حمله به ایران: پیامدهای زیست محیطی   

حمله به ایران: پیامدهای زیست محیطی

آکادمیسین "یوری عزرائیل" مدیر انستیتو هواشناسی جهانی و محیط زیست

بهنگام بررسی پیامدهای زیست محیطی در اثر بمباران احتمالی ایران، معقولانه است که دو گروه از تاسیسات را بررسی نمود، از جمله تاسیساتی که تخریب آنها بطور بالقوه می تواند منجر به بروز مشکلات زیست محیطی در مقیاس منطقه ای شود. این شامل موسسات و انبارهای مربوط به مواد رادیواکتیو و نیز موسسات صنایع نفتی، از جمله چاه های نفت، پالایشگاه ها و ذخایر حجیم می باشد.

پیش از همه باید متوجه بود که ایران از چند رآکتور اتمی برخوردار است. با توجه به اطلاعات آشکار، این کشور رآکتور اتمی فعالی ندارد. اولین واحد نیروگاه اتمی که توسط متخصصین روس در بوشهر در ساحل خلیج فارس ساخته می شود، فعلاً رآکتور آن بدون سوخت است چرا که سوخت آماده شده در روسیه، هنوز تحویل داده نشده است.

حقیقتاً در ایران حداقل یک رآکتور فعال تحقیقاتی آب سبک با توان 5 مگا وات وجود دارد که در سال 1967 توسط آمریکا در تهران ساخته شده بود. ویژگی این رآکتور این است که سوخت آن اورانیوم غنی شده در درصدهای بالا (93%) می باشد که ویژه تسلیحات بوده و از آمریکا عرضه شده بود. در سال 1992 این رآکتور مدرنیزه شد تا در آن از اورانیومی استفاده شود که کمتر غنی شده است (20%). حجم اورانیوم کارکردی این رآکتوری برابر با 5.7 کیلوگرم می باشد.

آرژانتین 100 کیلوگرم اورانیوم 20 درصدی برای استفاده در این رآکتور به ایران عرضه کرده بود. مدرنیزه سازی رآکتور و تحویل اورانیوم نیز تحت حمایت آژانس بین المللی انرژی اتمی انجام شد. در ضمن باید خاطر نشان ساخت که در صورت بالا بردن درجه غنی سازی اورانیوم، این مقدار اورانیوم با مقداری مازاد می تواند برای بمبی حداقل کافی باشد.

علاوه بر رآکتور تحقیقاتی که درباره آن صحبت شد، ایران طی 30 سال گذشته 2 رآکتور از فرانسه، 6 رآکتور از آلمان و چند رآکتور از چین خریداری کرده است.

طبق تجربه جهانی برای تامین ایمنی لازم، رآکتور هسته ای باید تحمل ضربه ناشی از سقوط هواپیمای نظامی مدرنی را داشته باشد که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می کند. اما در صورت اصابت مستقیم موشک بالدار و یا بمب هوایی به آن، چنین دفاعی در هم می شکند و مواد رادیو اکتیو در فضا منتشر خواهند شد.

چنین فرضی منطقی است که برای جلوگیری از دستیابی ایران به اورانیوم غنی شده ویژه ساخت سلاح، در وهله اول کارخانه سانتریفیوژ نطنز نابود خواهد شد. بنا بر اظهارات "محمود احمدی نژاد" رئیس جمهور ایران، در حال حاضر در این کارخانه از 3000 سانتریفیوژ استفاده می شود (هر چند که تا مدت اخیر تنها درباره وجود 328 سانتریفیوژ اعلام شده بود). چنین می توان ارزیابی کرد که همزمان در تمامی آبشار سانتریفیوژ غنی سازی اورانیوم ایران بیش از 150 گرم اورانیوم وجود ندارد. با در نظر داشتن محدوده گسترده کارخانه، در صورت تخریب آن غلظت اورانیوم ناچیز خواهد بود و هیچ خطر رادیواکتیویته وجود نخواهد داشت. اما ممکن است به کارکنان کارخانه آسیب وارد شود.

محتمل است که در صورت حمله آمریکا به ایران، این کشور تلاش خواهد کرد تا ضرباتی موشکی به تاسیسات اتمی اسرائیل وارد کند. برای این کار، ایران تعداد موشک کافی با برد متوسط را در اختیار دارد. هدف احتمالی ضربات ایران نیز می تواند رآکتور اتمی (150 مگا واتی) در منطقه دیمون اسرائیل باشد که به نظر کارشناسان، برای کار بر روی پلوتونیوم استفاده می شود. در همان جا نیز کارخانه رادیو شیمیایی تفکیک پلوتونیوم وجود دارد. این می تواند سبب برانگیختن پاسخ متقابل تل آویو با استفاده از سلاح هسته ای گردد. به عقیده  کارشناسان اسرائیل حدود 100 تا 300 خرج هسته ای به شکل کلاهک هسته ای و بمب هوایی دارد. یک چنین سناریویی برای توسعه اوضاع منجر به فاجعه ای هسته ای در سطح جهانی خواهد شد. باید این را نیز در نظر داشت که اسرائیل آماده اتخاذ اقدامی بازدارنده علیه ایران با هدف تخریب و ویران سازی صنایع اتمی این کشور می باشد.

منبع: نووستي

لینک
۱۳۸٦/۱/٢۸ - سيد کريم