در دستش است. در اين زمينه آمريكا اقدامات زيادى را كرده كه بعضى از آنها هم به نتايجى رسيده است، از جمله راضى‌كردن بانك‌هاى بين‌المللى كه با ايران مراودات دارند در مورد اعمال تضييقات بر جمهورى اسلامى كه اين امر را در مورد بانك‌هاى اروپايى، در مورد بانك‌هاى ژاپنى و حتي در مورد بانك‌هاى كويتى، براساس گزارشاتى كه در برخى از مطبوعات تهران منتشر شده است، اين نوع فشارها موثر واقع شده و بانك‌هاى زيادى در اروپا و ژاپن به اين نظر ايالات متحده آمريكا تسليم شده‌اند.

از طرف ديگر ايالات متحده آمريكا اِعمال فشارهاى زيادى را هم شروع كرده است در مورد روابط بازرگانى و صنعتى با ايران. و در اين زمينه هم تا اندازه‌اى موفقيت‌هايى به‌دست آورده است. چون مي‌بينيم كه شمارى از شركت‌هاى نفتى خودشان را از طرح‌هاى نفت و گاز ايران كنار كشيده‌اند، حتي، شركت‌هايى كه به‌شدت تاكيد مي‌كردند كه به همكارى با ايران ادامه مي‌دهند، در حال حاضر ترديد‌هاى جدى در مورد ادامه‌ى اين همكارى با ايران ابراز كرده‌اند، از جمله شركت غول نفتى فرانسوى "توتال".

يك نكته‌ى ديگرى را هم كه بايد به آن اشاره كرد اين است كه قدرت‌هاى اروپايى، با توجه به تحولات سياسى‌اى كه در اروپا اتفاق افتاده است، گوش شنواترى در مورد درخواست‌هاى ايالات متحده آمريكا دارند. يعنى با توجه به اينكه خانم مركل در آلمان صدراعظم است و نيكولا سركوزى در فرانسه رئيس جمهور، طبعا اين دو شخصيت به آمريكا بسيار نزديك‌تر هستند تا گرهارد شرودر يا ژاك شيراك. و به همين علت است كه در حال حاضر در درون اتحاديه اروپا نزديكى به آمريكا در مورد اِعمال فشار بر ايران به‌‌گونه‌اى واضح‌تر ديده مي‌شود.

از طرفى اين نكته را هم بايد در نظر گرفت كه هم فرانسوى‌ها، هم آلمانى‌ها، هم انگليسى‌ها و ديگر قدرت‌هاى بزرگ اروپايى به اين نتيجه رسيده‌اند كه اگر بخواهند از يك اقدام نظامى ايالات متحده آمريكا عليه ايران جلوگيرى بكنند، كه نتايج‌اش به نظر آنها بسيار بسيار حاد خواهد بود، تنها راه چاره‌اش اين است كه در زمينه‌‌ى اِعمال فشار بر ايران به‌گونه‌ى بسيار نزديك با آمريكا همكارى بكنند و تلاش بكنند كه يك جبهه‌ى متحد در غرب در مورد اِعمال فشار عليه ايران بوجود بيايد. اين مسئله را مي‌شود يك پيروزى ديپلماتيك براى واشنگتن در اروپا به‌شمار آورد و در هر صورت دامنه‌ى مانور جمهورى اسلامى از اين نظر در اتحاديه اروپا بسيار بسيار تنگ‌تر شده است.

(رادیو دویچه وله)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


What Tenet Knew

(Mother Jones - By TomDispatch – 29 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم


Analysis: No illusions on Iran

(Middle East Times - Claude Salhani – 29 June, 2007)

۱۳۸٦/٤/٩ - سيد کريم

   تحليل اکونوميست از وضعيت ايران: حرکت به سوی وضعيت جنگی   

آری يا نه؟

اکونوميست در گزارشی با عنوان "آری يا نه؟ "ديپلماسی صرفا به خاطر ديپلماسی" به تحولات اخير در پرونده هسته ای جمهوری اسلامی پرداخته است.

اکونوميست می نويسد که اگر قرار باشد ايران به چالشجويی در برابر شورای امنيت خاتمه دهد و راه را برای مذاکرات دپپلماتيک به منظور حل بحران هسته ای اين کشور باز کند، لازم است نردبانی را برای پايين آمدن بيابد و تدارک چنين نردبانی هدف اصلی ديپلمات های اتحاديه اروپا در مذاکره با ايران نيز بوده است اما تا کنون نتيجه ای از آن به دست نيامده است.

