جنگ و نيروهای افراطی امريکا (بخش اول)   

]به نقل از سایت آینده نگری[

جنگ و نيروهای افراطی امريکا (بخش اول)

 [20 Sep 2005]   [ احمد تقوايی]

25 اوريل 2003

چندی پيش نوشته اقای هدايت سلطان زاده در ايران امروز به چاپ رسيد . ايشان در مقاله خود به رابطه ميان تحولات درون جامعه امريکا در دوهه گذشته و جنگ بر عليه عراق پرداخته و از اين لحاظ يکی از بهترين تحليل هايی است که درباره علل جنگ در ايران امروز منتشرگرديده است . ضمن تبريک به ايشان خوانندگان را به خواندن و توزيع ان مقاله دعوت ميکنم .

در حاليکه تلاش جنبش ضد جنگ بر اين بود که توجيه و گفتمان عمومی خود را بر پايه سيستم های ارزشی گلوبال بنا نهد و بر اثرات منفی ان بر سيستم های تصميم گيری دمکراتيک در جهان تاکيد ورزد ، ناسيوناليسم بررسی موضوع جنگ را در چارچوب " منافع ملی " کشورهای درگير محدود می سازد. بعبارت ديگر يکی بر قوانين بين المللی و اجرای دمکراتيک ان اصرار می ورزد ديگری موضوع را از نقطه نظر تاثيرات ان بر دولت های خود نگاه ميکند.

نويسنده يکی از مقالات ايران امروزبه زيبايی نوشت که " کسی برای ديکتاتور گريه نمی کند" ولی او فراموش کرد که به نويسد که برای " پيروزی نيروهای هژمونی طلب نيزنبايد شادی کند " . زيرا اين نخستين بار در تاريخ نيست که مردم و کشوری قربانی جدلهای دو نيروی افراطی گرديده اند.

"جنايت بر عليه بشريت" ، ادعانامه سه ملت عراق ، ايران و کويت بر عليه رژيم صدام و کسانی بود که در اين جنايا ت با او همراهی کرده اند. رژيم عراق در 24 سال گذشته 5 باردست به جناياتی زد که بشريت مترقی انان را جنايت بر عليه بشريت قلمداد ميکند.

1- قتل عام کردها در دهه 80 و استقاده از مواد شيميايی در اين قتل و عام

2- تجاوز به ايران در 1982

3- استفاده از سلاحهای شيميايی در جنگ با ايران ، در هنگاميکه استقاده از انان ممنوع اعلام گرديده بود.

4- تجاوز به اشغال کويت و اشغال ان کشود و جنايت بر عليه مردم کويت در زمان اشغال

5- سرکوب شيعيان عراق در جنوب عراق

6- نقض حقوق بشر در عراق

از اينرو ايرانيان هميشه ارزوی محاکمه رژيم صدام را در دادگاه بين المللی در سر پرورانده وپايان حکومتش در دل داشته اند. با همه اينها دولت امريکا و انگليس بجای درخواست محاکمه صدام بر اساس " جنايت بر عليه بشريت" ، "خلع سلاح" عراق و " همکاری دولت صدام با تروريسم بن لادن " را به موضوعات اصلی جدل با صدام در سازمان ملل تبديل کرده ، به قشون کشی بر عليه عراق پرداختند .در اين قشون کشی ، انچه در پرده باقی ماند ، همکاری مستقيم دولت امريکا در زمان ريگان و بسياری ديگر از دولت ها با دولت عراق در 4 مورد از 6 مورد ذکر شده بالا ميباشد .

چنانچه حکومت صدام به محاکمه کشيده ميشد بی شک همکاری مستقيم دولت امريکا با ان رژيم به بی ابرويی بسياری از کسانی می انجاميد ( مانند رامسفلد ٍ چينی ) که اکنون پرچم " دمکراسی" را بهانه ای برای سياست های افراطی خود اعلام کرده اند.

