ميزگرد راديويی با جيمز جفری مدير کل وزارت امور خارجه آمريکا   

ميزگرد راديويی با جيمز جفری مدير کل وزارت امور خارجه آمريکا

روز سه شنبه در وزارت امور خارجه آمريکا يک ميزگرد راديويی با شرکت جيمز جفری، مدير کل وزارت جيمز جفريامور خارجه آمريکا و عده ای از خبرنگاران بين المللی فارسی زبان از جمله بيژن فرهودی از صدای آمريکا برگزار شد که نکات عمده آن از اين قرار است: جيمز جفری مصاحبه را چنين آغاز کرد: .... ايران چالش بزرگی است و بعد از آن عراق مشکل بزرگی است ؛ و بعد از آن لبنان را پيش رو داريم. مسأله اسراييل و فلسطين و چند مسأله سياسي- اجتماعی در منطقه وجود دارد. برخلاف آنچه که گفته ميشود، دولت بوش علاوه بر همکاری با کشورهای اروپايی با سازمان ملل نيز همکاری ميکند. اين همکاری در جهت استقرار ثبات در منطقه خاورميانه است. سئوال: تاکنون سه قطعنامه از سوی شورای امنيت صادر شده است ؛ و جان بولتون ميگويد هيچکدام از اين قطعنامه ها مؤثر نيست و تنها راه، تغيير رژيم است. نظر شما چيست؟ جفري: بولتون خدمتگذار خوبی در دولت آمريکا بوده است. اما آنچه را که ما اين روزها شاهدش هستيم گشايشی است که در مسأله کره شمالی پيش آمده است . ايران در آستانه توليد سلاح هسته ای نيست يعنی با آن فاصله دارد. ما عقيده داريم با روش هويج و چوب يعنی با روش تشويق و تنبيه ميتوانيم ايران را وادار کنيم که با جامعه بين المللی همراه باشد. هويج ما مجموعه مشوقها و چوب ما تحريم شورای امنيت است. ما روی صادرات و واردات اسلحه ايران تحريم گذاشته ايم؛ ما روی انتقال پول ومسافرت زمامداران ايران تحريم برقرار کرده ايم. امور مالی ايران، از جمله بانک سپه مشمول تحريم شده است. سئوال: اينها چندان مؤثر نبوده است آيا ما ميتوانيم يک سياست استوار دادشته باشيم؟ جفري: ايران مقدار کمی اورانيوم دارد که برای توليد انرژی هسته ای کافی نيست اما آنقدر هست که بتواند سلاح هسته ای بسازد. اگر هدف ايران اين باشد که برای مردمش انرژی هسته ای توليد کند ، از نظر ما اشکالی ندارد؛ و کاری عقلانی است. آنها ميگويند ما به اينکه خارجيها منابع توليد انرژی در اخيتارمان بگذارند اعتماد نداريم من ميگويم امکان اينکه دولت ايران ، مثل دولت کره شمالی، تغيير روش بدهد وجود دارد؛ اما ممکن است تغيير روش ندهد؛ در اينصورت ما روش ديگری در پيش ميگيريم. سئوال: اگر ايران به صدور اسلحه برای حزب الله و ساير گروهها ادامه دهد مکانيزم شما برای جلوگيری از اين کار چه خواهد بود؟ جفري: اين مسأله بسيار مهمی است. درمورد ايران دو نگرانی وجود دارد اول اينکه ايران به تعهدات خود در قبال سازمان بين المللی انرژی اتمی عمل نميکند. دوم اينکه عالماً عامداً قواعد و مقررات اين سازمان را نقض ميکند. از جمله اينکه خيلی از فعاليتهای خود را از ديد نماينگان سازمان پنهان کرد. به علاوه، ما با اتريش يا زلاند نو طرف نيستيم؛ ما با ايران طرفيم شورای امنيت مسؤليت دارد که اقدامات کشورها را در رابطه با امنيت جهانی ارزيابی کند.بنا براين کلّ مسأله به امنيت جهانی مربوط ميشود. ايران دنيا را تهديد ميکند. ايران عضو ديگر سازمان ملل را تهديد ميکند. ايران دست به اقدامات تروريستی ميزند و امنيت جهان را به چالش کشيده است. اما چگونه ما جلوی آن را ميگيريم: اول ببينيم که آيا ايران مقررات بين المللی را نقض ميکند؟ بنظر ما ميکند. ايران برای حزب الله اسلحه ميفرستد. ما با دقت ايران را زير نظر گرفته ايم و از کشور ديگر خواسته ايم به ما کمک کنند. سئوال: ايران توقيف ملوانان را با توقيف ديپلماتهای ايران در عراق ارتباط داده است . نظرتان چيست؟ جفري: من نميتوانم در اين مورد اظهار نظر رسمی بکنم و نميدانم با آنها چه ميخواهند بکنند. اولاً ملوانان وارد آبهای ايران نشده اند ثانياً به فرض هم شده باشند. خُب اشکالی ندارد . اين واقعه ای است که بارها در دنيا اتفاق افتاده است. بنا براين اينها بايد بلافاصله آزاد ميشدند. همانطور که سه سال پيش اتفاق افتاد مقايسه بين توقيف افراد در عراق و توقيف ملوانان قياس مع الفارق است. کسانی که ما در عراق بازداشت کرديم ديپلمات نبودند. اعضای سپاه پاسداران بودند کسانی بودند که به شورشيان عراق اسلحه ميرساندند به هر حال فعلاً قضيه ادامه دارد و تحقيق ادامه دارد. ما ميخواهيم بدانيم که اينها در عراق چه ميکرده اند. شورای امنيت حفاظت عراق را بر عهده نيروهای ائتلاف گذاشته است و ما مسؤل حفاظت از خودمان، از مردم عراق و از اتباع کشورهای ديگر هستيم. سئوال: امروز شما در خليج فارس تمرين نظامی داشتيد؟ جفري: بله، ما هميشه در خليج فارس تمرين نظامی داريم . ما در کشورهای حاشيه خليج فارس پايگاه داريم و بايد تمرين داشته باشم. ما در آنجا دو ناو داريم. سئوال: چقدر طول ميکشد؟ جفري: معلوم نيست . اصولاً اين کار مستمراً صورت ميگيرد. سئوال: در باره حقوق بشر و نقض آن در ايران، بعضيها ميگويند آمريکا بايد برخورد قاطعی با ايران در پيش بگيرد و رهبران ايران را به دست عدالت بسپارد. نظر شما چيست؟ جفري: ما هميشه ، وقتی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد کاری انجام ميدهد که نتيجه اش انحراف توجه از نقض حقوق بشر است ناراحت ميشويم. به عقيده من بايد اول ديد که واقعاً چه اتفاقی افتاده. دوم اينکه از راههای مختلف ، مثل صدای آمريکا و راديو فردا به گوش مردم ايران برسانيم که چه اتفاقی افتاده است؛ و بعد هم جامعه جهانی را آگاه کنيم. در مورد مجازات رهبری ايران: بنظر من اين مسأله ای است که برعهده مردم ايران است. آنچه که ما ميتوانيم بکنيم دادن آگاهيهای لازم به آنها است . ما وضعيت بشر را کاملاً جدی ميگيريم. نمونه هايی که شما داديد در ايران وجود ندارد بنا براين ما در وضعيت حاضر نميتوانيم دادگاه جنايی برای رهبری ايران تشکيل دهيم چون نسل کشی يا کشتار گروهی انجام نشده است. ميان کميت و کيفيت بايد تفاوت قائل شد. اگر لبنان را مثال ميزنيد ، در آنجا کشتار مکرر رهبران سياسی آنهم بوسيله عوامل دولتهای خارجی صورت گرفته است. در مورد آرژانتين: آمريکا قوياً از حکم صادره بوسيله دادگاه آژانتين و "بيانيه سرخ" اينترپل جانبداری کرد. اما مطابق با قوانين بين المللی ما نميتوانيم عليه رئيس جمهور، نخست وزير و وزير امور خارجه يک کشور کيفر خواست صادر کنيم چون اينها مصونيت سياسی دارند و نميتوان آنها را تحت پيگرد قانونی قرار داد. سئوال: در مورد حقوق بشر چرا آمريکا بيشتر فشار نميآورد؟ جفري: ما مداوماً تخلفات ايران را به گوش جهانيان و سازمان ملل ميرسانيم و در گزارشها و اعلاميه های رسمی اين کشور را مورد انتقاد قرار ميدهيم. کنگره آمريکا در سال ۲۰۰۶ شصت و شش ميليون برای گسترش دموکراسی و استقرار حکومت قانون در ايران تصويب کرد و برای سال ۲۰۰۸ نيز يکصد ميليون دلار پيشنهاد خواهيم کرد. اينها تلاشهای زيادی است. سئوال: آقای شيبانی رئيس بانک مرکزی ايران گفته است تحريمها در اقتصاد ايران تأثير نداشته است. آيا اين شعار است؟ جفري: بله، اينها شعار است. تحريمها تأثير خود را کم کم نشان داده است. به علاوه، قطعنامه شورای امنيت تحريمهای بنيادی و حداقل را تعيين کرده است و به کشورها اجازه داده است که بيشتر از مفاد آن عمل کنند؛ اما کشورها از قطعنامه فراتر رفته اند. ژاپن، آلمان، فرانسه همه ماوراء قطعنامه عمل کرده اند. شک نيست که اثر فزاينده اين تحريمها روی بخش مالی بسيار زياد است. تحريمها روی نفت و گاز بيش از موارد ديگر نمايان است. امروز ايران تنها ميتواند دو ميليون و پانصد هزار بشکه نفت صادر کند. اين رقم را مقايسه کنيد با آنچه در سالهای هفتاد صادر ميکرد. هدف ما اين است که ايران رفتار خود را تغيير دهد. اميدواريم که اين تحريمها روی مردم ايران حداقل اثر را داشته باشد. ولی اگر ايران با اين اقدامات تغيير رفتار ندهد و اثر اين تحريمها کافی نباشد ما حلقه را تنگتر خواهيم کرد.

منبع: راديو صداي آمريكا

لینک
۱۳۸٦/۱/٩ - سيد کريم