اين نشريه می افزايد که در حاليکه دولت ايران تعليق غنی سازی را رد کرده و با تشديد تحريم های شورای امنيت، برنامه نصب سانتريفوژ در تاسيسات نطنز را سرعت بخشيده و همکاری خود را آژانس بين المللی انرژی اتمی را کاهش داده است، پيشنهاد اخير علی لاريجانی برای رفع ابهامات آژانس بين المللی را چگونه بايد تلقی کرد؟

به نوشته اکونوميست، سال گذشته نيز ايران کوشيد با پيشنهاد مشابهی مانع از ارسال پرونده هسته ای خود به شورای امنيت شود اما به اين پيشنهاد عمل نکرد در حاليکه بازرسان آژانس مايل به دريافت پاسخ به سئوالاتی در مورد اقدامات ايران در مورد خريد ثبت نشده تجهيزات هسته اي، يافت شدن آثار پلوتونيوم و اورانيوم غنی شده، ظن ارتباط برنامه های هسته ای با مقاصد نظامی و وجود اسنادی و انجام آزمايش هايی بودند که تنها به عنوان بخشی از تلاش يک کشور برای ساخت اسلحه اتمی قابل درک است.

اين نشريه می نويسد که به نظر افراد بدبين، پيشنهاد اخير آقای لاريجانی برای گفتگو درباره پاسخ به اين سئوالات به جای اينکه به آنها پاسخ دهد در حالی ارائه می شود که شورای امنيت به زودی به موضوع تشديد تحريم بين المللی ايران خواهد پرداخت که ضمنا در دستور کار جلسه رييسان جمهوری آمريکا و روسيه در هفته آينده نيز قرار دارد.

اکونوميست می نويسد که آقای لاريجانی می داند که روسيه و چين در اصل تمايل چندانی به تحريم ايران ندارند و ممکن است با نرمش به جای چالشجويی در نظر داشته باشد اين دو کشور را قانع کند از تشديد فشار شورای امنيت جلوگيری کنند.

به نوشته اين هفته نامه، اگر چنين نشود، مذاکرات برای قانع کردن ايران به دست زدن به اقدامات لازم برای کسب اعتماد بين المللی به هدر نرفته است و ديپلمات ها اميدوارند که ايران، که در تنگنا قرار خواهد گرفت، سرانجام در صدد برآيد نردبانی را برای فرود آمدن از موضع سختگيرانه خود بيابد.

۱۳۸٦/٤/۸ - سيد کريم

   ایران آماده جنگ می شود   

از اوایل این هفته تهران استقرار نیروهای فدایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در مرز با عراق و جنوب کشور آغاز کرد.

طبق اطلاعات سایت DEBKA که نزدیک به منابع نیروهای امنیتی اسرائیل است، مقامات ایرانی نگران استقرار پیاده نظام نیروی دریایی آمریکا در سواحل کشور هستند که می توانند معادن نفت در استان خوزستان را تحت اشغال در آورند.  

پیشبینی می شود که در صورت آغاز حمله گسترده نظامی، فدائیان مانع پیشرفت نیروهای آمریکا و انگلیس در ایران شوند. علاوه بر این اطلاع داده می شود که طی روزهای 24 و 25 ژوئن گروهی از فدائیان از هلی کوپتر با چتر در مناطق جنوب عراق فرود آمدند.

روز گذشته منبعی آگاه در وزارت دفاع انگلیس اطلاع داد که نیروهای سپاه پاسداران ایران وارد عراق شده اند تا در آنجا به نظامیان انگلیسی در این کشور حمله کنند.

علاوه بر این روز 6 تیر نیز در ایران سهمیه بندی بنزین به اجرا در آمد.

بعقیده کارشناسان DEBKA، این تدابیر، یعنی استقرار فدائیان در جنوب کشور و محدودیت خرید بنزین حاکی از اطمینان مقامات ایرانی از این است که جنگ با آمریکا ناگزیر خواهد بود.

مسکو، 6 تیر، خبرگزاری «نووستی»

۱۳۸٦/٤/۸ - سيد کريم