 

دولت بوش ائتلاف نيروهای ضد دمکراتيک و افراطی

انچه دولت بوش را از دولتهای پيشين امريکا مجزا ميسازد نقش برجسته و اساسی گروههای ايدئولوژيک افراطی درتدوين سياست های داخلی و خارجی اين دولت ميباشد.

تحولات ساختاری اقتصادی و سياسی امريکا در دو دهه گذشته ، ارايش نيروهای سياسی جامعه امريکا را بشدت تحت تاثير خود قرار داده است . اين تحولات که ريشه در رشد سريع اقتصاد نو انفورماتيک و گسترش روند های گلوبال داشته به مقاومت جامعه کهنه و سيستم های ارزشی ان دامن زده است. اين مقاومت در سازمان يابی و پيدايش ائتلاف گوناگون نيروهای کهنه و حلقه زدن انان بگرد دولت بوش خود را بشکل برجستهای نمايان ميسازد. مبانی اتحاد اين نيروها افراطی به قرار زيرند:

1- ناسيوناليسم افراطی که در يکسوی ان نيروهای " پروتکشنيست " ( مانند بوکانون ) قرار گرفته و در سوی ديگرش " نطريات ناسيوناليسم هژمونی طلب ( رامسفلد) قراردارد.

2- نيروهای مذهبی افراطی ( اوانجليست های بنياد گرا- رابرتسون ، فارول و گراهام ) که در دو دهه کذشته با غبضه کردن سازمانهای گوناکون مذهبی و از انجمله کليساهای بابتـست جنوبی ( Southern Babtist Church ) ، در 1998 در تشکيلات " ائتلاف مسيحيون " (Christian Coalition ) برای شرکت در قدرت دولتی بگرد جورج دبليو بوش متحد گرديدند .

3- نيروهای ضد حقوق مدنی که بگرد تشکيلاتهای گوناگون و بويژه درسازمان جامعه فدارليستها بازگشت به گذشته را در زمينه های حقوق مدنی دنبال ميکنند .

4- سازمانهای گوناگون مديران شرکت های بزرگ " اقتصاد کهنه " که در دهه نود بشدت در معرض تهديد قرار گرفته و ناتوان از همراهی با تحولات نو ين اقتصادی کشتند. شولتز و چينی هردو نمونه های برجسته اين جريان را نشان ميدهند. ( هردو انان مورد مواخذه در مورد فعاليت های غير قانونی در شرکت بک تل و هاليبرتون ميباشند).

 

نيروهای مذهبی افراطی و نقش انان در سياست های امريکا:

کشيش ولتن گادی نوشت : "در 1978 وقتی پاول پرسلر و پيج پاترسون برنامه و نقشه ده ساله خود را برای متحول ساختن کنگره بابتيست های جنوبی (Souhthern Baptist Convention ) و استقرارگروهای بنياد گرا را ( Fundementalist ) در رهبری و ارگانهای مختلف ان اعلام داشت ، کسی انها را جدی نگرفت . اکنون پس از گذشت بيست سال نيروهای مذهبی مخالف محافطه کاران تاوان " بی اهميت شمردن ان خطر را دادند. " و عملا اکثريت ارگانهای دومين سازمان مذهبی را امريکا به تسخير نيروهای بنيادگرا در امد. بايد توجه داشت که اين نخستين نهاد مذهبی در امريکا نبود که تحت کنترل نيروهای بنيادگرای مذهبی در امدند . " موسسه تحقيقات درباره دمکراسی" اعلام داشت که نقشه تسخير " کليسای پرسپترين" که قريب 5 مليون عضو دارد توسط نيروهای بنيادگرای مذهبی تنظيم شده و ان موسسه پيش بينی ميکند که اين سازمان ، قربانی ديگر هجوم نيروهای افراطی برای تسخير سازمانهای مذهبی خواهد گرديد.

روی هاچسن ( Ron hutchson ) در روزنامه نايت رايدر ( Knight Ridder ) چنين مينويسد: " زمانيکه ديويد فروم ( اشاره به يکی از همکارانش ) به بخش غربی کاخ سفيد برای مصاخبه رفت شنيد که " يکی از کارمندان به ديگری ميگفت " جايت در جلسه قرائت انجيل خالی بود". او تا انزمان از وجود برنامه های خواندن انجيل در کاخ سفيد خبر نداشت .

بوش روی اوری خود را به مسحيت ( متولد شدن مجددش را بعنوان يک مسيحی ) مديون بيل گراهم ( يکی از رهبران محافظه کار مذهبی ، همکار نزديک نيکسون و يکی از سرسخت ترين مخالفين جنبش حقوق مدنی در امريکا ) دانسته و معتقد است که او کسی بود که در سال 1985 هنگاميکه به ديدار خانواده او ميرود " تخم مذهب را در روح او ميکارد". پس از ان در شهر ميدلاند ايالت تکزاس با تشويق دان ايوان ( وزير تجارت کنونی امريکا) در کلاسهای اموزش انجيل شرکت ميکند.

نويسندگان زيادی به رابطه نزديک دولت بوش با گروههای افراطی مذهبی اشاره کرده اند. بسياری از اعضای کابينه بوش از افراطيون مذهبی بوده که خواهان تغير سنت مهم امريکا در جدايی دين از دولت ميباشند.

وزير علوم دولت ، پيج (Paige ) ، در مصاحبه خود با سرويس خبری بابپتست گفت : " من ترجيح ميدهم که کودکان به مدرسه ای رودند که ستايش قوی نسبت به ارزشهای جامعه مسيحی داشته باشد ، جائيکه به کودکان اموزش ايمان استوار دهد. " " يکی از دلائلی که مدارس و دانشگاههای مسيحی در حال گسترش ميباشند اين است که در محيط مذهبی سيستم ارزشی معينی حاکم است . در صورتيکه در مدارس عمومی " ( که دانش اموزان با مذاهب مختلف در انجا به اموزش می پردازند ) " کودکان سيستم های ارزشی متفاوتی را دارا هستند. "

اين برای نخستين بار است که وزير اموزش امريکا چنين بی پروا مخالف قوانين اساسی امريکا ( جدايی دين از دولت و نهادهای مدنی عمومی ) سخن می راند.

رابطه نزديک بوش با نيروهای مذهبی افراطی را ميتوان در انتخاب مل مارتينز ( يکی ديگر از وزرای کابينه بوش که شهرت به "محافظه کاری و فعاليت در گروههای مذهبی) و جان اشکراف ( يکی از معروفترين چهرهای ضد حقوق مدنی در امريکا و يکی از فعالين اوانجليست های امريکا ؛ مشاهده کرد .

قدرت نيروهای محافظه کار مذهبی ( معروف به بنيادگراين اوانجليست ) نه تنها در کابينه بلکه در حزب جمهوری خواه امريکا و در پلاتفرم کنگره سال2002 " حزب جمهوری امريکا- تگزاس " ، ميتوان مشاهده کرد. با انکه بسياری از جمهوری خواهان امريکا پس از انتشار اين پلاتفرم با برخی از مواد ان به مخالفت پرداخته اند ليکن در دوسال اندی که از حکومت بوش ميگذرد بندهای اين پلاتفرم در تمام سياست ها و برنامه های دولت بوش خود را منعکس ساخته است . شباهت اين برنامه با تفکرات و برنامه های نيروهای بنياد گرا ی مذهبی در ايران انسان را به شگفتی واميدارد.

در پلاتفرم حزب جمهوری خواه امريکا در تکزاس چنين امده است :

" حزب جمهوری خواه تگزاس تاکيد ميکند که" ايالات متحده امريکا ملت مسيحی است" ، " ما ازادی تبليغات مذهبی را در محل های عمومی و دولتی طلب ميکنيم " . در اين برنامه جدايی کليسا از دولت " افسانه " خوانده شده و درخواست های زير بعنوان درخواست های حزب به پيش نهاده شده است :

" مخالفت با کنترل اسلحه " ، لغو " وزارتخانه اموزش و پرورش ، وزارتخانه کار ، و ..."

" لغو ماليات بر درامد ، ماليات ارث ، ماليات بر سود سرمايه و شرکت ها "

" لغو قانون دستمزد "

" برچيدن دلار و جايگزينی ان با طلا "

در بند مربوط به اموزش امده است که : ما پشتيبان" انجام مراسم مذهبی در مدارس " ميباشيم .

در بخش مربوط به حقوق کودکان می خوانيم " ما قاطعانه با رسميت کنواسيون سازمان ملل در مورد حقوق اطفال توسط کنگره امريکا مخالفيم "

در بخش مربوط به خاور ميانه می خوانيم : " اورشليم پايتخت اسراييل بوده و سفارت خانه امريکا بايد به انجا منتقل شود."

نه تنها در تکزاس بلکه همچنين در فلوريدا و جورجبا رهبران حزب جمهوری از فعالترين نيروهای محافظه کار مذهبی ميباشند . کارل رو ، سهم نيروهای مذهبی را کل رای دهندکان بيست مليون نفر اعلام کرده است که در انتخابات گذشته پانزده مليون نفراز انان به بوش رای دادند. بعبارت ديگردر انتخابات گذشته سی درصد از رای دهندگان به بوش را " افراطيون مذهبی تشکيل داده اند .

با همه اينها نفش مهم گروههای افراطی مذهبی نه در تعداد بلکه در تشکل انهاست .

نقش کليدی جرج بوش در متحد کردن دو گروه اصلی مذهبيون افراطی 1998 سبب گرديد که حتی کسانی که در سال 1991 برعليه پدر او بدليل همراهی با سازمان ملل برخاستند ( مانند پت رابرتسون –يکی از مهمترين شخصيت های مذهبيون افراطی) به پشتيبانی از بوش برخيزد.

بر عکس تصور برخی از روشنفکران ايرانی که دولت بوش را " پرچم دار دمکراسی ، روند های گلوبال و " مدرنيته " ميباشد اين دولت يکی از نمايندگان اصلی نيروهای ضد دمکراتيک و ضد گلوبال و ضد مدرنتيه در جامعه امريکا ميباشد .

در اينجا بايد با اين انديشه نژاد پرستانه که در خاورميانه رواج فراوان گرفته و يهوديان امريکا را " مسبب " سياست های دولت بوش می پندارند ، بشدت مقابله نمود . اين گونه نظريات نه تنها با واقعيات خوانايی ندارند بلکه برعکس برای پوشاندن اهداف نيروهای افراطی در امريکا و خاورميانه بسيار مورد استفاده قرار ميگيرد.

درک مناسبات ميان نيروهای افراطی مانند حزب ليکود اسرائيل و طرافداران يهودی ان حزب در امريکا و مسيحيون افراطی اوانجليست مهم ترين نکته در فهم سياست های امريکا نسبت به اسراييل است .

زمانيکه طرح "دو دولت" بدليل پافشاری اروپا توسط بوش به پيش نهاده شد مهم ترين مخالفت با ان نه از جانب اکثريت يهوديان امريکا بلکه توسط نيروهای " مسيحيت افراطی" در امريکا شکل گرفت .

سر شماری موسسه زاگبی پس از اعلان طرح بوش نتايج زيررا بدست داد :

" نه تنها اعراب امريکا بلکه يهوديان امريکا نيز نظر مساعدی نسبت به دولت بوش ندارند . فقط 28% يهوديان خود را طرفدار بوش اعلان کردند در ميان اعراب اين رقم 26% بوده است . جالب ترين نکته که اين امار نشان داد اينست که به نظر اکثريت يهوديان سياست امريکا در خاورميانه می بايست توازن داشته باشد . همچنين بر اساس اين سرشماری 87% يهوديان امريکا خود طرفدار ايجاد دولت مستقل فلسطين می دانند و اين رقم در ميان اعراب به 95% در صد ميرسد.

در باره اين سئوال که ايا " شما ازچنين قراردادی ميان فلسطينی ها و اسراييلی ها پشتيبانی ميکنيد که بر اساس ان دو دولت مستقل فلسطينی و اسراييلی تشکيل گرديده و اسکانهای يهودی در نوار غزه وکرانه باختری به فلسطينی ها داده شده و مرزی بر اساس 1967 ترسيم گرديده و فلسطينيها حق بازگشت به منطقه فلسطينی را داشته باشند و اورشليم ميان اين دو تقسيم گردد . " پنجاه و دو در صد يهوديان خود را موافق اين طرح دانسته و سی در صد با ان مخالف بودند. در ميان اعراب امريکا اين رقم هفتاد و نه در صد موافق 11 در صد مخالف ذکر شده است .

در امارگيری که توسط " کميته يهوديا ن امريکا" انجام گرفت 63 درصد يهوديان امريکا از استقرار دولت فلسطين پشتيبانی نموده و تنها 25% با چنين طرحی بشدت مخالفت کرده اند.

در حاليکه تمام امارها نشان دهنده ان است که تنها اقليت کوچکی از يهوديان امريکا مخالف استقرار حکومت فلسطين ميباشند هر زمان که موضوع دولت فلسطين به پيش ميايد ، ما شاهد تبليغاتی عظيمی بر عليه ان طرح در امريکا بوده ايم . بر عکس تصور رايج اين ضديت براساس مخالفت اکثريت يهوديان امريکا نبوده بلکه بر پايه اتحاد ميان دستجات افراطی ليکود و يهوديان هواداران ان حزب در امريکا و " افراطيون مسيحی " استوار است. اگر تا سالهای 70 مسيحون بنياد گرا ؛ يهوديان را جزو دشمنان اصلی خود به حساب مياوردند با شکل گيری جنبش های افراطی مسيحيت برهبری رابرتسون روابط نوينی ميان انان با اسرايل و بويژه با احزاب دست راستی اسرائيل پديد امد.

رشد انديشه های " هزاره ظهور مسيح) premillennialist ) (انان که ظهور مسيح را موضوع فوری دانسته و معتدند که مهمترين هدف و فعاليت مسيحيان بايد اماده کردن شرايط برای ظهوراو باشد) از سالهای هفتاد به بعد زمينه های لازم را برای همکاری ميان افراطيون مسيحی و گروههای افراطی اسرائيل اماده ساخت .

در 1971 کارل هنری کنگره مسيحيان بنياد گرا را در اورشليم بر گزار ميکند . هزار و پانصد نماينده از سی و دو کشور در ان کنگره شرکت ميکنند . گروههای دست راستی درون اسرائيل با انکه با اهداف و نظريات گروههای افراطی مسحيی توافقی ندارند ، اين گروهها را متحدين نوين خود در امريکا پنداشته و از هر گونه ياری به انان دريغ نمی نمايند. از ان زمان به بعد ، سفر های گروههای اوانجليست افراطی به اسراييل اغاز ميگردد .

جری فارول ، اورال رابرت و ال ليندسی سه تن از معروفترين چهره های مسيحيون افراطی امريکا در سفرهای خود به اسرائيل ، مورد استقبال موشی ارون و بگين قرار ميگيرند . روابط تنگاتنگ ميان گروههای دست راستی درون اسراييل با مسيحيون افراطی ، بنيادگرايان اونجليست را به بزرگترين نيروی سياسی درون امريکا ، برای دفاع از اسرائيل و بويژه گروههای افراطی اسراييل مبدل ساخته است .

مسيحيون افراطی از مبلغين اصلی " مهاجرت " يهوديان امريکا به اسرائيل اند . تنها در سال 2001 نزيک به سی مليون دلار برای کمک به " مهاجرت يهوديانی به اسرائيل جمع اوری نمودند. در اين جا بايد اشاره کرد که اين کمکها نه از سر خير خواهی و بلکه ريشه عميق در انديشه های افراطی مذهبی انان دارد . اين سياست بقول خودشان " کشتن دو گنجيشک با يک سنگ است . " از يک طرف به رفتن "کفار" " يهودی" از امريکا می انجامد و از سوی ديگر زمينه های لازم را برای بازگشت مسيح فراهم ميسازد . زيرا بسياری از افراطيون مذهبی با اشاره به انجيل بر اين باورند که تنها زمانی " حضرت مسيح ظهور خواهد کرد که سرزمينهای اسراييل کاملا بدست کفار " يهودی " افتاد . به نظر انان ا ين مقصود با رانده شدن مسلمانان از اسراييل و مهاجرت هرچه بيشتر يهوديان به ان سرزمين امکان پذير ميگردد .

جيسون کايسر خبرنگار اسوشيتد پرس در مارس 2002 نوشت : " مسيحيان بويژه پروتستانهای اوانجليست در طول ده سال گذشته مليارها دلار برای مهاجرت يهوديان به اسرائيل کمک نموده اند." نويسنده به ديويد پارسون يکی از فعالين بناياد گراي مسيحی اشاره کرده و مينويسد او بر اين باور است که " زمان ظهور مسيح فرا رسيده " و بهمين خاطر او شغل وکالت را رها کرده و در راه عقايد خود با موسسه " سفارت بين المللی مسيحيان در اورشليم " فعاليت ميکند. اين موسسه مخارج 50 هواپيمای مهاجرين اسرائيل ( پانزده هزار نفر ) را تا کنون پرداخت کرده است. " بنظر او اين مهاجرت ها نشان درستی سخنان خداوند بوده و همه چيز طبق برنامه ( ظهور مسيح در اين قرن ) به پيش ميرود."

برعکس تصوربسياری از روشنفکران کشورهای خاورميانه که " قدرت يهوديان امريکا" را دليل اصلی پشتيبانی يکجانبه امريکا از اسراييل می پندارند ؛ اين پشتيبانی بر توان نيروهای افراطی اوانجليست استوار بوده و بهمين خاطر حتی نظريات اکثريت يهوديان نيز نميتواند در برابر برنامه و اهداف انان مقاومت نمايد.

 

ناسيوناليسم افراطی

ناسيوناليسم افراطی در امريکا بعنوان جزيی از يک حرکت ضد گلوبال و مخالف نهادهای بين الملی ، برای استقرار هژمونی امزيکا از دهه هشتاد رو به رشد نهاد. اين حرکت در دهه نود پس از سقوط شوروی به جنتشی سازمان يافته تبديل گرديد . در اين جنبش دستجات ناسيوناليستی گوناکونی با نظرياب مختلف با يکديگر رقابت که در يکسوی ان " پروتکشنيست های " امريکا و در سوی ديگر " ناسيوناليست های هژمونی طلب " قرار گرفته اند همرا با نيروهای مذهبی افراطی مهمترين پشتيبانان دولت بوش را تشکيل داده اند .

نقطه مشترک هرسه اين گروه های افراطی مخالفت با نهادهای بين المللی ، مهاجرت ، و روندهای گلوبال ميباشد. اين ضديت در تلاش برای لغو قراردادهای بين المللی (در موارد کنترل سلاح ، محيط زيست ، حقوق بشر ) درخواست برای تضعيف منحل کردن سازمانهای بين المللی خود را نشان ميدهد.

در کنگره حزب جمهوری خواه در يوتا در اگوست 2001 ( يک ماه پيش از يازدهم سپتامبر) که چينی معاون رييس جمهوری سخنران اصلی کنگره بود اکثريت قاطع نمايندگان با تصويب قعطنامه ای خواستار ان گرديدند که امريکا از سازمان ملل خارج گردد.

فرانک گافنی ( Gaffny ) يکی از چهرهای معروف محافظه کار واز متحدان رامسفلد هنگاميکه دو تن از نمايندکان جمهوری خوا ه ميانه رو ( بروتر، ليچ ) در کنگره به دفاع از سازمان ملل برخواستند انان را " همپيمان " کلينتون" خطاب کرده که برای اجرای برنامه های " گلوبال و سازش با چين " تلاش ميکنند.

در پلاتفرم حزب جمهوری خواهان تگزاس نيز در باره سازمان ملل چنين امده است : ما خواهان " بيرون امدن امريکا از سازمان ملل و اخراج ان سازمان از خاک امريکا " ميباشيم

در جولای 2002 حزب جمهوری خواه ايداهو (Idaho ) در کنگره خود اعلام ميدارد که " حزب جمهوری خواه ايداهو با احترام و قاطعانه از همه اعضای کنگره امريکا ميخواهد که از قدرت قانونی خود استفاده کرده و ملت ما را از خطری که سازمان ملل برای ازادی افريده است نجات دهند . "

اين کنگره " از همه نمايندگان ميخواهد که از لايحه 1146 مجلس پشتيبانی کرده و از سناتور های امريکا ميخواهد که چنين لايخه ای را نيز در سنای امريکا مطرخ سازند. " (نقل از امريکای نو )

لايحه 1146 لايحه ای است که برای خارج گشتن امريکا از سازمان ملل در مجلس امريکا مطرح گرديده است.

 

بسياری از روشنفکران ايران در مقالات خود به گروهی که بنام "قرن امريکايی نو" معروف است اشاره کرده و بر نقش ان گروه در سياست های خارجی بوش تاکيد ورزيده اند . براستی هيچ سندی گويا تر از ان بيانيه پرده از اهداف سياست خارجی دولت بوش را بر نمی دارد . نکات زير در اين بيانيه از اهميت ويژه دارد .

1- شکل کيری اين گروه همرا است با اغاز جدل انتخاباتی رييس جمهوری در امريکا .

2- بيانيه اين گروه زمانی طرح ميگردد که موضوع اتحاد نوين اروپا و ارتش پکپارچه ان مورد بررسی اروپائيان است .

3- وجود جمعی از طرفداران حزب ليکود در اين گروه و مخالفت انان با سياست کلينتون هنگاميکه مذاکره دولت امريکا با حزب کارگر اسرائيل در جريان بود.

4- توافق مجموعه برای دفاع از ريس جمهور شدن بوش .

5- مخالفت با تقليل بودجه نظامی امريکا

 

گروههای ضد حقوق مدنی کابينه بوش

همرا با مسيحيت بنيادگرا و ناسيوناليستهای افراطی نيروی ديگری که صاحب پست های کليدی درکابينه بوش هستند نيروهای ضد حقوق مدنی مردم در امريکا ميباشند . " جامعه فدارليستهای امريکا " يکی معروفترين ان گروهها ميباشد. تئودور اولسون ( (Ted Olson معاون دادستانی (Solicitor General ) ، گل نورتن ( Norton ) وزير داخلی ، اسپنسر ابراهام ( ( Spencer Abraham وزير انرژی و اوريون هاچ (Orion Hatch ) رئيس کميته حقوقی سنا ، جملگی از مسئولان اصلی اين سازمان ميباشند.

ادوارد وليامی ( Volimai ) در مقاله خود در ابزرور( Observer ) پرده از رابطه : " جان اشکراف و دو تن از قاضيان دادگاه عالی امريکا اسکاليا (Scolia (و توماس (Thomas ( با اين گروه بر ميکشد.

وليمی از قول رالف نيس رئيس موسسه راه امريکايی ( American Way ) مينويسد : " دفتر حقوقی کاخ سفيد امريکا کاملا به جامعه فدارليستها که مهمترين سنگر انديشه های حقوقی راست افراطی ميباشند واگذار گرديده است ." ( برای شناخت از مواضع گروه فدارليستها خواننده ميتواند به سايت انترنتی انان مراجعه نمايد)

جامعه فدارليستهای امريکا که بيست سال پيش تشکيل گرديد از روز نخست هدف حود را تغير قوانينی می داند

که از زمان توافق نو روزولت ( New deal ) مردم امريکا در مبارزاتشان بدست اورده اند.

بيرون امدن امريکا از قرار داد "کيو تو" در خواست مشخص اين گروه از دولت بوش بوده است . کنار نهادن

"اتحاديه وکلای امريکا" از پروسه انتخاب قاضی های امريکا يکی ديگراز برنامه های اين گروه برای تضعيف پروسه های بازرسی و توازن در جامعه و محدود ساختن نقش ساختارهای مدنی در کنترل ساختارهای دولتی بوده است.

يکی از پشتيبانان اين جامعه ميلياردر معروف امريکا ريچارد ملون اسکيه و بنياد خانوادگی ميباشند. همکاری رامسفلد وزير دفاع با اين بنياد که از مخا لفين اصلی جنبش مدنی امريکا بوده ، سالها ادامه داشته است .

زمانيکه بوش با استفاده از تاکتيک های پارلمانی جرالد راينولد (Gerald Reynold ) را در راس اداره نظارت بر حقوق مدنی وزارتخانه اموزش قرار داد ، کندی ،سناتور ليبرال امريکا ، دراعتراض گفت : که چگونه شخصيتی که " سابقه طولانی در دشمنی با حقوق مدنی دارد " ميتواند ناظربر اجرای ان قوانين گردد. اقای راينولد يکی ديگر از اعضای جامعه فدرااليست ميباشد.

اکثريت کابينه بوش از فعالين افراد وابسته به دستجات بنيادگرای مذهبی ، گروههای ناسيوناليست های افراطی و گروههای ضد حقوق مدنی ميباشند . اين تصور که اهداف چنين گروههای " توسعه دمکراسی " در امريکا و خاورميانه ميباشد تنها بر تصورات واهی و عدم شناخت از اين دولت و دسته بنديهای ان استوار است .

قدرت اين گروهای افراطی تنها به دولت بوش محدود نگرديده بلکه سهم اين گروههای افراطی در مجلس نمايندگان بشکل برجسته ای خود را نشان ميدهد . تنها سنای امريکا در برابر اين گروههای افراطی ميتواند در برخی از موارد نقش ترمز کنندای را ميتواند ايفا کند.

" دولت گرايي" و " ساده انگاری " باعث ميگردد که رابطه ميان "دمکراسی امريکا" و" دولت بوش " بصورت يک جانبه توسط بسياری از روشنفکران ايران مطرح گردد . بديده گروهی از انان اگر جامعه ای دمکراتيک به حساب امد ، ناگزير دولت نيز در ان جامعه سمبل دمکراسی بوده و "دمکراتيک" عمل خواهد کرد و بر عکس "چنانچه دولتی دمکرات" نباشد در اينصورت سخن از جامعه دمکراتيک امريکا سخن بيهوده خواهد بود . در ميان روشنفکرانی ايرانی که به موضوع جنگ پرداخته اند اين دو نگاه بشکل برجسته ای خود را نمايان ميسازد . بسياری از موافقين جنگ ظاهرا با اشاره به دمکراسی امريکا به توجيه پشتيبانی خود از برنامه دولت بوش و سياست خارجی اين دولت پرداخته و انرا " جلوه " دمکراسی جامعه امريکا به حساب اورده اند. گروهی ديگر نيز سياست دولت ضد دمراتيک دولت بوش را بهانه مخالفت خود با " مدرنيته" و " جامعه سرمايه داری غربی" قرارداده اند. انچه در اين ميان ناديده گرفته ميشود جدل های داعمی نيروهای دمکراتيک و ضد دمکراتيک در جامعه امريکا برای حفظ سيستم های ارزشی دمکراتيک جامعه امريکا و گسترش انان است . در اين جدا تاريخی و مستمر ، دولت بوش سمبل و ائتلاف نيروهای ضد دمکراتيکی است که در دو سال گذشته به نابودی ارزش های دمکراسی در جامعه امريکا چه در عرصه داخلی و چه در سياست های خارجی کمر بسته اند .

سایت آینده نگری

لینک
۱۳۸٥/۱۱/٢٢ - سيد کريم